II SA/Kr 816/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski sprawozdawca Sędziowie: AWSA Dorota Dąbek WSA Halina Jakubiec Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2005 r sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody z dnia 10 marca 2003 r Nr : [...] w przedmiocie zmiany nazwiska i imienia uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji Decyzją z dnia 10 marca 2003 r [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. G. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2003 r Nr [...], którą orzeczono o odmowie zmiany imion i nazwiska K. G. M. na "R. K. I.". W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego powołano przepisy art. 2 i art. 7 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk (tj. Dz.U. z 1963 r Nr 59 , poz.328 z późn.zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Wojewody wskazano następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia. W dniu [...] listopada 2002 r , K. G. M., wykazując aktami stanu cywilnego , że pozostaje w związku małżeńskim , z którego pochodzi dwoje małoletnich dzieci noszących takie samo (jak również żona) nazwisko , wniósł o zmianę swego nazwiska z "M." na "I.". Kolejnym wnioskiem z dnia [...] grudnia 2002 r wniósł o zmianę imion z "K. G." na "R. K.". Uzasadniając żądanie zmiany nazwiska podniósł , że dotychczasowe nazwisko wywołuje negatywne skojarzenia i reakcje osób , wobec których posługuje się nazwiskiem. Co do zmiany imion wskazał , że imienia G. nie używa , kojarzy mu się ono ze stereotypem średniowiecza , zaś podoba mu się "R." jako nowoczesne i rzadziej używane. Podnosił, że z nowym imieniem będzie żył "milej, luźniej i nowocześniej" , już używa go na terenie Niemiec , ale nie może tego udowodnić , gdyż nie może otrzymywać korespondencji , z uwagi na brak stałego miejsca zamieszkania. Prezydent Miasta K., decyzją z dnia [...] lutego 2003 r odmówił zmiany imienia i nazwiska na żądane. Decyzja podjęta została , po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w toku , którego m.in. wysłuchano wnioskodawcę i jego matkę M. M., oraz dokonano ustaleń co do sytuacji osobistej i rodzinnej wnioskodawcy Według oświadczenia wnioskodawcy nie legitymuje się dowodem osobistym "który jest w posiadaniu sądu w związku z postępowaniem w sprawie rozwodowej" , ani paszportem, który zagubił. Ustalono , że wnioskodawca nie zgłaszał utraty paszportu , ani nie ma stałego miejsca zamieszkania pod adresem zameldowania. Według jego wyjaśnień nie pracuje, utrzymywany jest przez kobiety , a kiedy przebywa na terenie Niemiec , to posługuje się imieniem "R.". W związku z ustaleniem przez organ , że w latach 1983 - 1989 wnioskodawca pozostawał w zainteresowaniu organów ścigania w związku z przestępstwami przeciwko mieniu , wyjaśnił on , że jednorazowo brał udział w 1983 r w kradzieży w mieszkaniu , a łup został następnego dnia zwrócony. W krajowym rejestrze karnym nie figuruje. Matka wnioskodawcy zeznała , że jest z nim w konflikcie , że wie , iż chce zmienić imię i nazwisko lecz nie zna motywów , a nie ma wiadomości by używał imienia R.. Uzasadniając odmowę zmiany nazwiska i imienia Prezydent Miasta K., z powołaniem na treść przepisu art.2 i art.7 ustawy z 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk , przyjął stanowisko , że wnioskodawca nie przedstawił żądnych ważnych powodów do zmiany imienia , ani też nie wykazał by posługiwał się imieniem R.. Co do żądania zmiany nazwiska podniesiono , że wnioskodawca przez dorosłe życie posługuje się tym nazwiskiem , że przy zawieraniu małżeństwa nie skorzystał z możliwości wyboru innego nazwiska , a wspólną decyzją małżonków dzieci noszą jego nazwisko "M." , a zatem i w tym przypadku zmiana nazwiska nie jest podyktowana koniecznością życiową i nie wynika z ważnych względów w rozumieniu art.2 ustawy. Uzasadniając swą decyzję organ I instancji podkreślał, iż wnioskodawca nie wypełnia wynikającego z art. 34 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązku posiadania dowodu osobistego ani nie spełnia nałożonego art.4 tej ustawy obowiązku meldunkowego , co do aktualnego miejsca zamieszkania. W odwołaniu od tej decyzji K. G. M., powoływał się na Konstytucję RP i status europejczyka , uważając , że odmowa zmiany imion i nazwiska , nie uwzględnia konieczności ochrony jego godności osobistej , a noszone nazwisko jej ośmieszające, naraża go na stres i przykre doznania. Rozpatrując odwołanie Wojewoda przyjął za własne ustalenia organu I instancji i zajął stanowisko , że nazwisko "M." można uznać za ośmieszające , jednakże K. G. M. jest obywatelem polskim , nie może zatem żądać zmiany nazwiska na nazwisko o brzmieniu niepolskim - bo jest to sprzeczne z zapisem ustawowym zwłaszcza , że nie udowodnił przynależności do mniejszości narodowej. Zdaniem organu odwoławczego treść przepisu art. 2 ustawy wskazuje , że zmiana imienia z brzmienia polskiego na obce , jest możliwa tylko wówczas , gdy z wnioskiem o taką zmianę występuje obywatel polski , poczuwający się do przynależności do mniejszości narodowej , a wnioskowane brzmienie odpowiada jego brzmieniu w języku tej mniejszości. Organ powołał się na wyrok NSA z dnia 9 lipca 1993 r sygn. SA/Wr 605/93 jako potwierdzający zajęte przez organ stanowisko. Nadto przepis art.2 ust.2 w zw. z art. 7 uzależnia zmianę nazwiska i imienia od wykazania "ważnych względów" , zaś wnioskodawca żądanie motywuje chęcią uatrakcyjnienia nazwiska jak i imion z których imię R. ma brzmienie niepolskie a zmiana imion K. G. na R. K. jest niezgodna z zapisem ustawowym. Powołując inne orzeczenie NSA , organ odwoławczy podkreślał swobodną ocenę czy istnieją "ważne względy" przy żądaniu zgody zmiany imienia ( nazwiska ) z polskiego na niepolskie. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższą decyzję wniósł K. G. M.. Nie wskazując naruszonego przepisu prawa skarżący podniósł , że decyzja jest bezprawna a nazwiska M. używał nie będzie i podpisał skargę jako R. K. I.. Podkreślał , że nieuwzględnienie żądania uniemożliwi mu poszukiwanie pracy i przemieszczanie się. W obszernym uzasadnieniu zarzutów podniesiono , że odmowa zmiany nazwiska nastąpiła pomimo przyjęcia , że noszone nazwisko M. jest ośmieszające. Skarżący podniósł , że względy rodzinne nie mogą służyć za argument przemawiający przeciwko zmianie nazwiska , gdyż jest po rozwodzie i była żona chce wrócić do nazwiska panieńskiego, a nie żądał zmiany nazwiska przez dzieci. Zarzucał , że nazwisko I., które chce nosić , nie ma brzmienia niepolskiego , gdyż składa się z liter alfabetu polskiego i nie zawiera obcego akcentu. Co do żądanego imienia R., to godząc się z jego niepolskim brzmieniem wskazywał , iż figuruje ono jednak w polskim kalendarzu, a pochodzenie nadanych mu w aktach stanu cywilnego imion K. G. jest greckie. Skarga zarzuca wadliwość ustalenia , że żądanie zmiany nazwiska i imienia zmierza do uatrakcyjnienia ich brzmienia. Podkreślając , że jest " europejczykiem " , wskazywał , że państwo nie wypełnia wobec niego zobowiązania z tytułu obywatelstwa, a w szczególności do noszenia nazwiska licującego z godnością człowieka. Zarzucał, że przytoczone w uzasadnieniu decyzji obu instancji ustalenia , że nie posługuje się dowodem osobistym , z kim zamieszkuje i na czyim jest utrzymaniu , nie mają żadnej doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Podniósł , iż nie zostało wykazane by postępował i żył w kolizji z prawem. Uchybień proceduralnych dopatruje się skarga w przesłuchaniu w charakterze świadka M. M., której nie uważa za swoją matkę. Za ważny powód żądania zmiany nazwiska , w uzupełniającym skargę piśmie z dnia [...] lipca 2005 r wskazał skarżący , iż " źle kojarzy się ono za granicą " , gdzie często przebywa , a żądane imię R. oznacza "Raj Jezus Ratuj". Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując dokonane ustalenia i wskazując , iż mimo uznania nazwiska M. za ośmieszające, nie można uznać za zasadne żądanie zmiany nazwiska na "I.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył : Skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie , przed 1 stycznia 2004 r. Stosownie zatem do przepisu art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1271 z późn. zm. ) , wobec nie zakończenia postępowania przed tą datą , sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ) - zwanej dalej ustawą - Prawo o p.s.a. Jest kontrola działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest ( art.1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) , pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W sprawowaniu tej kontroli, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy , nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na tej płaszczyźnie kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, iż skarga jest uzasadniona. Stosownie do art.1 ust.1 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk ( tj. Dz.U. z 1963 r Nr 59 , poz. 328 z późn.zm. ) - zwanej dalej ustawą - zmiana imienia lub nazwiska obywatela polskiego na inne wskazane przez niego imię lub nazwisko może nastąpić na jego wniosek na zasadach określonych w przepisach ustawy. Regulujący - w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji - zmianę nazwiska przepis art.2 ustawy w ust. l , stanowi , że wniosek o zmianę nazwiska podlega uwzględnieniu , jeżeli jest uzasadniony ważnymi względami. Przepis zaś ust.2 brzmi : W szczególności ważne względy zachodzą , gdy wnioskodawca nosi nazwisko: 1/ ośmieszające albo nie licujące z godnością człowieka , 2/ o brzmieniu niepolskim , 3/ posiadające formę imienia , a także , jeżeli wnioskodawca pragnie zmienić swoje nazwisko , na nazwisko, którego od wielu lat używa. Taka redakcja wskazuje , iż przepisem ust.2 art.2 ustawy, przykładowo ( w szczególności ) wymienione są cztery przypadki tzw. ważnych względów uzasadniających zmianę nazwiska - trzy określone w punktach 1 do 3 , oraz nie oznaczony numeracją przypadek czwarty - używania przez wiele lat innego nazwiska. Uzasadniając odmowę uwzględnienia żądanej zmiany nazwiska z M. na "I.", organy administracji przyjęły , że wprawdzie jest spełniona przesłanka z art. 2 ust.2 pkt 1 ustawy o zmianie imion i nazwisk , gdyż noszone nazwisko ma charakter ośmieszający , a zatem istnieje ważny wzgląd uzasadniający żądanie zmiany nazwiska , lecz zdaniem organów żądanie zmiany nazwiska jest sprzeczne "z zapisem ustawowym". Ustawowego zakazu zmiany nazwiska na nazwisko o brzmieniu niepolskim upatrują organy administracji publicznej w redakcji przepisu art.2 ust.2 pkt 2 przykładowo wskazującego jako ważny wzgląd uzasadniający żądanie noszenie nazwiska " o brzmieniu nie polskim ". Na poparcie stanowiska organ II instancji przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1994.01.18 SA/Gd 1114/93 (ONSA 1995/2/56), w którym odwołując się m.in. do przepisów art. 1 i 67 ust. l i 2 Konstytucji RP ( Dz.U. z 1976 r Nr 7 , poz.36 z późn.zm.) , utrzymanych w mocy przez ustawę Konstytucyjną z dnia 17 października 1992 r (Dz.U. Nr 84 , poz. 426 ), przyjęto , iż ważnym względem w rozumieniu art.2 ust. 1 w zw. z art.7 ustawy o zmianie imion i nazwisk uzasadniających żądanie obywatela polskiego zmiany imienia z polskiego na obce , jest poczucie przynależności do mniejszości narodowej , jeżeli wnioskowane brzmienie imienia odpowiada jego brzmieniu w języku tej mniejszości. Z uzasadnienia decyzji zdaje się wynikać pogląd , iż zmiana nazwiska , choćby uzasadniona ważnymi względami może odbywać się w zasadzie tylko " jednokierunkowo ", tj. na nazwisko o brzmieniu polskim , a powyższe orzeczenie opisuje przesłanki wyjątku od tej zasady. Pomijając , że powołane orzeczenie wydane zostało pod rządem innych przepisów konstytucyjnych niż przepisy obowiązującej od dnia 3 lipca 1997 r Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r , (Dz.U. Nr 78 , poz. 483 - art.243 ), należy skonstatować , iż przytaczając tezę wyroku , organ przeoczył całość jego motywów. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniając w uzasadnieniu ratio legis unormowania zawartego w art. 2 ust.2 pkt 2 ustawy , zarazem expressiss verbis stwierdził, że uregulowanie to nie daje podstaw do "wyciągnięcia wniosku , iż ustawodawca wymieniając przykładowo jako ważną przesłankę zmiany dotychczasowego nazwiska ( imienia ) jego niepolskie brzmienie , jednocześnie zawarł w tym zakaz zmiany odwrotnej." W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 26.06.2003 r , sygn. SA/Bd 1412/03 (niepubl. Zbiór Biura Orzecznictwa ), podkreślono , że przepis art.2 ustawy o zmianie imion i nazwisk nie stwarza wskazań interpretacyjnych względem przykładowego uznania w ust.2 pkt 2 za ważny powód do zmiany nazwiska jego niepolskie brzmienie. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2004 r , sygn. akt II SA/Kr 1175/00 (niepubl.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , zajął stanowisko , że nie ma doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia sprawy o zmianę imienia , okoliczność , czy imię na które skarżący chce zmienić imię dotychczasowe na brzmienie polskie czy nie polskie , a znaczenie ma tylko okoliczność czy żądanie zmiany dotychczasowego imienia znajduje oparcie w ważnych względach w rozumieniu art.2 ust. l ustawy. Na brak oparcia w przepisach ustawy dla stanowiska , że zmiana nazwiska lub imienia w trybie ustawy o zmianie imion i nazwisk na być " kierunkowa " tzn. tylko na nazwisko ( imię ) o brzmieniu polskim , zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 2004.06.08 II SA/Kr 3199/00 ( ONSA i wsa 3/6/2005 , poz. 56 , str.117). W świetle zatem przepisów art. 1 ust. 1 , art. 2 ust. 1 i art. 7 ustawy z 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk należy skonstatować , iż wola osoby zainteresowanej co do zmiany swego nazwiska (imienia ) - także na nazwisko (imię) o brzmieniu nie polskim - nie stanowi samodzielnej i wystarczającej przesłanki dla wprowadzenia tej zmiany , o ile nie jest uzasadniona ważnymi względami w rozumieniu art.2 ust. l ustawy. Ponieważ zmiana nazwiska ( imienia ) następuje tylko na wniosek obywatela i to na inne nazwisko (imię), wskazane przez niego ( art. 1 ust. 1 ), przeto do wnioskodawcy należy wskazanie tych powodów , które żadnie mają uzasadniać. Wskazane przez żądającego zmianę powody są przedmiotem oceny organu na płaszczyźnie ważnych względów w rozumieniu art.2 ust. 1 ustawy. Przepis art.3 ustawy określa przypadki, w których wniosek o zmianę nazwiska nie może być uwzględniony. Nie mają natomiast doniosłości prawnej z punktu widzenia przesłanki "ważnych względów" , takie nie podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności jak tryb życia , sytuacja rodzinna , meldunkowa , czy źródła utrzymania , do których organy przywiązały wagę odmawiając żądaniu. Skarżący domaga się zmiany tylko swojego nazwiska. Natomiast przepisy art.5 ustawy regulują sytuację , gdyby żądanie zmiany objąć miało także małoletnie dzieci. Stąd też pozostawanie skarżącego w toku postępowania w związku małżeńskim i ciążący na nim obowiązek alimentacyjny , nie stanowiły przeszkody do uwzględnienia żądania o zmianę jego nazwiska. Odmawiając przeto zmiany nazwiska skarżącemu , naruszono przepis art.2 ust. 1 i ust.2 pkt 1 ustawy , gdyż przyjmując , że ma ono brzmienie ośmieszające , oceny przesłanki ważnych względów dokonano , z punktu widzenia innych jeszcze kryteriów niż podane przez skarżącego i błędnie wyłożono przepis art. 2 ust..2 jako dopuszczający tylko " kierunkową " zmianę na nazwisko o brzmieniu polskim. Zmiana nazwiska może nastąpić na inne wskazane przez wnioskodawcę nazwisko jeśli organ ma wątpliwości czy wskazana pisownia ( i brzmienie ) spełnia przymiot nazwiska w rozumieniu ustawy , to winien skorzystać z biegłego o odpowiedniej specjalności. II. W odniesieniu do żądania zmiany imienia , już na wstępie należy zaznaczyć , że nie zostało w sprawie w sposób dostateczny wyjaśnione jaka jest pisownia żądanego imienia. W pisemnym wniosku o zmianę imienia ( k.32 akt adm. ) , skarżący domaga się zmiany imienia G. na "R." i powtarza to w piśmie z dnia [...].07.05 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ( k.32 akt sądowych ). Natomiast w protokołach użyto pisowni "R." ( k.35, 37 ) i takiej pisowni imienia dotyczą rozstrzygnięcia decyzji organu II i I instancji. Sam skarżący także używa pisowni R. np. k. 4 i 9 akt sądowych. Stosownie do przepisu art.7 ustawy - w brzmieniu z daty wydania decyzji - przepisy art.2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 5 ust. 3 i 4 stosuje się do zmiany imion. Taka regulacja oznacza , iż również samo żądanie zmiany imienia na inne nie jest wystarczające , jeśli nie jest ono uzasadnione ważnymi względami w rozumieniu art. 2 ust.1. Przepis ust.2 w punktach 1, 2 wymienia tylko przykładowo ważne względy w postaci imienia ośmieszającego albo nie licującego z godnością człowieka. Już od dawna w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. np. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1988.06.24 SA/Wr 115/88 - ONSA 1988/2/73 wraz z powołanymi w uzasadnieniu innymi wyrokami ) ukształtował się pogląd o dopuszczalności nadawania imion o niepolskim brzmieniu przy sporządzaniu aktów stanu cywilnego. Problematyka zmiany imion i nazwisk w trybie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1956 o zmianie imion i nazwisk , uregulowania została na innej płaszczyźnie i na podstawie innych kryteriów , niż wskazane przepisami regulującymi tryb i podstawę nadawania imion i nazwisk w aktach stanu cywilnego a przede wszystkim przepisami kodeksu cywilnego i rodzinnego. Na odmienność tych płaszczyzn i kryteriów wskazał Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z dnia 1982.06.21 II SA/699/82 ( ONSA 1982/1/57 ). Samodzielne i wystarczające uregulowanie przesłanek zmiany imienia ( nazwiska ) przepisami ustawy o zmianie imion i nazwisk , podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tezie przywołanego wyżej wyroku z dnia 2004.06.08 II SA/Kr 3199/00 ( ONSA i wsa 3/6/2005 , poz. 56). Samo żądanie przez skarżącego zmiany imienia na imię o brzmieniu niepolskim nie stanowiłoby przesłanki odmowy uwzględnienia żądania , przy równoczesnym wykazaniu ważnych względów uzasadniających taką zmianę. Powołany w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wyrok WSA z dnia 1993.07.09 SA/Wr 605/93, ONSA 1994/3/110 ), dotyczy innego zagadnienia (nazwy przedsiębiorstwa). Nie ma zatem doniosłości prawnej okoliczność czy wnioskowane nowe imię ma brzmienie polskie , lecz to , czy żądanie jest uzasadnione ważnymi względami w rozumieniu ustawy , i czy żądane imię ma w ogóle przymiot imienia w swym brzmieniu i pisowni , a więc przymiot używanej w tym charakterze nazwy odosobowej (por. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego , Wyd. Naukowe PWN 2003 r , tom l , str. 1194 , tom 2 , str.875 in.). Zarazem należy mieć na uwadze , że skarżący żąda zmiany imienia G., a więc zastąpienia go innym wskazanym imieniem , ale zarazem formułuje żądanie zmiany kolejności imion względem kolejności wynikającej z aktów stanu cywilnego (K., G.) na "R. (R.) K.". Żądanie zmiany imienia na inne , połączone z wnioskiem o zmianę kolejności imion względem wynikającej z aktu stanu cywilnego , nie znajduje oparcia - co do zmiany tej kolejności - w przepisach ustawy z dnia 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk ( Dz.U. z 1963 r Nr 59 , poz. 328 z póżn.zm.). Przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wprost regulują ( art. 88 in. ) zasady wedle których określa się nazwisko dziecka. Kodeks rodzinny i opiekuńczy , nie zawiera w zasadzie ( poza art. 122 § 3 dotyczącym stosunku przysposobienia ) regulacji odnoszących się wyłącznie do imienia dziecka. W świetle przepisu art.92 kr i op. w związku z uregulowaniami przewidzianymi art. 39, 40 i 50 ustawy z dnia 29 września 1986 r Prawo o aktach stanu cywilnego , ( DZ.U. Nr 36 , poz. 180 z późn.zm. ) nadanie dziecku przy urodzeniu imienia (imion), podlegających wpisaniu do aktu urodzenia - jako aktu stwierdzającego stan cywilny - jest jednym z przymiotów władzy rodzicielskiej. Przepis art. 50 ustawy Prawo o a.s.c wyczerpująco określa przypadki , w których kierownik urzędu stanu cywilnego odmawia przyjęcia oświadczenia o wyborze dla dziecka konkretnego imienia lub sam dokonuje wyboru imienia. Identyczne co do atrybutów władzy rodzicielskiej stanowisko zajął już NSA w wyroku z dnia 1988.06.24 SA/Wr 115/88/ONSA 1988 72/73 oraz w przywołanych w jego uzasadnieniu innych wyrokach tego Sądu. Na tle powyższego wyroku za ugruntowane należy uznać stanowisko , że w zakresie władzy rodzicielskiej mieści się także uprawnienie do nadania dziecku imienia i ewentualnej kolejności nadanych imion. Z tych względów za uzasadnione należy uznać stanowisko organu odwoławczego , co do zasady odmawiające w tym postępowaniu zmiany kolejności imion skarżącego z K., R. (R.), na R. ( R.) K.. W zakresie rozstrzygnięcia wniosku o zmianę imienia naruszono zarówno przepisy art.7 i 77 kpa przez brak wyjaśnienia jaka jest rzeczywista pisownia żądanego imienia , oraz przepis art. 2 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy o zmianie imion i nazwisk , przez błędną wykładnię " ważnej przyczyny " ograniczonej do żądania zmiany imienia na wyłącznie o brzmieniu polskim. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie miał organ na uwadze powyższą ocenę i wskazania oraz aktualny stan prawny wynikający z przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1956 r o zmianie imion i nazwisk. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , póz. 1270 z późn.zm. ). Wobec treści uchylonych decyzji brak było przesłanek do zastosowania przepisu art. 152 ustawy.