II SA/Kr 801/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skarg U. S., K. Z., A. S., G. S., R. B., P. B., N. M., A. L. - B., R. E. H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1/ uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz: skarżącej U. S. kwotę 417 (czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, na rzecz skarżącej K. Z. kwotę 417 (czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, na rzecz [...] skarżących A. S. i G. S. kwotę 417 (czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, na rzecz skarżących R. B. i P. B. kwotę 417 (czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, na rzecz skarżącej N. M. kwotę 417 (czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, na rzecz skarżących A. L. - B. i R. E. H. B. kwotę 417 (czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 7 lutego 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 14 marca 2019 r. dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej wraz z towarzysząca im infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o powierzchni zabudowy ok. 3,6 ha oraz garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej ok. 3,24 ha na obszarach nieobjętych formami ochrony przyrody w ramach inwestycji pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i usługowego wraz z garażami podziemnymi i naziemnymi parkingami samochodowymi na działkach [...], [...], [...], [...] (obecnie [...], [...], [...]) wraz z towarzyszącym im zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obecnie [...], [...], [...]) obr. [...] przy ul. [...] i [...] w K.. W pierwszej kolejności zaznaczono, że obwieszczeniem z dnia 14 marca 2019 r., zamieszczonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta K. ([...] i w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Urzędu Miasta K. w dniu 14 marca 2019 r. oraz na tablicach ogłoszeń Rady Dzielnicy [...] w dniu 19 marca 2019 r., podano do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowanych. Wnoszący wskazali, iż o wydanej decyzji dowiedzieli się w dniu 4 listopada 2019 r. cyt: "gdy jedna ze współwłaścicielek nieruchomości zapoznała się z aktami postępowania [...] (stosowny protokół został sporządzony i zalegać powinien w aktach postępowania)". Podniesiono, że w istocie rzeczy wnoszący zostali poinformowani o wydaniu decyzji w czasie, w którym informacja ta podana została do publicznej wiadomości. W tym bowiem czasie o wydanej decyzji wedle intencji ustawodawcy wyrażonej w przepisie art. 85 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko o wydanej decyzji dowiedzieli się wszyscy członkowie społeczeństwa. Zatem złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 18 listopada 2019 r. nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Złożony on bowiem został znacznie ponad miesiąc od dnia, w którym z uwzględnieniem treści art. 85 ust. 3 UUOŚ Strony dowiedziały się o wydaniu decyzji. Zdaniem organu I instancji nie można skutecznie podnosić, iż strony w późniejszym terminie dowiedziały się o decyzji skoro zgodnie z założeniem ustawodawcy wraz z zamieszczeniem obwieszczenia dowiedziało się o niej cale społeczeństwo. Złożenie podania w określonym przywołanym przepisem terminie stanowi wymóg formalny i jest niezbędne celem wznowienia na podstawie art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie złożyli U. S., K. Z., A. S. i G. S., R. B., P. B., E. G., A. G., N. M., M. C., M. G., U. L., M. D., R. M., A. L. - B., R. B., M. F., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 14 marca 2019 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - poprzez nieuzasadnioną odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, w której w zaistniałym stanie faktycznym zrealizowane zostały wszystkie przesłanki wznowienia wymagane wskazywanym przepisem oraz naruszenie art. 148 § 2 K.p.a. - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Skarżący uchybili wskazywanemu w Ustawie jednomiesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zarzucono również naruszenie art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że data podania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest tożsama ze wskazywanym w art. 148 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego dniem powzięcia przez stronę wiedzy o wydaniu decyzji, a w efekcie nieuzasadnione uznanie, że Skarżący dowiedzieli się o wydaniu decyzji z chwilą zamieszczenia przez Prezydenta Miasta K. informacji na strome internetowej Urzędu Miasta K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 18 maja 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie żart. 148 § 2 K.p.a. wynoszący jeden miesiąc termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (na tę przyczynę powołali się wnioskodawcy) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Obwieszczenie wydane na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - zwanej dalej "ustawą" - realizuje cel informowania społeczeństwa o wydanych przez organ decyzjach mających wpływ na środowisko. Przepis ten ma charakter informacyjny i nie stanowi przepisu szczególnego, o którym mowa w art. 49 K.p.a. Należy zwrócić uwagę, że nie jest on skierowany do stron postępowania, ale do społeczeństwa. Jeszcze raz należy podkreślić, że jego celem jest poinformowanie społeczeństwa o wydaniu decyzji środowiskowej, a nie doręczenie jej stronom postępowania. Przepisem umożliwiającym organowi doręczenie decyzji stronom w trybie publicznego ogłoszenia na gruncie ustawy jest natomiast art. 74 ust. 3 ustawy, który wyraźnie wskazuje, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie środowiskowych uwarunkowań przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. Z powyższego wynika, że powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na regulację art. 85 ust. 3 ustawy nie jest w pełni trafne, jednak niewątpliwie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 14 marca 2019 r. została stronom doręczona w trybie art. 74 ust. 3 ustawy w związku z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 49 § 1 K.p.a. - jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W myśl § 2 - dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Przepis ten wprowadza tzw. fikcję doręczenia. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że skuteczność doręczenia przez obwieszczenie nie jest warunkowana faktycznym dotarciem ogłaszanej treści do adresata. Nie może bowiem ujść uwadze, że w oparciu o art. 49 k.p.a. strony są jedynie zawiadamiane o tym, że została wydana decyzja. Zapoznanie się z jej treścią wiąże się z koniecznością dokonania przez zainteresowany podmiot czynności faktycznych, które umożliwią poznanie treści decyzji. A zatem niewątpliwie podmiot taki jest w gorszej sytuacji procesowej od sytuacji tej strony postępowania, której decyzja zostaje doręczona bezpośrednio (lub na skutek doręczenia zastępczego). Wprowadzenie tzw. fikcji dokonania czynności prowadzi do tego, że z upływem terminu określonego w przepisie następuje wskazany w ustawie skutek, w tym wypadku doręczenie decyzji. Analiza przepisów, które posługują się takim sposobem doręczenia prowadzi do wniosku, że w przeciwieństwie do tych, które stanowią o doręczeniach bezpośrednich lub zastępczych - są to przepisy, które określają najpóźniejszą datę, w której uznaje się, że czynność została dokonana. Jedynie w takim wypadku istnieje bowiem możliwość ustalenia daty, w której decyzja staje się ostateczna. Istotą instytucji doręczenia w drodze publicznego obwieszczenia, określonej w art. 49 k.p.a., jest zapewnienie szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i judykatury, czternastodniowy termin określony w art. 49 K.p.a., oblicza się od pierwszego dnia, w którym nastąpiło obwieszczenie lub innego rodzaju publiczne ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Decyzja jest natomiast publicznie ogłoszona w dniu, w którym obwieszczenie zostało udostępnione w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim potencjalnym stronom postępowania, czyli w dniu, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji przyjmuje się, w oparciu o treść art. 49 K.p.a., fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem czternastu dni od publicznego ogłoszenia. Na gruncie wykładni językowej pojęcie "dzień publicznego ogłoszenia" należy zatem rozumieć jako dzień, w którym doszło do publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia materiałów o określonej treści. Należy jednocześnie podkreślić, iż w sytuacji, gdy w sprawie dokonywano wielu ogłoszeń publicznych, bieg czternastodniowego terminu, po upływie którego decyzje uważa się za doręczoną, rozpoczyna bieg następnego dnia po pierwszym dniu najpóźniej dokonanego ogłoszenia. Drugą, obligatoryjną przesłanką stosowania tego przepisu jest wyraźne upoważnienie organu do jego stosowania przez przepis szczególny a w rozpoznawanej sprawie był to przepis art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji. Rozwiązanie przyjęte w art. 49 K.p.a. jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie. Słuszne są wywody organu dotyczące skuteczności prawnej dowiedzenia się o decyzji a niekoniecznie jej treści w kontekście zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Termin do złożenia podania liczy się od dowiedzenia się o decyzji, a więc w ramach przyjętych zasad dotyczących skutku doręczenia przez obwieszczenie. Z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że obwieszczeniem z dnia 14 marca 2019 r., zamieszczonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta K. ([...] i w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Urzędu Miasta K. w dniu 14 marca 2019 r. oraz na tablicach ogłoszeń Rady Dzielnicy [...] w dniu 19 marca 2019 r. podano do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro - jak zostało wyżej powiedziane - fikcja doręczenia skutkuje tym, że określona jest końcowa data, w której uznaje się, że dochodzi do doręczenia decyzji, termin do wniesienia podania w rozpoznawanej sprawie nie został zachowany. Wniosek o wznowienie postępowania w dniu 18 listopada 2019 r. nastąpił z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Uchybienie tego terminu powoduje, że czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna i uzasadnia na podstawie art. 149 § 3 odmowę wznowienia postępowania z tej przyczyny. Późniejsze otrzymanie decyzji i zapoznanie się z jej treścią nie rodzi żadnych nowych skutków prawnych dla biegu terminu na złożenie podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium nie kwestionuje, że skarżący są stronami postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Kolegium podziela natomiast pogląd organu, że strony uchybiły terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Obwieszczenie o wydaniu decyzji i innych czynnościach podejmowanych w toku postępowania stanowiło o prawidłowym przebiegu postępowania. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli U. S., K. Z., A. S. i G. S., R. B., P. B., E. G., A. G., N. M., M. C., M. G., U. L., M. D., R. M., A. L. - B., R. B., M. F. zarzucając naruszenie: 1/ art. 15 w związku z art. 138 § 2 i § 2 a K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, polegające na sprostowaniu przez organ II instancji kwalifikacji prawnej przyjętej w postanowieniu przez organ i instancji i wskazanie, że obwieszczenie dokonane poprzez organ i instancji wydane zostało na podstawie art. 74 ust. 3 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w sytuacji, w której organ I instancji jako podstawę obwieszczenia wskazywał art. 85 ust. 3 tejże ustawy, czym organ II instancji naruszył prawo skarżących do poddania wykładni i stosowania prawa kontroli instancyjnej; 2/ art. 148 § 2 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący uchybili wskazanemu w ustawie jednomiesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania; 3/ art. 74 § 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o oceanach oddziaływania na środowisko w związku z art. 49 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że data podania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest tożsama ze wskazywanym w art. 148 § 2 K.p.a. dniem powzięcia przez stronę wiedzy o wydaniu decyzji, a w efekcie nieuzasadnione uznanie, że skarżący dowiedzieli się o wydaniu decyzji z chwilą zamieszczenia przez Prezydenta Miasta K. informacji na stronie internetowej Urzędu Miasta K. i błędne przyjęcie, że uchybili oni terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu i instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 15 października 2020 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę A. G., E. G., M. C., M. G., M. D. i R. M., M. F., U. L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Obwieszczenie o wydaniu tej decyzji, na podstawie art. 49 K.p.a. w związku z 74 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zostało dokonane na tablicy ogłoszeń UMK, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej UMK. Zdaniem organu z chwilą dokonania tego obwieszczenia czy też (bo kwestia ta w ocenie sądu nie jest przez organ stwierdzona) z chwilą fikcyjnego doręczenia, rozpoczął bieg 1 miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., którego to terminu wnioskodawcy nie zachowali. Stanowisko to jest wadliwe. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. W postępowaniu wznowieniowym rozróżnia się fazę wstępną, w której organ dokonuje oceny podania o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia oraz postępowanie rozpoznawcze (jeżeli etap zakończy się dla składającego podanie pomyślnie), którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania takich jak zachowanie terminu, czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia. Gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia lub wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Według organu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania w sprawach w których doręczenia dokonywane są w oparciu o regulację zawartą w przepisie art. 49 K.p.a., biegnie od daty ziszczenia się prawnej fikcji doręczenia decyzji czy też (jak mowa wyżej nie jest dla sądu jasne, jakie organ zajął w tym przedmiocie stanowisko) jeszcze wcześniej, bo na etapie dokonania publicznego obwieszczenia. Regulacja ta (art. 49 K.p.a.) stanowi że, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (§ 1). Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 2). Z analizy tych przepisów wynika, iż jeżeli dane postępowanie administracyjne regulowane jest przepisami, które uprawniają organ administracji by nie doręczać stronom tego postępowania decyzji ani też nie powiadamiać ich o podejmowanych czynnościach, ale informować o tych zdarzeniach (dokonanych czynnościach oraz wydanych decyzjach) w formie publicznego obwieszczenia -- skutek doręczenia (zawiadomienie) następuje po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Tak więc po upływie 14 dni od daty w której nastąpiło publiczne obwieszczenie o wydanej przez organ decyzji następuje skutek (fikcja prawna) doręczenia decyzji dla stron. Od tej też daty biegnie termin do złożenia odwołania a organ jest związany wydaną decyzją. Nie jest to jednak termin, od którego liczy się czas do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Zgodnie bowiem z art. 148 § 2 K.p.a., termin, do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tak więc data dowiedzenia się o decyzji a nie data fikcyjnego jej doręczenia czy tym bardziej data upublicznienia informacji o wydaniu decyzji stanowi podstawę do oceny czy wnoszący podanie zachował jednomiesięczny termin o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Jeżeli zatem strona o wydanej decyzji dowiedzioną się np. poprzez doręczenie jej tej decyzji w trybie informacji publicznej czy w jakikolwiek inny sposób na tyle precyzyjny by zidentyfikować przedmiot, którego ta decyzja dotyczy, to od daty tego zdarzenia a nie od daty, w którym nastąpiło fikcyjne doręczenie czy upublicznienie informacji o wydaniu decyzji, liczyć należy termin, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Przywołać tu należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2018 r. II OSK 481/18, w którym orzeczono, iż przepis art. 49 k.p.a. jest uregulowaniem szczególnym, w odniesieniu do zasady ustanowionej w art. 39 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że obejmuje swoim działaniem skutki inne, niż te które wiążą się z doręczeniem decyzji stronie. Doręczenie ma bezpośredni wpływ np. na związanie organu decyzją (art. 110 k.p.a.), czy też termin wniesienia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.). Z przepisów tych wprost wynika, że zdarzeniem istotnym jest doręczenie decyzji. Natomiast w hipotezie art. 148 § 2 k.p.a. nie ma mowy o doręczeniu decyzji lub zawiadomieniu strony o decyzji, w rozumieniu art. 49 k.p.a. Faktem pociągającym za sobą określone skutki prawne jest dowiedzenie się przez stronę o decyzji. Wprowadzone przepisem art. 49 k.p.a. rozwiązanie w postaci "fikcji doręczenia" nie może być więc uznawane za tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Także w wyroku z dnia z dnia 23 lutego 2011 r. II OSK 2517/10 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż godnie z art. 49 k.p.a. sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, powoduje, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. Jest to rozwiązanie procesowe umożliwiające prowadzenie postępowań administracyjnych, w których występuje duża liczba podmiotów. Jednakże owo przyjęcie, zgodnie z art. 49 in fine k.p.a., doręczenia stronie decyzji ze skutkiem prawnym nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.), czy też z dowiedzeniem się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie może być oceniana wyłącznie przez pryzmat regulacji art. 49 k.p.a. uznającej obwieszczenie o decyzji za równoważne jej doręczeniu. Czym innym natomiast jest zagadnienie zaistnienia przesłanek wznowieniowych, jednakże ta kwestia nie ma wpływu na ocenę zachowania przez stronę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (por. też wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2019 r. II SA/Kr 87/19 oraz z 8 marca 2019 r. II SA/Kr 87/19) . Uznając zatem, iż początkowym terminem od którego liczy się czas do złożenia podania o wznowienie postępowania jest dzień fikcyjnego doręczenia decyzji czy też dokonania publicznego obwieszczenia, organ działał wadliwie. Zauważyć należy, iż jeżeli by założyć, że do nie data fikcyjnego doręczenia, ale data upublicznienia informacji o wydaniu decyzji jest początkową datą do której liczy się termin do złożenia podania o wznowienie postępowania należało by dojść do (w ocenie sądu absurdalnego) wniosku, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania zaczyna bieg przed terminem do złożenia odwołania, co więcej termin ten biegnie w czasie kiedy decyzja nie jest ostateczna. W ocenie sądu postanowienie to, z przyczyn, na które powołuje się organ, w obrocie prawnym nie mogło się ostać. Inną kwestią jest natomiast ocena czy zachodziła ustawowa podstawa wznowieniowa, na którą powołuje się strona tj. czy faktycznie strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, kwestii tej organ jednak nie analizował. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).