II SA/Kr 806/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: AWSA Inga Gołowska WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skarg G. O. i "[...]" sp. z o.o. w K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: skargi odrzucić. W dniu 6 czerwca 2007r. G. O. działając przez pełnomocnika radcę prawnego S. K. wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia interesu prawnego dokonanego uchwałą nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych. G. O. jest właścicielem nieruchomości składającej się z działek [...] obręb [...] w K., przy ul. [...], objętej kw nr [...]. która to znajduje się na terenie objętym wyżej wskazanym miejscowym planem. Wzywający zarzucił, że powyższa uchwała zmieniająca miejscowy plan narusza jego interes prawny poprzez uniemożliwienie mu podjęcie zamierzeń inwestycyjnych na terenie jego nieruchomości, w szczególności jej zagospodarowanie zabudową mieszkaniową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną. W odpowiedzi na wezwanie Prezydent Miasta w piśmie z dnia [...].07.2007r. stwierdził, że nie znajduje podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wezwania. Pismem z dnia 11.07.2006r. G. O. działając przez pełnomocnika radcę prawnego S. K. złożył za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych, wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 i 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności. W szczególności uchwała nie posiada zapisów, które regulowałyby zasady obsługi w zakresie infrastruktury, lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne i minimalne wskaźniki intensywności zabudowy, zasad i warunków podziału terenów na działki budowlane, przeznaczenia terenów czy tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzania oraz użytkowania terenu. Ograniczone ustalenia uchwały uniemożliwiają korzystanie z nieruchomości skarżącego. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 140 kc oraz art. 33 ust. 3 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na nieuzasadnionym i nieuprawnionym ograniczeniu właściciela możliwości dysponowania swoją nieruchomością, poprzez wprowadzenie ustaleń nie pozwalających na określenie przeznaczenia terenu oraz sposobu kształtowania zabudowy. Skarżący podniósł, że ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu nie mogą prowadzić do pozbawienia właściciela nieruchomości możliwości korzystania z tej nieruchomości w przypadku, gdy celem tych ograniczeń nie jest przeznaczenie nieruchomości pod cele publiczne. Ustalenia planu miejscowego powinny wskazywać sposób korzystania z nieruchomości, tym samym umożliwiać podejmowanie konkretnych działań inwestycyjnych lub zakazywać określonych czynności. Dokonanie ustaleń w inny sposób uniemożliwia korzystanie z prawa własności nieruchomości, co godzi w samą istotę prawa własności. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2007r. Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. Organ zakwestionował interes prawny skarżącego w zaskarżeniu uchwały w całości, w sytuacji, gdy jest on właścicielem jedynie jednej z wielu działek objętych zmianą planu. Zdaniem strony przeciwnej zarzut, iż kwestionowana uchwała nie posiada żadnych ustaleń określających zasady zagospodarowania terenu jest chybiony. Przedmiotem zaskarżonej uchwały było umożliwienie lokalizacji usług komercyjnych w Obszarze Urządzeń Komunikacyjnych. Nietrafny jest zatem zarzut skarżącego, że zaskarżona uchwała uniemożliwia korzystanie z nieruchomości w jakikolwiek sposób, gdyż zgodnie z treścią tej uchwały możliwe jest zagospodarowanie nieruchomości należącej do skarżącego zgodnie z przeznaczeniem i na zasadach określonych w § 34 miejscowego planu. "Przedmiotem zmiany zaskarżonej uchwały było poszerzenie zapisu § 34 miejscowego planu ogólnego w ten sposób, aby w obszarze KU dopuszczalnym było lokalizowanie usług komercyjnych. (...) Zapisy zaskarżonej uchwały nr [...] stosowano (w czasie obowiązywania planu ogólnego) i stosuje się obecnie tj. po dacie [...] stycznia 2003r., kiedy przestał obowiązywać plan ogólny (uchwalenie tej zmiany w trybie i na zasadach określonych ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym utrwaliło całość zapisu § 34) łącznie z zapisami tekstu pierwotnego § 34, bo one go uzupełniały. Poszerzona w ten sposób treść zapisu § 34, wbrew twierdzeniom skargi, spełnia wymogi art.10 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż określa przeznaczenie terenu i pozwala (...) zagospodarować teren działek nr [...] obr. [...] zgodnie z przeznaczeniem i na zasadach określonych w § 34." Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 140 kc, organ podniósł, że ograniczenia dla strony skarżącej w sposobie korzystania z nieruchomości, które mogą wyniknąć z uchwalenia planu, mieszczą się w granicach dopuszczalnych przepisami prawa. Niniejsza zmiana planu nie zabrania rozporządzać rzeczą ani pobierać z niej pożytków, a tym samym nie narusza istoty prawa własności i pozwala na korzystanie z rzeczy zgodnie z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem. Jednocześnie w dniu [...] września 2007r. "[...]" Sp. z o.o. również działająca przez pełnomocnika radcę prawnego S. K. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia interesu prawnego dokonanego uchwałą nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych. "[...]" sp. z o.o. jest właścicielem nieruchomości składającej się z działek [...] obręb [...] w K., przy ul. [...], która to znajduje się na terenie objętym wyżej wskazanym miejscowym planem. Wzywająca zarzuciła, że powyższa uchwała zmieniająca miejscowy plan narusza jej interes prawny poprzez uniemożliwienie jej podjęcie zamierzeń inwestycyjnych na terenie jej nieruchomości, w szczególności zagospodarowanie nieruchomości zabudową mieszkaniową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną. Pismem z dnia [...] października 2007r. Przewodniczący Rady Miasta przekazała stanowisko Prezydenta Miasta stanowiące odpowiedź na to wezwanie, w której stwierdził on, że nie znajduje podstaw prawnych do uwzględnienia wezwania. W dniu [...] listopada 2007r. "[...]" Sp. z o.o. działająca przez pełnomocnika radcę prawnego S. K. złożyła za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych, wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 i 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności. W szczególności uchwała nie posiada zapisów, które regulowałyby zasady obsługi w zakresie infrastruktury, lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne i minimalne wskaźniki intensywności zabudowy, zasad i warunków podziału terenów na działki budowlane, przeznaczenia terenów czy tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzania oraz użytkowania terenu. Ograniczone ustalenia uchwały uniemożliwiają korzystanie z nieruchomości skarżącej. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 140 kc oraz art. 33 ust. 3 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na nieuzasadnionym i nieuprawnionym ograniczeniu właściciela możliwości dysponowania swoją nieruchomością, poprzez wprowadzenie ustaleń nie pozwalających na określenie przeznaczenia terenu oraz sposobu kształtowania zabudowy. Skarżąca podniosła, że ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu nie mogą prowadzić do pozbawienia właściciela nieruchomości możliwości korzystania z tej nieruchomości w przypadku, gdy celem tych ograniczeń nie jest przeznaczenie nieruchomości pod cele publiczne. Ustalenia planu miejscowego powinny wskazywać sposób korzystania z nieruchomości, tym samym umożliwiać podejmowanie konkretnych działań inwestycyjnych lub zakazywać określonych czynności. Dokonanie ustaleń w inny sposób uniemożliwia korzystanie z prawa własności nieruchomości, co godzi w samą istotę prawa własności. W odpowiedzi na skargę z [...] listopada 2007r. Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. Organ zakwestionował interes prawny skarżącej w zaskarżeniu uchwały w całości, w sytuacji, gdy jest ona właścicielem jedynie jednej z wielu działek objętych zmianą planu. Zdaniem strony przeciwnej zarzut, iż kwestionowana uchwała nie posiada żadnych ustaleń określających zasady zagospodarowania terenu jest chybiony. Przedmiotem zaskarżonej uchwały było umożliwienie lokalizacji usług komercyjnych w Obszarze Urządzeń Komunikacyjnych. Nietrafny jest zatem zarzut skarżącej, że zaskarżona uchwała uniemożliwia korzystanie z nieruchomości w jakikolwiek sposób, gdyż zgodnie z treścią tej uchwały możliwe jest zagospodarowanie nieruchomości należącej do skarżącej zgodnie z przeznaczeniem i na zasadach określonych w par. 34 miejscowego planu. "Przedmiotem zmiany zaskarżonej uchwały było poszerzenie zapisu § 34 miejscowego planu ogólnego w ten sposób, aby w obszarze KU dopuszczalnym było lokalizowanie usług komercyjnych. (...) Zapisy zaskarżonej uchwały nr [...] stosowano (w czasie obowiązywania planu ogólnego) i stosuje się obecnie tj. po dacie [...] stycznia 2003r., kiedy przestał obowiązywać plan ogólny (uchwalenie tej zmiany w trybie i na zasadach określonych ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym utrwaliło całość zapisu § 34) łącznie z zapisami tekstu pierwotnego § 34, bo one go uzupełniały. Poszerzona w ten sposób treść zapisu § 34, wbrew twierdzeniom skargi, spełnia wymogi art.10 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż określa przeznaczenie terenu i pozwala (...) zagospodarować teren działki nr [...] obr. [...] zgodnie z przeznaczeniem i na zasadach określonych w § 34." Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 140 kc, organ podniósł, że ograniczenia dla skarżącej w sposobie korzystania z nieruchomości, które mogą wyniknąć z uchwalenia planu, mieszczą się w granicach dopuszczalnych przepisami prawa. Niniejsza zmiana planu nie zabrania rozporządzać rzeczą ani pobierać z niej pożytków, a tym samym nie narusza istoty prawa własności i pozwala na korzystanie z rzeczy zgodnie z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem. Ponadto, organ zauważył, że skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość w dniu [...] czerwca 2006 r., czyli po upływie ośmiu lat od uchwalenia kwestionowanej obecnie zmiany planu. W dacie nabycia było zatem znane skarżącej przeznaczenie nieruchomości. Na rozprawie w dniu 18.02.2008r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania sprawę ze skargi "[...]" Sp. z o.o. prowadzoną pod sygn. akt II SA/Kr 1261/07 ze skargą G. O. prowadzona pod sygn. akt II SA/Kr 806/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych. Zgodnie z brzmieniem art.52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast jak wynika z treści art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Wskazane wyżej zasady i tryby postępowania są zmodyfikowane i sprecyzowane na zasadzie lex specialis w art.101 ust.1 ustawy z 8.03.1990r. o samorządzie gminnym. Zatem badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a nie na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). - por. wyrok NSA z 4.02.2005r., sygn. akt OSK 1563/04 Otóż zgodnie z brzmieniem art.101 cyt. ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie naruszone zostało uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę na uchwałę rady gminy może więc na podstawie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnieść jedynie osoba, której interes prawny lub uprawnienie zostało nią naruszone oraz przed złożeniem skargi wyczerpała przewidziany w tym przepisie tryb postępowania. Skargę taką wnieść należy wnieść za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Treść przepisu art.101 ustawy o samorządzie gminnym w sposób jednoznaczny wskazuje na wymogi jego zastosowania oraz kolejność podejmowanych działań. Zatem po naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia przez uchwałę lub zarządzenie organu gminy, należy wystąpić do tego organu o usunięcie naruszenia prawa, a następnie dopiero można wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego (nie później niż w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa). Jak wynika z treści wezwań do usunięcia naruszenia prawa oraz z treści skargi G. O. z [...].07.2007r. i skargi "[...]" Sp. z o.o. z [...].11.2007r. przedmiotem sprawy miałaby być uchwała Rady Miasta z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych (KU), która (jak wynika z przytoczonych pism oraz wyjaśnień złożonych na rozprawie w dniu 29.02.2008r. przez pełnomocnika skarżących) negatywne skutki dla skarżących zaczęła wywierać dopiero w momencie wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i te negatywne skutki wywołuje do dzisiaj. Tym samym przyjąć należy, iż przed dniem 11.07.2003r. tj. datą wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaskarżona uchwała Rady Miasta z dnia [...], nr [...] nie naruszała interesu prawnego skarżących. Istotnym zagadnieniem, które musi być rozstrzygnięte w odniesieniu do dopuszczalności skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jest stwierdzenie czy zaskarżona uchwała mogła naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżących. Są to bowiem podstawowe przesłanki dopuszczalności skargi na uchwałę gminy w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. (por. wyrok NSA z 3.09.2006r., sygn., akt OSK 476/04) Nadto wnoszący skargę w postępowaniu sądowoadministracyjnym z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, w przeciwieństwie do strony postępowania sądowoadministracyjnego, toczącego się w następstwie skargi na rozstrzygnięcie administracyjne podejmowane w trybie k.p.a., musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale jednoczesnym naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę organu gminy otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. (por. wyrok NSA z 22.02.2006r., sygn. akt II OSK 1127/05) Źródłem "interesu prawnego" lub "uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. (por. wyrok NSA z 4.02.2005r., sygn. akt OSK 1563/04 Podstawową kwestią, która się pojawia w tym kontekście, jest odpowiedź na pytanie czy zaskarżona uchwała obowiązuje. Zgodnie z brzmieniem art. 87 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Natomiast obowiązujące w dniu wejścia w życie tejże ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Jednocześnie, jak wynika z brzmienia art.67 ust.1 poprzednio obowiązującej ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie. Ponieważ nie zostały spełnione inne przesłanki tejże ustawy, to w konsekwencji przyjąć należy, iż obowiązujący na terenie K. miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalony uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta z dnia [...] zmieniony uchwałą z [...], nr [...] Rady Miasta w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta ("[...]") obowiązywał do dnia [...].12.2002r. W świetle przytoczonych regulacji powstaje pytanie o charakter zaskarżonej uchwały, tj. czy jest ona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji czy jako uchwalona po [...]1995r. zachowała moc obowiązującą po wejściu w życie ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza zaskarżonej uchwały Rady Miasta z dnia [...] , nr [...] daje odpowiedź negatywną, gdyż nie sposób przyjąć, iż jest ona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przepis art.87 ust.1 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) ma zastosowanie wyłącznie do planów miejscowych tj. takich aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym wydanych na podstawie ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999r. Dz. U. nr 15, poz.139 z późn. zm.), które składają się z części tekstowej i graficznej oraz w sposób samodzielny określają sposób przeznaczania terenu, warunki jego zagospodarowania i linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach. Zaskarżona uchwała nie spełnia powyższych warunków. Nie zawiera części graficznej (rysunku planu, który jest integralną częścią planu), a tym samym linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach oraz nie określa w sposób samodzielny sposobu przeznaczenia terenu w części graficznej. Część tekstowa zaskarżonej uchwały nie wskazuje sposobu przeznaczenia określonego obszaru, a jedynie dokonuje zmian i uzupełnień w obowiązującym wówczas miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta odnosząc się do zawartych w nim oznaczeń obszarów (Obszar KU - Urządzeń Komunikacyjnych) i jego części graficznej. Jest to zatem typowy akt normatywny zmieniający inny akt normatywny - podstawowy w stosunku do niego (obowiązujący wówczas miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta ). Dlatego też nie można przyjąć, iż zaskarżona uchwała jest samodzielnym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym po [...]1995r. Nie sposób też podzielić poglądu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że poprzez dokonaną wówczas zmianę w obowiązującym planie, ta jego zmieniona (uzupełniona) część (w zakresie Obszaru KU - § 34 planu) tak w części graficznej jak i tekstowej została "utrwalona" powodując w tym zakresie jej przekształcenie ("sanację") w nową samodzielną całość. Owszem wskutek zmiany dokonanej zaskarżoną uchwałą nastąpiło ustalenie nowego brzmienia § 34 obejmującego Obszaru KU (Urządzeń Komunikacyjnych), ale nastąpiło to wyłącznie na gruncie obowiązującego wówczas miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, który w całości (wraz z dokonanymi w nim zmianami) stracił moc obowiązującą z dniem [...] 2003r. Nie można bowiem postrzegać zaskarżonej uchwały inaczej jak poprzez jej związek z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta, w którym dokonywała zmian. W dokonaniu zmiany w podstawowym akcie normatywnym leży istota treści zaskarżonej uchwały. Nie można bowiem dekodyfikować normy prawnej z treści zaskarżonej uchwały, a jest to możliwe jedynie w nawiązaniu do treści uregulowań zawartych w zmienianym planie jako całości. Podsumowując stwierdzić należy, że o przeznaczeniu terenu KU i podstawowych warunkach jego zagospodarowania Rada Miasta zdecydowała w uchwale z [...]1994r. Późniejsza uchwała zmieniająca nie dotyczyła zaś istoty tej regulacji, lecz tylko w niewielkim zakresie modyfikowała warunki zagospodarowania. Wprowadzone zaskarżona uchwałą zapisy nie miały więc samodzielnego charakteru i ustalenie tylko według nich przeznaczenia terenu nie było możliwe. Zapisy te stanowiły jedynie uzupełnienie planu zagospodarowania przestrzennego już obowiązującego i same w sobie nie mogły stanowić podstawy oceny zgodności jakiejkolwiek inwestycji z przeznaczeniem terenu. Zaskarżona uchwała, wprowadzająca tylko zmiany do obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, sama w sobie nie jest zatem planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym po [...]1995r. Nie można bowiem zakładać, ze w użytym przez ustawodawcę sformułowaniu "plany zagospodarowania" mieszczą się także uchwały o zmianie planów wcześniej uchwalonych, które nie mają samodzielnego bytu prawnego tj. nie regulują samodzielnie i w całości zarówno przeznaczenia, jak i warunków zagospodarowania oznaczonego terenu. Takiej woli ustawodawcy nie da się odczytać ani z literalnego brzmienia art.87 ust.1 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717 z późn. zm.), ani poprzez jego systemową lub celowościową wykładnię. Takie stanowisko odnośnie obowiązywania zaskarżonej uchwały zajmował już wcześniej WSA w Krakowie m.in. w wyroku z dnia 9.03.2007r., sygn. akt II SA/Kr 796/04. Z powyższych względów przyjąć należy, iż zaskarżona uchwała utraciła moc obowiązującą wraz z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta, jako akt który dokonywał zmian w tym planie i stanowił jego część. Tym samym zaskarżona uchwała nie mogła naruszać interesu prawnego lub uprawnień skarżących po wejściu w życie ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak twierdzi pełnomocnik strony skarżącej. Zatem stwierdzić należy, iż uchwała Rady Miasta z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych nie naruszała interesu prawnego skarżących. Owo naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga. Ponieważ zaskarżona uchwała z wyżej naprowadzonych względów nie obowiązywała to nie mogła naruszać interesu prawnego lub uprawnień skarżących. Skoro zatem skarżący nie wykazali, iż zaskarżona uchwał w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych narusza ich interes prawny lub uprawnienie, to nie może skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego z powodu braku legitymacji skargowej w rozumieniu art.101 ustawy z 8.03.1990r. o samorządzie gminnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne.