II SA/Kr 832/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2014 r. sprawy ze skargi M.S. na uchwałę Rady Miasta Nowy Targ z dnia 29 sierpnia 2013 r., Nr: XXXV/297/2013 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 26 (Równia Szaflarska), w tym zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ [....] " skargę oddala. W niniejszej sprawie M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Nowy Targ z 29 sierpnia 2013r., nr XXXV/297/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 26 (Równina Szaflarska), w tym zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 9, domagając się stwierdzenia jej nieważności, oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) oraz art. 20 ust. 1 cyt. ustawy. Co do art. 9 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący wskazał, iż przepis ten stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W ocenie skarżącego Rada Gminy w przyjętej uchwale (w rysunku i tekście planu) przewidziała teren oznaczony symbolem 8KDD jako teren drogi gminnej dojazdowej w obszarze, dla którego studium takiego sposobu zagospodarowania nie przewiduje. Wg treści załączników nr 1 i 5 do uchwały Rady Miasta Nowy Targ z dnia 28 czerwca 2010r. Nr XLV/503/2010 w sprawie: uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ" dla tego obszaru przewidziano oznaczenie symbolem UC1 (tereny usług komercyjnych) W tym terenie nie przewidziano żadnych dróg publicznych o czym wskazuje treść części tekstowej studium, która stanowi, że "W terenach oznaczonych symbolem UC dopuszcza się lokalizację obiektów usługowych oraz usługowo-mieszkaniowych, w tym obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2, z zakazem lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. W terenach oznaczonych symbolem UC1 winien obowiązywać zakaz realizacji zabudowy mieszkaniowej, natomiast dopuszcza się lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 i 2000 m2. Rodzaj i charakter usług należy określić w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W terenach usług zlokalizowanych w otulinie rezerwatu "Bór na Czerwonem" obowiązuje zakaz zwiększania intensywności zabudowy w stosunku do stanu istniejącego oraz nakaz poprawy standardu istniejących usług turystycznych. Wskazana jest realizacja budynków jako niskich w rozumieniu prawa budowlanego i ograniczenie wysokości obiektów w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Możliwa jest zmiana wysokości obiektów ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem uwzględnienia normatywnych wysokości, wynikających z funkcjonowania lotniska Nowy Targ." W tym terenie nie została przewidziana budowa drogi publicznej. W § 32 ust. 5 tekstu planu wskazano, że "obsługa komunikacyjna terenu 7UC - z terenu drogi 8KDD oraz poprzez powiązane z nim drogi wewnętrzne i ciągi pieszo-jezdne, o których mowa w § 9 ust. 4". W § 33 ust. 6 wskazano, że "dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej terenu 7UC konieczna jest przebudowa skrzyżowania drogi 2KDGP z drogami 8KDD oraz 9KDD." Tymczasem droga oznaczona symbolem 8KDD w ogóle nie jest konieczna dla obsługi terenu oznaczonego symbolem 7UC, bo ów teren bezpośrednio przylega do drogi oznaczonej symbolem 2KDGP (drogi publicznej głównej ruchu przyśpieszonego). Nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia, dla lokalizacji w tym terenie drogi o symbolu 8KDD. Z konfiguracji działek w terenie oznaczonym symbolem 7UC wynika, że mają one bardzo wydłużony kształt zbliżony do prostokątów i ich dłuższe boki są ułożone w osi wschód - zachód. Tymczasem droga o symbolu 8KDD przebiega wzdłuż nich przy południowym skraju terenu 7UC w taki sposób, że dostęp do niej będą mieć jedynie część działki ewid. Nr [...] i działka ewid. nr [...]. Pozostałe działki w tym terenie owa droga nie będzie mogła komunikacyjnie obsługiwać, bo do nich nie sięga. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 20 ust. 1 cyt. ustawy, gdyż pomiędzy planem a studium zachodzi ewidentna sprzeczność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że użyte przez ustawodawcę określenie "zgodność" planu miejscowego ze studium nie może być interpretowane jako przenoszenie ustaleń studium do planu (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07), czyli jako zgodność pełna. Celem studium określanie polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 u.p.z.p.). Studium ma więc z natury rzeczy charakter ogólny i kierunkowy. Natomiast podstawowym celem planu miejscowego jest ustalanie przeznaczenia terenów oraz określanie ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.) - jest to akt konkretny, odnoszący się do poszczególnych terenów (nawet działek), nie określający zasad ogólnych. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt. 5 u.p.z.p. w Studium określa się m. in. kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W myśl § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. 2004 nr 118, poz. 1233) w części tekstowej Studium ustalenia dotyczące kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać w szczególności wytyczne określania w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów oraz koordynacji lokalnych i ponadlokalnych zamierzeń inwestycyjnych. W związku z tym w części tekstowej Studium, w rozdziale II określono kierunki rozwoju systemów infrastruktury technicznej, w tym komunikacji a na rysunku Studium wskazano tylko podstawowy szkielet docelowego układu komunikacyjnego miasta ze szczególnym uwzględnieniem dróg klasy głównej przyspieszonej GP, głównej G, zbiorczej Z oraz najważniejsze drogi lokalne L i dojazdowe D. Nie ma podstaw prawnych aby ustalając tylko kierunki rozwoju systemów komunikacji na rysunku Studium wskazać przebieg wszystkich istniejących i projektowanych dróg publicznych. W ocenie organu w obszarach potencjalnie rozwojowych, a do takich zaliczone są tereny w obrębie których położona jest działka nr ewid. [...] której właścicielem jest skarżący, korzystnych do zabudowy w skali miasta, (...), należy przede wszystkim prowadzić działania związane z ich uzbrojeniem, w tym realizacją sieci drogowej (II. Część szczegółowa, Rdz. I Kierunki zagospodarowania przestrzennego, lit. A Obszary do zabudowy, w tym zabudowane i do przekształceń oraz potencjalnie rozwojowe, pkt. 3 Studium). Ponadto w Studium w ustaleniach szczegółowych dla terenów oznaczonych symbolem UC1 - tereny usług komercyjnych, które w części cytuje wzywający wpisano, że obsługę komunikacyjna tych terenów zapewniają istniejące ulice. Wskazana jest ich modernizacja. Plan miejscowy NOWY TARG 26 wyznacza drogę publiczną 8KDD w miejscu istniejącej drogi publicznej, która przebiega wzdłuż granicy miasta Nowy Targ i gminy Szaflary, o parametrach zgodnych z przepisami odrębnymi. Zwracam też uwagę, że w Studium w II. Część szczegółowa, Rdz. II Kierunki rozwoju systemów infrastruktury technicznej, w tym komunikacji, pkt. 8 Komunikacja lit. c ustalono, że układ uliczny, zapewniający obsługą komunikacyjną poszczególnych dzielnic miasta, tworzyć będą ulice lokalne - istniejące i projektowane; ulice dojazdowe. Konieczna jest modernizacja istniejącej sieci ulicznej oraz realizacja nowych ulic, zapewniających lepszą dostępność i obsługę obszarów zurbanizowanych i przewidzianych do zainwestowania. Odnosząc się do zarzutu, że droga 8KDD nie jest konieczna do obsługi terenu oznaczonego symbolem 7UC, bo ów teren bezpośrednio przylega do drogi oznaczonej symbolem 2KDGPorgan podał, że ww. droga 2KDGP jest drogą krajową nr 47 ("Zakopianka") i zgodnie z przepisami odrębnymi dostęp do takiej drogi jest ograniczony. Zasady obsługi komunikacyjnej nieruchomości przyległych do drogi krajowej określają ustalenia planu miejscowego NOWY TARG 26, które zostały sformułowane w oparciu o wytyczne zarządcy drogi tj. Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad oddział w Krakowie w trakcie opracowania projektu planu i później z nim uzgodnione. Zgodnie z tymi ustaleniami obsługa komunikacyjna terenu 7UC - z terenu drogi 8KDD oraz poprzez powiązane z nim drogi wewnętrzne i ciągi pieszo-jezdne. Dopuszcza się obsługę komunikacyjną poprzez projektowany zjazd przy granicy terenu 13U z terenem 1LZ z zastrzeżeniem §9 ust. l pkt 2. Dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej tego terenu konieczna jest przebudowa skrzyżowania drogi 2KDGP z drogami 8KDD oraz 9KDD. Ponadto uwarunkowania dotyczące parametrów działki nr ewid. [...] której właścicielem jest skarżący. Działka ta ma kształt zbliżony do prostokąta, o długości ok. [...] m. i szerokości ok. [...] m. i jako taka, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, mając na względzie przepisy budowlano-techniczne nie może zostać samodzielnie zagospodarowana. Dłuższym bokiem przylega ona do działki drogowej nr ewid. [...], która ma szerokość do [...]. Aby doprowadzić parametry drogi publicznej do wymaganych przepisami koniecznym było wyznaczenie w planie miejscowym linii rozgraniczających pas drogowy (oznaczony symbolem 8KDD) o min. szerokości l Om. Z uwagi na swoje wymiary i położenie działka nr ewi [...] prawie w całości znajduje się w obrębie ww. linii rozgraniczających drogi 8KDD. W zakresie zarzucanego naruszenia uprawnień właścicielskich skarżącego poprzez ograniczenie go w sposobie przyszłego zagospodarowania nieruchomości, organ wskazał, iż naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Nie każda zatem ingerencja w sposób wykonywania prawa własności jest niedozwolona. Skarżący winien wykazać, jak uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza jego interes prawny. W przedmiotowej skardze nie wykazano jak podjęcie zaskarżonej uchwały ingeruje w sposób wykonywania przez skarżącego prawa własności i wpływa negatywnie na sposób używania własnej działki zgodnie z jej przeznaczeniem. Ponadto w doktrynie przyjmuje się, iż pojęcie zagospodarowania terenu należy łączyć generalnie z przepisami Prawa budowlanego. Podjęcie przez dany podmiot działalności polegającej na zagospodarowaniu terenu polega na podjęciu robót budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W tym też zakresie, przepisy gwarantują przede wszystkim ochronę. Ponadto przepis art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza możliwość wykorzystania terenów, których przeznaczenie plan zmienia, w sposób dotychczasowy. Oznacza to w praktyce, że właściciele mogą w niczym nieograniczony sposób w dalszym ciągu korzystać z pełni praw na swojej nieruchomości niezależnie od jej przeznaczenia w planie miejscowym. Skarżący na etapie opracowywania projektu planu nie składał żadnych wniosków ani uwag pomimo przysługującego mu prawa. Reasumując skarżący nie interesował się przyjętymi w planie miejscowym rozwiązaniami. W toku postępowania sądowego organ planistyczny wykazał również, że m.in. działka skarżącego oraz przylegająca do niej od południa działka drogowa nr [...], znajdują się w granicach administracyjnych Gminy Miasto N. (k. 29-42 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), po ustaleniu, że zaskarżona uchwała lub jej część narusza prawnie chroniony interes prawny skarżącego, uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie warunki formalne zostały zachowane. Nadto wyżej wskazana działka, której właścicielem jest skarżący, znajduje się na terenie objętym planem miejscowym. Posiada on zatem interes prawny do wniesienia skargi, gdyż legitymacja do zaskarżenia planu miejscowego przysługuje każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnymi postanowieniami takiej uchwały. Podstawą materialnoprawną w rozpatrywanej sprawie są normy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej: ustawą) Jej art. 28 ust. 1 stanowi, że podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy zawierającej plan miejscowy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Dokonując oceny przedmiotowego planu miejscowego z punktu ww. przesłanek należy wskazać, że w dniu 28 czerwca 2010 r. Rada Miasta Nowy Targ podjęła uchwałę Nr XLV/506/2010 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 26 (Równia Szaflarska), w tym zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 9. Ogłoszenie Burmistrza Miasta Nowy Targ o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu ukazało się w prasie w dniu 14 lipca 2010r. Obwieszczenie w tej sprawie rozmieszczone zostało na tablicy ogłoszeń w budynku UM w Nowym Targu w dniach 8 lipca – 30 sierpnia 2010r. Zarządzeniem z dnia 21 października 2010r. Burmistrz Miasta Nowy Targ rozpatrzył wnioski, które w wyznaczonym terminie zostały złożone do planu. Sporządzony projekt planu uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia. W dniu 22 grudnia 2011r. zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym opublikowane zostało w prasie (Polska Gazeta Krakowska) ogłoszenie Burmistrza Miasta Nowy Targ oraz 19 grudnia 2011r., wydano obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na tablicach ogłoszeń UM. Projekt planu był wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 2 stycznia do 31 stycznia 2012 r. Uwagi złożone do projektu planu zostały rozpatrzone. Ogłoszenie o ponownym tj. drugim wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu opublikowane zostało w prasie (Polska Gazeta Krakowska) w dniu 2 sierpnia 2012 r. oraz obwieszczenie wywieszone na tablicach ogłoszeń UM. Ponowne tj. trzecie wyłożenie w UM miało miejsce w okresie od 25 luty do 25 marca 2013r. i opublikowane zostało w prasie (Polska Gazeta Krakowska) w dniu 18 lutego 2013r. Wojewoda Małopolski opublikował uchwałę w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 11 września 2013 r., pod poz. 5475. Analiza akt planistycznych, z których najistotniejsze czynności zostały powyżej przedstawione prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło do naruszenia trybu sporządzania planu, co mogłoby dać podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia zasad sporządzania planu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy (w wersji przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a to w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej, który stanowi, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Podzielając poglądy organu co do charakteru prawnego studium zawarte w odpowiedzi na skargę, w uzupełnieniu należy wskazać, że określona w art. 20 ustawy zgodność planu nie może być traktowana jako zgodność dosłowna, gdyż pozbawiłoby to sensu istnienia dwóch odrębnych aktów planistycznych. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest odmiennym aktem od miejscowego planu, tworzonym na podstawie innej procedury, o charakterze bardziej ogólnym od planu miejscowego. Ma ono charakter kierunkowy. Z natury rzeczy plan jest więc bardziej szczegółowy od studium, może konkretyzować jego ustalenia, a także operuje rysunkiem (mapą) o zupełnie innej skali, co często nie pozwala na proste porównanie obu dokumentów. Kategoria ustawowa "zgodności" studium i planu powinna być traktowana elastycznie i powinna być analizowana zawsze dla konkretnego studium i konkretnego planu. Podkreślić też trzeba, że podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium oraz że ustalenia studium nie mogą być przeniesione wprost do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto stopień związania miejscowego planu studium jest uzależniony od szczegółowych zapisów studium, co oznacza, że związanie może być silniejsze bądź słabsze, jednakże zawsze odnosi się to do kwestii podstawowego przeznaczenia terenu, a nie rozwiązań precyzujących powyższe kwestie. Poglądy takie jak przedstawione powyżej, można w orzecznictwie aktualnie uznać za ugruntowane i jednolite. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że będąca własnością skarżącego działka nr [...], południową granicą bezpośrednio przylega do działki nr [...]. Działka nr [...] stanowi działkę drogową, będącą w zarządzie Gminy Nowy Targ (k. 31 i 37 akt sądowych). W zaskarżonym planie, działka skarżącego została przeznaczona do poszerzenia istniejącej faktycznie drogi, która pozostaje w zarządzie Gminy Nowy Targ, jako drogi dojazdowej o symbolu 8KDD. Z uwagi na powyższe, sam fakt nie oznaczenia w studium przebiegu podrzędnej i bardzo wąskiej (ok. [...]m.), choć istniejącej drogi, nie może być interpretowany jako brak zgodności pomiędzy planem, a studium. Szczególnie, że nie ma podstaw prawnych, aby ustalając tylko kierunki rozwoju systemów komunikacji, na rysunku Studium wskazać przebieg wszystkich istniejących i projektowanych dróg. Dodać też należy, że południową granicą działki drogowej nr [...] przebiega granica pomiędzy Gminą Miasto Nowy Targ, a Gminą Szaflary i oznaczenie w części graficznej studium samej granicy pomiędzy w/w gminami, stanowi kreskę o grubości przekraczającej łączną szerokość działek nr [...] i nr [...], co faktycznie uniemożliwiało zaznaczenie w/w drogi w części graficznej studium. W przedmiotowej sprawie, na płaszczyźnie oceny zgodności pomiędzy planem, a studium istotne znaczenie mają również postanowienia części tekstowej studium. Uwzględniając w tym zakresie postanowienia studium przedstawione przez organ w odpowiedzi na skargę, dodać należy, że studium w Części szczegółowej, w Rozdziale I "Kierunki zagospodarowania przestrzennego", w podrozdziale dotyczącym terenu usług komercyjnych UC, UC1 stanowi, że: "Obsługę komunikacyjną tych terenów zapewniają istniejące ulice. Wskazana jest ich modernizacja. Warunkiem prawidłowego rozwoju terenów do zainwestowania, jest realizacja systemów infrastrukturalnych i układu komunikacyjnego" (str. 17 studium). W Części szczegółowej, w Rozdziale II "Kierunki rozwoju systemów infrastruktury technicznej, w tym komunikacji", w podrozdziale 8 d dotyczącym zaleceń szerokości dróg w liniach rozgraniczających dla ulic dojazdowych przewidziano szerokość minimalną 10 metrów (str. 31 studium). Planowane poszerzenie istniejącej drogi do tych parametrów, stanowi zatem realizację kierunków zawartych w studium. Poszerzenie istniejącej drogi do parametrów określonych w studium, niewątpliwie stanowi jej modernizację umożliwiającą jej dostosowanie do wymogów określonych w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Mając zatem na uwadze, powyżej przedstawione rozważania co do części graficznej studium, jak również postanowienia części tekstowej studium, wyrazić należy pogląd, że pomiędzy postanowieniami zaskarżonego planu miejscowego, co do drogi 8 KDD, a postanowieniami studium zachodzi zgodność. Odnosząc się do zarzutu, iż droga oznaczona symbolem 8KDD w ogóle nie jest konieczna dla obsługi terenu oznaczonego symbolem 7UC, bo ów teren bezpośrednio przylega do drogi oznaczonej symbolem 2KDGP (drogi publicznej głównej ruchu przyśpieszonego) i nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia aby lokalizować w tym terenie drogę o symbolu 8KDD, podkreślić należy, że sąd rozpoznający skargę na akt planistyczny, nie jest uprawniony do badania celowości przyjętych przez organ planistyczny rozwiązań. W tym zakresie można jedynie przypomnieć, że na ten zarzut organ planistyczny udzielił odpowiedzi, podając że droga 2KDGP jest drogą krajową nr 47 ("Zakopianka") i zgodnie z przepisami odrębnymi dostęp do takiej drogi jest ograniczony. Zasady obsługi komunikacyjnej nieruchomości przyległych do drogi krajowej określają ustalenia planu miejscowego NOWY TARG 26, które zostały sformułowane w oparciu o wytyczne zarządcy drogi tj. Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad oddział w Krakowie w trakcie opracowania projektu planu i później z nim uzgodnione. Ostatni z zarzutów, który jest niezwykle ogólnikowy, w ocenie Sądu kwalifikować należy, jako zarzut nadużycia władztwa planistycznego. Również on nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić bowiem należy, iż zarzut ten wynika z mylnego przekonania, że prawo własności ma charakter absolutny, a także że zawiera się w nim nieograniczone prawo do zagospodarowania własnego gruntu. Tymczasem już sama Konstytucja dopuszcza ustawowe określanie granic prawa własności, a ustawą określającą takie granice i delegująca taką możliwość na organy gmin jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 6 ust. 1). Władztwo planistyczne gminy polega właśnie na możliwości ustalenia przeznaczenia terenów na różne cele, w tym na cele publiczne, z naruszeniem absolutnie rozumianego prawa własności. Dla osób, które z tego powodu poniosą straty ustawa przewiduje instytucje odszkodowania, a dla osób, które na sporządzeniu planu zyskają, wprowadza instytucje tzw. renty planistycznej. O przekroczeniu władztwa planistycznego można więc mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Zdaniem Sądu nie ma racjonalnych powodów, dla których w analizowanej sprawie pierwszeństwo wobec interesu publicznego miałoby przypaść interesowi skarżącego, szczególnie że swojego zarzutu w tym zakresie, w ogóle nie uzasadnił. Odnosząc się na tej płaszczyźnie do stanu faktycznego sprawy, powtórzyć za organem należy, że działka nr ewid. [...], której właścicielem jest skarżący, ma kształt zbliżony do prostokąta, o długości ok. [...] m. i szerokości ok. [...] m. i jako taka, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, mając na względzie przepisy budowlano-techniczne nie może zostać samodzielnie zagospodarowana. Dłuższym bokiem przylega ona do działki drogowej nr ewid. [...], która ma szerokość do [...]. i aby doprowadzić parametry drogi publicznej do wymaganych przepisami, uprawnionym było wyznaczenie w planie miejscowym linii rozgraniczających pas drogowy (oznaczony symbolem 8KDD) o min. szerokości 10 m., obejmujący działkę skarżącego. W związku z tym naruszenie uprawnień właścicielskich skarżącego było uprawnione i nastąpiło w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.