II SA/Kr 827/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2013 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. W dniu 17 września 2012 r. Starosta wydał decyzję znak: [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Sieć kanalizacji sanitarnej w ulicy C. w M., na działkach nr [...] i [...] obręb M.", dla inwestora - Gminy [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 2 października 2012 r. W dniu 20 listopada 2012 r. J. M. wystąpił do Starosty z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz 5 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał: "Jestem właścicielem działki nr [...] obręb M. znajdującej się w sąsiedztwie i oddziaływaniu wskazanej inwestycji. Tymczasem pomimo przedmiotowej okoliczności organ jako stronę postępowania uznał jedynie inwestora, co jest sprzeczne z treścią art. 28 ustawy prawo budowlane. (...) W toku postępowania naruszono również § 31 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (...), albowiem trudno się doszukać w przedmiotowej decyzji okoliczności, iż projektowana inwestycja znajduje się w pobliżu studni wody pitnej". W dniu 24 stycznia 2013 r. Starosta postanowieniem znak: [...] wznowił postępowanie zakończone opisaną wyżej decyzją Starosty znak: [...] z dnia 17 września 2012 r. Następnie Starosta w dniu 26 lutego 2013 r. wydał decyzję o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji Starosty. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez J. M. Wojewoda decyzją z dnia 17 kwietnia 2013 r., znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda przytoczył treść art. 145 oraz art. 151 § 1 k.p.a. Wskazał, iż J. M. powołał się na dwie okoliczności, które - jego zdaniem - uzasadniają wznowienie postępowania. Jako jedną z przesłanek wznowienia postępowania skarżący powołał fakt niebrania w nim udziału bez własnej winy, mimo iż posiada prawo własności do działki nr [...] w M., znajdującej się w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji. Prowadząc postępowanie Starosta dokonał oceny czy osoba wnosząca o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z pkt 4 art. 145 § 1 k.p.a. powinna rzeczywiście zostać uznana za stronę zakończonego ostateczną decyzją postępowania. Art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, będący lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. stanowi, iż "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Podkreślono, iż ograniczenia, które nie wynikają z przepisu prawa nie uzasadniają uznania danej osoby za stronę. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością na której realizowana na być inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił, iż "W przedmiotowej sprawie pozwolenia na budowę, dotyczącej budowy sieci kanalizacji sanitarnej, brak jest (...) przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w otoczeniu obiektu budowlanego. (...) obszar oddziaływania sprowadza się do terenu objętego inwestycją przez fakt, iż ograniczenie w zagospodarowaniu działek dotyczy jedynie tych działek, na których fizycznie zlokalizowana jest kanalizacja i to jedynie w miejscu przebiegu rurociągu. Zatem Pan J. M., który jest właścicielem działki znajdującej się poza obszarem oddziaływania obiektu (sieci kanalizacyjnej) nie był i nie powinien być stroną postępowania o pozwolenie w/s na budowę". Organ odwoławczy podtrzymał to stanowisko. Starosta również w sposób szczegółowy i wyczerpujący wyjaśnił, dlaczego nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nowe okoliczności, o jakich mowa w tym przepisie oznaczają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Do okoliczności takich nie należy natomiast okoliczność faktyczna lub dowód znany organowi w chwili wydawania decyzji, jak również dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Starosta wskazał: ,,Tut. Organ stwierdza, iż podnoszone przez wnioskodawcę nowe okoliczności i zdarzenia nie odpowiadają zakresowi w/w artykułu, gdyż informacja wskazana we wniosku o wznowienie postępowania cyt. ,,Kwestia usytuowania przedmiotowej studni nie była znana organowi architektonicznemu" nie może zostać uznana za nowe dowody, bowiem znajdowały się one w posiadaniu organu już podczas prowadzonego postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Na projekcie tym oznaczona jest studnia znajdująca się na działce wnioskodawcy. Jednakże jak już wcześniej wskazano jej lokalizacja w żaden sposób nie ogranicza lokalizacji sieci kanalizacyjnej, gdyż brak jest przepisów prawa regulujących kwestię lokalizacji sieci kanalizacyjnych od studni. W tym stanie rzeczy bezsprzecznie uznać należy, iż wymienione powyżej okoliczności faktyczne, na które powołuje się wnioskodawca nie są nowe. (...) W konsekwencji uznać należy, iż kwestionowana decyzja nie została wydana z pominięciem istniejących w dniu jej wydania nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, nieznanych organowi, który wydawał decyzje i nie zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ". Również tę ocenie Wojewoda podzielił. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przytoczonym we wniosku § 31 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "1. Odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej: 1) do granicy działki - 5 m, 2) do osi rowu przydrożnego - 7,5 m, 3) do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń -15 m, 4) do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m, 5) do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego - 70 m. 2. Dopuszcza się sytuowanie studni w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki, a także studni wspólnej na granicy dwóch działek, pod warunkiem zachowania na obydwu dziatkach odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5 ". Organ odwoławczy wyjaśnił, iż powyższy zapis nie wskazuje odległości, która winna być zachowana pomiędzy studnią wody pitnej, a siecią kanalizacji sanitarnej. Kwestia ta nie została również uregulowana innymi przepisami prawa ze względu na fakt, iż sieci kanalizacji sanitarnej winny być budowane w sposób zapewniający szczelność, a tym samym zabezpieczający przed jakimkolwiek oddziaływaniem na znajdujące się w pobliżu obiekty, w tym także studnie. Dodać również należy, iż w dokumentacji sprawy znajduje się opinia nr [...], znak: [...], wydana przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w K., dotycząca lokalizacji przedmiotowej sieci sanitarnej w której stwierdzono: "bezkolizyjność usytuowania sieci uzbrojenia terenu i innych obiektów budowlanych z już istniejącymi i projektowanymi przewodami i urządzeniami (...)". Powyższe doprowadziło Wojewodę do wniosku, że decyzja Starosty znak: [...] z dnia 17 września 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Sieć kanalizacji sanitarnej w ulicy C. w M., na działkach nr [...] i [...] obręb M.", nie była obarczona wadami wskazanymi w art. 145 § 1 pt 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: ← art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ← art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, ← art. 81 k.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności, przez dowolne wskazanie, iż obszar oddziaływania sprowadza się do obszaru objętego inwestycją, ← art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. przez brak wyznaczenia rozprawy administracyjnej i przesłuchania stron celem ustalenia czy nieruchomość skarżącego znajduje się na obszarze oddziaływania, ← art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, ← art. 140 k.c. i art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane przez przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Postępowanie wznowieniowe jest więc postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w ściśle określonych przepisami kodeksu prawa administracyjnego ramach. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji administracyjnych z powodu wad postępowania wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 oraz w art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie było dotknięte wadami wyliczonymi w tych przepisach. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, wymienione w powołanych wyżej przepisach k.p.a. Postępowanie takie musi co do zasady zakończyć się wydaniem jednej z decyzji wymienionych w art. 151 k.p.a. tj. a) decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej - gdy organ prowadzący postępowanie stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo b) decyzji uchylającej decyzję dotychczasową - gdy organ ten stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającą o istocie sprawy, c) decyzji stwierdzającej wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa - jeżeli w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. Organ administracyjny prowadzący sprawę wznowieniową może rozważać uchylenie decyzji pierwotnej i wydanie w tym zakresie nowego rozstrzygnięcia dopiero po stwierdzeniu, że w sprawie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania. Jeżeli zaś stwierdzi brak takich przesłanek - musi wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Skarżący we wniosku o wznowienie wskazał dwie okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają wznowienie postępowania: a) jako właściciel działki nr [...] znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę powinien być stroną postępowania o wydanie tego pozwolenia, ponieważ jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji (art. 28 ust. 2 prawa budowlanego) - przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) b) w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pominięto istotną okoliczność umiejscowienia studni wody pitnej w pobliżu inwestycji - przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Jeśli chodzi o pierwszą przesłankę to przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy J. M. przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty z dnia 17 września 2012 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Sieć kanalizacji sanitarnej w ulicy C. w M., na działkach nr [...] i [...] obręb M." dla inwestora - Gminy M.. Należy zgodzić się z Wojewodą, iż ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę następuje na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. Powołany art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jako kryterium uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę wprowadza bycie właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego jako "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę, że przy określaniu obszaru oddziaływania obiektu budowlanego należy wziąć pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (wyrok z dnia 9 października 2007 r., sygn. II OSK 1321/06, LEX nr 347949). Przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem okoliczności przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego (wyrok z dnia 1 marca 2012 r., sygn. II OSK 282/12, LEX nr 1292702). Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności podkreślić, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje inwestycję polegającą na budowie sieci kanalizacji sanitarnej w ulicy C. w M., a sama inwestycja umiejscowiona będzie tylko na dwóch działkach - nr [...] i [...] obręb M.. Obie te działki stanowią własność Gminy [...]. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są symbolem KP6 - tereny ciągów pieszo - jezdnych o szerokości 6 metrów. Jak wynika z pozwolenia na budowę "projektowana sieć kanalizacji sanitarnej zostanie poprowadzona w drodze nr [...] (ulica C.)". Z akt administracyjnych nie wynika, by powyższa inwestycja w jakikolwiek sposób oddziaływała na nieruchomość skarżącego. W szczególności nie istnieją przepisy odrębne wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu działką skarżącego w związku z budową kanalizacji na działkach nr [...] i [...] w M.. Słusznie więc organy administracji uznały, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący uważa, że pominięcie go jako strony postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotowej kanalizacji "stanowi (...) nie tylko naruszenie istoty przysługującego stronie prawa własności, lecz również zasady ochrony praw słusznie nabytych wyrażoną w art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności gwarantującego każdej osobie prawo do poszanowania mienia". Podnosi, że "w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (...) przyjmuje się nawet, że definicja "obszaru oddziaływania obiektu", zawarta w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, nie daje podstaw do przyjęcia poglądu, iż nieruchomość sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (zob. II OSK 283/11 - Wyrok NSA z 2011-04-20). Nadto w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż obiekty budowlane objęte pozwoleniem na budowę, ze względu na ich rodzaj, należą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co samo przez się wskazuje, ze obszar ich oddziaływania może wykraczać poza nieruchomość inwestora i obejmować nieruchomości sąsiadujące, w tym nieruchomość skarżącej. Z tego względu w przypadku budowy tego rodzaju obiektów wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko oraz określenie warunków, których spełnienie minimalizuje skutki oddziaływania. Z tej przyczyny nie można z góry założyć, że właściciel nieruchomości sąsiedniej nie ma interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę takiego obiektu, gdyż jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu". Powyższe zarzuty nie mogą odnieść skutku. Z cytowanego wyżej art. 3 pkt 20 wynika, że "obszar oddziaływania obiektu" to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, co jednak nie musi oznaczać wyłącznie działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Innymi słowy fakt bezpośredniego sąsiadowania z terenem inwestycji nie przesądza ani o tym, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, ani o tym, że w takim obszarze się nie znajduje. Rozstrzygające w tym względzie będzie istnienie przepisów szczególnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu takiego terenu. Zacytowany w skardze fragment uzasadnienia wyroku NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 283/11 również takie stanowisko potwierdza. Trzeba w jednak zwrócić uwagę, że przytoczony przez skarżącego pogląd to jedynie wyrwany z kontekstu fragment zdania, które w całości brzmi: "W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wszak przyjmuje się nawet, że definicja "obszaru oddziaływania obiektu", zawarta w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, nie daje podstaw do przyjęcia poglądu, iż nieruchomość sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, skoro przy usytuowaniu tego obiektu budowlanego zostały zachowane minimalne odległości od granicy działki sąsiedniej, wynikające z przepisów techniczno-budowlanych określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, to tym samym oddziaływanie obiektu nie wykracza poza obszar nieruchomości". Co do rozważań dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko jako kryterium wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu to są one w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397). Objęta pozwoleniem na budowę inwestycja nie została wymieniona w tym rozporządzeniu, co zostało również stwierdzone w treści udzielonego pozwolenia na budowę. Skoro przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, to oddziaływanie takie nie może w niniejszej sprawie znaleźć zastosowania przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania obiektu. Należy zgodzić się z zawartym w skardze twierdzeniem, iż "nie można z góry założyć, że właściciel nieruchomości sąsiedniej nie ma interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę takiego obiektu, gdyż jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu". W niniejszej sprawie jednak nic takiego nie miało miejsca. Organy obu instancji rozpoznające sprawę wznowienia nie zakładały z góry, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, lecz szczegółowo przeanalizowały czy istnieją przepisy szczególne wprowadzające dla tej działki jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu w związku z budową kanalizacji w ul. C. w M.. Podkreślenia wymaga, że takich przepisów nie wskazał również sam skarżący, powołując się jedynie ogólnie na przepisy o ochronie własności. Wyprowadzanie legitymacji do udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę z art. 140 i art. 222 § 2 kodeksu cywilnego oraz z art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP i z art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie znajduje uzasadnienia w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Skarżący nie podał w jaki sposób budowa kanalizacji w ulicy, z którą sąsiaduje ma ograniczać zagospodarowanie jego nieruchomości. Podniósł jedynie, że przyjęcie stanowiska, iż budowa sieci kanalizacji sanitarnej na ulicy C. w M. w żadnej mierze nie będzie oddziaływać na tereny z tą inwestycją sąsiadujące "nie może zostać uznane za wnioskowanie racjonalne, a w konsekwencji również prawnie uzasadnione". Taka argumentacja nie może odnieść skutku. Również powoływanie się na zasadę ochrony praw słusznie nabytych nie daje podstaw do stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji - tym bardziej, że skarżący nie wskazał jakie "słusznie nabyte prawa" ma na myśli. Z powyższych względów za bezzasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także art. 140 k.c. i art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Przechodząc do oceny drugiej z przesłanek wznowienia należy wskazać, że fakt istnienia na nieruchomości skarżącego studni był znany organowi, który wydał pozwolenie na budowę. Wynika to z zatwierdzonego projektu budowlanego, a konkretnie z projektu zagospodarowania terenu. Sąd z urzędu dopuścił dowód z akt administracyjnych sprawy zakończonej decyzją Starosty z dnia 17 września 2012 r. nr [...] znak [...], który to dowód przeprowadzono poza rozprawą (protokół rozprawy z 30 września 2013 r. - k. 31 akt sądowych) i stwierdził, że mapa obejmująca projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część zatwierdzonego projektu budowlanego jest tożsamy mapą znajdującą na na k. 29 akt administracyjnych Starosty prowadzonych w sprawie wznowienia postępowania (znak nr [...]). Na mapach tych została uwidoczniona studnia na działce skarżącego. Nie można więc twierdzić, że fakt umiejscowienia tej studni jest "istotną dla sprawy nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję". Wreszcie bezzasadny jest zarzut naruszenia § 31 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołany przepis - na co zwracały uwagę organy obu instancji rozpoznające sprawę wznowienia postępowania - w żaden sposób nie odnosi się do budowy sieci kanalizacyjnej, nie wprowadza ograniczeń w sytuowaniu kanalizacji w określonej odległości od studni wody pitnej. W szczególności nie ma zastosowania § 31 ust. 1 pkt 3) rozporządzenia ustalający minimalną odległość od studni wody pitnej do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz "podobnych szczelnych urządzeń". Czy innym jest bowiem sieć kanalizacji, a czym innym szczelne urządzenie podobne do silosu albo zbiornika do gromadzenia nieczystości. W niniejszej sprawie omawiany przepis nie miał więc zastosowania, a co za tym idzie nie mógł zostać naruszony. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W szczególności nie stanowiło naruszenia prawa niewyznaczenie rozprawy i nieprzesłuchanie skarżącego w charakterze strony celem ustalenia, czy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Skarżący przedstawił swoje stanowisko we wniosku o wznowienie postępowania. Następnie pismem z 21 grudnia 2012 r. Starosta wezwał skarżącego o złożenie wyjaśnień w formie pisemnej, dotyczących istotnych dla sprawy nowych okoliczności lub dowodów, na co skarżący odpowiedział pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. Później skarżący przedstawiał swoje stanowisko w zażaleniu na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji oraz w odwołaniu od decyzji Starosty o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W tych okolicznościach nie było potrzeby wyznaczania rozprawy i przesłuchiwania strony, gdyż nie było "niewyjaśnionych faktów co do rozstrzygnięcia sprawy", o których mowa w art. 86 k.p.a. W świetle powyższego nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 81 k.p.a. "przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności poprzez dowolne wskazanie, iż obszar oddziaływania sprowadza się do obszaru objętego inwestycją". W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wobec powyższego skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.