II SA/Kr 823/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o." Spółka Komandytowo Akcyjna w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru zgłoszenia robót budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia 17 kwietnia 2013r., znak [....] , Wojewoda [....] , działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst z 2010 r. - Dz. U. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [....] i sp. z o.o." spółki komandytowo – akcyjnej, utrzymał w mocy decyzję Starosty C. z dnia 5 lutego 2013 r., znak [....] , wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia o treści: "na działce numer [....] w C. przy ul. [....] , przy jej południowej granicy, wzdłuż granicy z działkami [....] i [....] ustawionych zostanie 6 nie związanych z gruntem tablic reklamowych. Każda z tablic będzie posiadać wymiary: 2,50 m x 5 m i będzie zamontowana wraz ze stalową konstrukcją podtrzymującą i zabezpieczającą przed wywróceniem dzięki ułożeniu bloczków betonowych na dolnych częściach konstrukcji. Wymiary jednej konstrukcji wraz z zamontowaną tablicą to: wy s. 5 m, szerokość 5,4 m, głębokość 2 m. Obciążenie dolnej części konstrukcji bloczkami betonowymi wyeliminuje możliwość wywrócenia się konstrukcji pod wpływem np. wiatru na działce nr ew. [....] w miejscowości C. ul. T". Orzekając w ten sposób Wojewoda [....] podał, że w dniu 28 stycznia 2013 r. inwestor zgłosił powyższy zamiar inwestycyjny. W dniu 5 lutego 2013 r. Starosta C. decyzją, znak [....] , wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane. Od decyzji tej w terminie odwołał się inwestor, który zarzucił że przedmiotowe zamierzenie nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia bowiem projektowany obiekt nie jest trwale związany z gruntem, lecz jedynie na gruncie postawiony. Ponadto, inwestor nie zgodził się ze stwierdzeniem, że zgłaszane zamierzenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda [....] wskazał następnie, że rozpoczęcie procesu inwestycyjnego powinno być co do zasady poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zasadę tę wyraża art. 28 Prawa budowlanego stanowiąc, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady określają art. 29-31 Prawa budowlanego, gdzie wyliczono w sposób enumeratywny rodzaje budów oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Katalog obiektów i robót zawarty w tych przepisach ma charakter zamknięty. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wyżej przytoczonym przepisie objęto jednak zwolnieniem z uzyskania pozwolenia na budowę tylko prace polegające na instalowaniu. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie". Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ odwoławczy zaznaczył, że skoro ustawodawca w jednym artykule (art. 29) dwukrotnie użył zwrotu "instalowaniu" w odniesieniu do robót wykonywanych na obiektach budowlanych, to nie mógł tego samego zwrotu użyć w innym znaczeniu w pkt 6 art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego. Wobec powyższego uznać należy, że użyte w art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane sformułowanie "instalowanie" dotyczy tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych, a nie ma zastosowania do wykonania wolno stojącego, trwale związanego z gruntem, urządzenia reklamowego, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Nadto, grunt nie jest obiektem budowlanym. Inwestor we wniosku określił planowaną do realizacji inwestycję jako ustawienie "6 nie związanych z gruntem tablic reklamowych. Każda z tablic będzie posiadać wymiary: 2,50 mx 5 m i będzie zamontowana wraz ze stalową konstrukcją podtrzymującą i zabezpieczającą przed wywróceniem dzięki ułożeniu bloczków betonowych na dolnych częściach konstrukcji. Wymiary jednej konstrukcji wraz z zamontowaną tablicą to: wys. 5 m, szerokość 5,4 m, głębokość 2 m. Obciążenie dolnej części konstrukcji bloczkami betonowymi wyeliminuje możliwość wywrócenia się konstrukcji pod wpływem np. wiatru." Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, za "budowlę" uznaje się każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak między innymi: "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu stanowi budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. "Trwale związane z gruntem" nie oznacza, że obiekt musi mieć fundament wkopany w ziemię. Istotą trwałego związania obiektu z gruntem jest takie jego techniczne trwałe z nim powiązanie, aby działanie na ten obiekt czynników atmosferycznych (np. parcie wiatru) lub innych nie spowodowały jego uszkodzenia, nie ograniczały jego funkcji, jak też jego użytkowanie nie powodowało zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co sprowadza się do konieczności zapewnienia tablicy lub urządzeniu reklamowemu stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce, czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. W świetle powyższego przedmiotowa inwestycja nie może być zrealizowana w trybie zgłoszenia, ponieważ nie stanowi instalowania tablic i urządzeń reklamowych na obiekcie (w myśl art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego) oraz nie kwalifikuje się do żadnej innej kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania pozwolenia w formie decyzji administracyjnej. Odnośnie zgodności zamierzenia z obowiązującym dla przedmiotowego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Wojewoda [....] wskazał, że stanowi element prawa miejscowego i musi być bezwzględnie respektowany. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w myśl przepisów ustawy - Prawo budowlane, zobowiązany jest m.in. do nadzoru i kontroli zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla przedmiotowego terenu (zatwierdzonego uchwałą Nr IX787/11 Rady Miejskiej w C. z dnia 31 maja 2011 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nowego centrum handlowego przy ul. [....] w C. ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2011r. Nr 330, poz. 2723) działka nr [....] w C. jest położona na terenie KDW, co oznacza tereny dróg wewnętrznych. Zgodnie z § 16.4 tego planu: "Wyznacza się "tereny dróg wewnętrznych" oznaczone na rysunku planu symbolem KDW: 1) przeznaczenie podstawowe: tereny komunikacji, adaptacja istniejących dojazdów z możliwością modernizacji i przebudowy; 2) przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna, ciągi piesze, pasy postojowe, zieleń przydrożna; 3) parametry: szerokość w liniach rozgraniczających 12,0 m, jezdnia min. 6,0 m; 4) szczegółowy przebieg dróg wewnętrznych nie wyznaczonych w planie wynikać będzie z opracowanych projektów budowlanych, warunków technicznych oraz zapotrzebowania komunikacyjnego". Planowane zamierzenie nie mieści się w powyższym przeznaczeniu podstawowym bądź dopuszczalnym dla tego terenu. Kwestionując powyższą decyzją, [....] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której domagała się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty C. , a także zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzucała naruszenie przepisów Prawa budowlanego, a to art. 29 ust 1 pkt 6, nieprawidłową wykładnię art. 3 pkt 3 tej ustawy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 kpa, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności i nie podjęcie niezbędnych czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W polemice ze stanowiskiem organów obu instancji skarżąca wskazywała na treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego z której wynika jasno , iż ustawodawca nie uwzględnił przy definiowaniu urządzeń reklamowych jako budowli ich rozmiarów czy tez wagi. Jedyną cechą, wskazaną w tym przepisie jest trwałość związania z gruntem. Wobec powyższego rozróżnienia urządzeń reklamowych na te, które można określić mianem budowli od urządzeń reklamowych, o którym mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego można dokonać jedynie według kryterium określonego w ustawie, tj. trwałości związania z gruntem. Artykuł 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane również nie odnosi się w swej treści do wielkości, czy też gabarytów urządzenia reklamowego. Zatem zdaniem skarżącej organ odwoławczy błędnie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, sam dokonał nieprawidłowej interpretacji przepisów ustawy-Prawo budowlane i niezgodnie z ich treścią odniósł się do cech urządzenia reklamowego, podtrzymując stanowisko Starosty Chrzanowskiego co do tego, że o konieczności trwałego związania z gruntem j tablic i urządzeń reklamowych decyduje ich wielkość, masa i konstrukcja, których to cech, zgodnie z treścią art.29 ust 2 pkt 6 ustawy, ustawodawca wcale nie wskazał. Przepis ten odnosi się zaś do instalacji wszystkich urządzeń reklamowych bez względu na ich wielkości i rozmiar. Skarżąca wskazywała dalej, że organ odwoławczy błędnie ustalił na czym polega istota trwałego związania z gruntem. Zdaniem tego organu trwałe związanie z gruntem nie oznacza, że obiekt musi mieć fundamenty wkopane w ziemię, albowiem istotą trwałego związania jest takie jego techniczne trwałe powiązanie z gruntem, aby działanie na ten obiekt czynników atmosferycznych lub innych nie spowodowało uszkodzeń lub nie stwarzało zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia. Zważyć należy jednak, że każde instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, bez względu na ich wielkość (biorąc pod uwagę, iż prawo budowlane nie określa dopuszczalnych wymiarów tablic i urządzeń reklamowych) również musi zostać poprzedzone technicznie stabilnym powiązaniem z podłożem, aby uniemożliwić przesunięcie lub wywrócenie się. Wobec powyższego argumentacja organu odwoławczego jest błędna. Ponadto, organ nie uzasadnił na czym polegać ma trwałość i techniczne powiązanie urządzenia. Jak już wcześniej zostało wskazane, w przygotowanym przez spółkę projekcie, przyjęte zostało takie rozwiązanie konstrukcyjne, które zapewnia stabilność i trwałość posadowienia dzięki ustawieniu stalowej konstrukcji z poziomą dolną częścią, na której ułożone są bloczki betonowe o łącznej masie zapewniającej odpowiednie dociążenie. Pojęcie trwałego posadowienia, nie może być utożsamiane z pojęciem trwałego związania z gruntem. Ustawodawca w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie wskazuje na trwałe posadowienie, jako cechy pozwalającej uznać urządzenie reklamowe za budowlę, ale na trwałe powiązanie z gruntem. O tym czy obiekty są trwale czy też nietrwale połączone z gruntem nie decydują ich rozmiary lub gabaryty, gdyż przepis nie precyzuje takich wymogów. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż ustawodawca dopuszcza możliwość nietrwałego związania z gruntem obiektów wymienionych w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Obiekty te są po prostu ustawione na gruncie i masa tych obiektów, z uwagi na istnienie siły grawitacji, pozwala na przeciwstawienie się czynnikom atmosferycznym, nie powodując jego przesunięcia czy przewrócenia tak, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie w odniesieniu do urządzeń reklamowych, który zostały obciążone w dolnej części konstrukcji bloczkami betonowymi. Zdaniem skarżącej, aby można było mówić, że dany obiekt jest trwale związany z gruntem musi posiadać on stabilny wmurowany w podłoże fundament lub fundament o takich parametrach, że konieczne jest odpowiednie przygotowanie podłoża, tj. wykonania stosownych robót ziemnych, a przeniesienie obiektu w inne miejsc wymaga ponownego przygotowania terenu. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, w której wnioskodawca celem posadowienia obiektów reklamowych musi przygotowywać murowany fundament lub w inny specjalny sposób przygotowywać podłoże. Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe nie jest konstrukcją trwała i związaną z gruntem, co uniemożliwiało by jej przesunięcie w inne miejsce, o ponadto wbrew twierdzeniu organu odwoławczego inwestycja zgodnie z projektem miała zostać instalowana na utwardzonej asfaltem nawierzchni. Ponadto organ nie dokonał ustalenia, czy zgłoszona inwestycja nie kwalifikuje się do innej kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 pozwolenia na budowę nie wymaga tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Do obowiązków organu należy ustalenia charakteru zamierzenia inwestycyjnego, a więc ustalenie na podstawie złożonego przez inwestora wniosku i dokumentów charakteru zgłoszonych robót. Dopiero po ustaleniu czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, realizacja którego wymaga pozwolenia na budowę, czy instalacją tablic i urządzeń reklamowych, o których mowa w art 29 ust 2 pkt 6 ustawy, objętych zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia, czy nie kwalifikuje się do innej kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie zgodnie z wymogami art. 107 §3 k.p.a. Powyższe ustalenia organ powinien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych do zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji (polegającej na wykonaniu czynności montażowych, w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe, które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonania prac budowlanych) w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem. Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił bez żadnych zmian pojęcie budowy definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu. Z powyższego wynika, że skoro budowlą jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należy uznać realizacje takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu. Uchybienie stanowi, że Wojewoda [....] nie odniósł się w j decyzji do treści odwołania w zakresie, w którym skarżąca podniosła argument, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie zostało zakazane na działce [....] umieszczanie urządzeń i obiektów. Jak wynika z treści w/w zaświadczenia zakaz umieszczania obiektów na działkach opisanych i określonych poszczególnymi symbolami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, został w planie wyraźnie wskazany np. symbol UC1,2 - wyraźny zakaz określony w § 11 pkt 5 i 6. Natomiast w stosunku do terenu określonego symbolem KWD i KDG gdzie znajduje się działka [....] taki wyraźny zakaz nie został postawiony. Co więcej jak wynika z opisu dla symbolu KDG zostały dopuszczone przeznaczenia wynikające z § 9 zaświadczenia pod warunkiem niekolizyjności z przeznaczeniem podstawowym, przy zachowaniu bezpieczeństwa użytkowników komunikacji publicznej i przyległych dróg publicznych, w uzgodnieniu z zarządcą drogi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie wobec bezzasadności zawartych w niej zarzutów. Niezależnie od kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą, Sąd sprawując dalej idąca kontrolę obu aktów nie dopatrzył się żadnych wad, które uzasadniałyby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego . Rozstrzygnięcie organów administracji architektoniczno - budowlanej oparte zostało o unormowaną w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst z 2010 r. - Dz. U. Nr 243 poz. 1623 ze zmianami, dalej Pb) instytucję sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Zakres jej zastosowania został uregulowany w art. 30 ust. 1. Stosownie do art. 30 ust. 2 Pb, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W szczególnych sytuacjach dalsze wymogi wniosku przewidziane są w art. 30 ust. 3, 4 i 4a. Jak stanowi art. 30 ust. 5 Pb, zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1-3 Pb, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1), budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (art. 30 ust. 6 pkt 2) albo zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (art. 30 ust. 6 pkt 3). Ponadto właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (art. 30 ust. 7 pkt 1), pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków (art. 30 ust. 7 pkt 2), pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych (art. 30 ust. 7 pkt 3) albo wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 30 ust. 7 pkt 4). Podstawę prawną wydanych w sprawie niniejszej decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Pb w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całej rozciągłości pogląd prezentowany przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym co do zasady instalowanie tablicy reklamowej, obejmujące posadowienie na gruncie stopy betonowej stanowi budowę budowli wymagającą uzyskania pozwolenia w formie decyzji właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Tym samym wyłączona jest możliwość realizacji tego rodzaju inwestycji po dokonaniu zgłoszenia. Artykuł 28 ust. 1 Pb przewiduje, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29–31. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było to, czy przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb, który przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W ocenie Sądu wykonanie stopy betonowej pod tablicę reklamową nie stanowi "instalowania". Słusznie w zaskarżonej decyzji zauważono, że przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia "instalowanie". Ustawodawca w tym samym artykule 29 Pb używa tego zwrotu jeszcze dwukrotnie, przewidując, że pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu krat na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 14) oraz instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 15). Należy zaakceptować prezentowany w orzecznictwie pogląd, że skoro ustawodawca dwukrotnie użył pojęcia "instalowanie" w odniesieniu do robót, wykonywanych na obiektach budowlanych, to nie mógł tego samego zwrotu użyć w innym znaczeniu w art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 345/08, Lex Omega nr 530023). Nie można też przyjmować, że skoro instalowanie urządzeń reklamowych zostało unormowane w art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb, dotyczącym robót budowlanych nie będących budową, to nie istnieją urządzenia reklamowe, dla których wykonania niezbędne jest pozwolenie na budowę. Podobnie nietrafne jest stanowisko, że skoro nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 2 tej ustawy dokonana ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r. ( Dz.U. Nr 111, poz. 729) polegała na wyeliminowaniu zwrotu "wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych", to również urządzenia reklamowe wolnostojące w każdym przypadku będą jedynie instalowane, czyli ich wykonanie powinno być poprzedzone tylko zgłoszeniem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 249/09, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz powołane tam orzecznictwo). W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje również pogląd, zgodnie z którym ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Pb, a więc jest to trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Wskazuje się, że parametry techniczne tego rodzaju obiektu przedstawione w projekcie budowlanym, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia, jego masa i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego nie pozwalają na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. To, że obiekt jest przestawny i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza, że nie można przyjąć, że jest on trwale związany z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Fundament taki, przekazując na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012r., sygn. akt II OSK 2558/10, Lex Omega nr 1138183 oraz powołane tam dalsze orzecznictwo). Słusznie zatem Wojewoda [....] przyjął, że inwestycja polegająca na wykonaniu przedmiotowych sześciu tablic reklamowych nie stanowi instalowania tablic i urządzeń reklamowych, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb. Zgłoszenie zamiaru wykonania takich robót budowlanych winno skutkować wniesieniem sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, a to zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi uznać należy, że nie są one zasadne. Organy administracji architektoniczno – budowlanej w sprawach, objętych zgłoszeniem, prowadzą postępowanie administracyjne w bardzo ograniczonym zakresie. Samo zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego i wszczynane jest dopiero ewentualną decyzją o wniesieniu sprzeciwu (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 marca 2011r., sygn. akt II SA/Go 25/11, Wspólnota 2011/13/44 oraz z Gdańsku, z dnia 4 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Gd 274/10, Lex Omega nr 752436). Ponadto rozstrzygając o wniesieniu sprzeciwu organ administracji architektoniczno – budowlanej nie ustala stanu faktycznego w ścisłym tego słowa znaczeniu. Bada jedynie kompletność zgłoszenia, a następnie dokonuje analizy, czy scharakteryzowany przez inwestora zakres robót budowlanych kwalifikuje się do trybu zgłoszeniowego. Całość postępowania wyjaśniającego sprowadza się zatem do oceny prawnej, nie są zatem przeprowadzane dowody. Stąd też nie można w sposób zasadny zarzucić naruszenia w takim postępowaniu art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., albowiem dotyczą one postępowania dowodowego. Uwagi powyższe należy odnieść do tej części skargi, w której zarzucono organom administracji architektoniczno – budowlanej, że nie ustaliły charakteru zgłoszonych robót budowlanych oraz nie wzięły pod uwagę, że zgłoszenie może dotyczyć tymczasowego obiektu budowlanego. Organy nie miały obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności ustalania, czy zgłoszenie dotyczy inwestycji w innym kształcie, niż została w nim opisana. W zgłoszeniu strona skarżąca nie wskazywała, aby jej zamiarem było wykonanie tymczasowych obiektów budowlanych. W trybie zgłoszeniowym organy administracji publicznej nie miały obowiązku, ani podstaw by wyrażony wprost w zgłoszeniu zamiar inwestora badań lub kwestionować. Zgodnie z art. 3 pkt 5 Pb, pod pojęciem tymczasowego obiektu budowlanego należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zgłoszenie w niniejszej sprawie nie zawierało żadnych elementów, mogących świadczyć, że zamiarem inwestora było wykonanie obiektu do czasowego użytkowania (na czas krótszy niż wynosi trwałość techniczna), bądź aby przewidywano przeniesienie czy też rozbiórkę. Z uwagi na opisane wyżej cechy spornych tablic, nie można również uznać, aby były one niepołączone trwale z gruntem. Wobec faktu, że sporna inwestycja nie należała do robót budowlanych, które mogą być realizowane na podstawie zgłoszenia zamiaru ich wykonania, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutu zgodności tejże inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza zapisów planu miałaby znaczenie istotne dopiero wówczas, gdyby inwestycja nie należała do kategorii wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Takie zbędne rozważania znalazły się w uzasadnieniu obu kontrolowanych decyzji, co jednakże nie stanowi podstawy do ich eliminacji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.