II SA/Kr 807/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 4 kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. 2010 r., Nr 243, poz. 1623), wymierzył G.M. , K.W. i P.W. karę w wysokości 112.500,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalno-usługowego wykonanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonej w Z. w rejonie ul. [...]. Zażalenie na ww. postanowienie złożyli G.M. K.W. i P.W. , domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 123 k.p.a. stwierdził, że zażalenie K.W. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zalegającego w aktach organu I instancji wynika, że ww. postanowienie PINB w Z. zostało doręczone K.W., w dniu 28 listopada 2011 r. (poniedziałek). Wobec powyższego zażalenie na postanowienie PINB strona mogła złożyć najpóźniej w dniu 5 grudnia 2011 r. (poniedziałek). Zażalenie zostało przez pełnomocnika nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 14 grudnia 2011 r. zatem zostało wniesione z uchybieniem terminu. K.W. nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła K.W. , domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 7 i 77 i art. 107 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 40 i art. 43 kpa poprzez błędną ich interpretację i przyjęcie, że doszło do doręczenia postanowienia skarżącej pomimo, że postanowienie nie zostało doręczone jej, ani żadnej z osób wskazanych w art. 43 kpa. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że postanowienie organu I instancji nie zostało jej doręczone, nie posiada również informacji, aby doszło do doręczenia zastępczego. Podkreśliła, że mieszka wyłącznie z mężem i żadna inna osoba nie jest domownikiem w rozumieniu przepisu art. 43 kpa. Nadmieniła również, że w zażaleniu od postanowienia I instancji podnosiła, że ww. orzeczenie nie zostało jej doręczone. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wobec śmierci uczestniczki L.M. w jej miejsce wstąpili następcy prawni: G.M. i M.M. W sprawie ze skargi L.M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 kwietnia 2012 nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] listopada 2011 r. o wymierzeniu G.M. , K.W. i P.W. kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalno-usługowego wykonanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonej w Z. w rejonie ul. [...], toczącej się do sygn. II SA/Kr 806/12 za następców prawnych uczestniczki L.M. : G.M. i M.M. zgłosił się, przedłożywszy pełnomocnictwa, r. pr. D.B. . Do protokołu rozprawy w niniejszej sprawie pełnomocnik złożył oświadczenie, że złożone w sprawie II SA/Kr 806/12 pełnomocnictwo od M.M. obejmuje również jego zastępstwo w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję (postanowienie) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skarga jest nieuzasadniona. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych postanowienie organu I instancji z dnia 24.11.2011 r. zostało doręczone osobiście adresatowi K.W. na adres: Z. [..] w dniu 28.11.2011 r. (k.[...] akt administracyjnych). Skarżąca podała jedynie w skardze, że postanowienie organu I instancji nie zostało jej doręczone, nie posiada również informacji, aby doszło do doręczenia zastępczego. Okoliczności tych w żaden sposób jednakże nie uprawdopodobniła. W aktach administracyjnych znajduje się prawidłowo wypełniony dowód doręczenia przesyłki. Skarżąca nie zakwestionowała nawet, że na dowodzie tym nie figuruje jej podpis. Wskazać w związku z tym należy, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, co oznacza, że stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Pokwitowanie (potwierdzenie) odbioru przesyłki stwarza jedynie domniemanie doręczenia, które może być jednak obalone przeciwdowodem. Żaden dowód jednakże nie został przez skarżącą wskazany. Nie można zatem organowi postawić zarzutu, że zaskarżone postanowienie wydane zostało niezgodnie z prawem. Zażalenie złożone między innymi przez K.W. zostało nadane listem poleconym w dniu 14.12.2011 r. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Stosownie zaś do treści art.134 w zw. z art.140 k.p.a. , organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Dlatego też na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić.