II SA/Kr 835/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.S. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 23 maja 2016 r. znak: [....] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 23 maja 2016 r. znak: [....] uchylił decyzję Nr [....] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia 23 grudnia 2015 r. znak: [....] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. skarżąca, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia. W niniejszej skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. W niniejszej sprawie ww. przesłanki nie zachodzą przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji organu II instancji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.01.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.09.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z 17.07.2006 r., I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76). Należy zatem stwierdzić, że do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T.Wosia, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, str. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej bądź uchylającej decyzję organu I instancji, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. Na kanwie rozpoznawanej sprawy żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. De facto zatem do momentu rozpoznania niniejszej sprawy strona skarżąca nie ponosi żadnych trudnych do odwrócenia skutków prawnych czy też kosztów, bowiem obecnie nie jest do niczego zobowiązana (decyzja organu I instancji została uchylona do ponownego rozpoznania). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Podkreślić przy tym należy, iż wytyczne organu II instancji co do ponownego postępowania przed organem I instancji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania aktu, gdyż czynności te są zdarzeniem przyszłym i hipotetycznym. Dopiero podjęcie ich i wydanie decyzji, ewentualnie nakazującej podjęcie konkretnych działań może skutkować wstrzymaniem wykonalności decyzji, przy spełnieniu pozostałych przesłanek. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.