II SA/Kr 842/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. D., D. D., B. D. i A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 1 lutego 2010 r. znak: [...] Skarżący do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 1 lutego 2010 r. znak: [...]. Decyzją tą nakazano skarżącym usunięcie odpadów składowanych na działce nr "1" obr. [...] jedn. ewid. [...] zlokalizowanej w K. przy ul. [...]. Jak wskazano w punkcie drugim decyzji, jej wykonanie ma nastąpić przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do uprawnionego miejsca odzysku, zbierania lub unieszkodliwiania odpadów z wyspecjalizowanym przedsiębiorcą. W skardze zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu l instancji. Na jego uzasadnienie skarżący podali, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a to dewastację nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego opiera się na zasadzie skargowości. Zasada ta może jednakże w określonych sytuacjach doznać ograniczeń polegających na uwzględnieniu z urzędu okoliczności decydujących o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu. Rozpoznając bowiem wniosek o wstrzymanie wykonania, sąd powinien dokonać analizy sytuacji strony i ocenić konieczność udzielenia ochrony tymczasowej, z uwzględnieniem całości akt sprawy (postanowienie NSA z dnia 21.01.2010 r. sygn. II OZ 1200/09, Wspólnota 2010/7/44). W ramach tej oceny Sąd musi rozstrzygnąć, czy w konkretnym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli przed rozpoznaniem skargi zostanie wykonana decyzja, która w wyniku rozpoznania skargi może być uchylona albo może być stwierdzona jej nieważność (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn.II OZ 1368/08, LEX nr 519751). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8.08.2008 r. sygn. II OZ 800/08, LEX nr 527773) stwierdzając, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Należy jednak zaznaczyć, że rozstrzygając w przedmiocie wniosku o wstrzymanie sąd nie dokonuje wstępnej merytorycznej oceny legalności zaskarżonego aktu, ponieważ celem instytucji wstrzymania wykonania jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2005 r., II OZ 513/05, niepubl.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że w świetle stanu faktycznego sprawy zasadne jest zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Zauważyć bowiem pozostaje, że nałożony na skarżących obowiązek usunięcia odpadów składowanych na ich działce sformułowany został w decyzji w sposób niezwykle ogólnikowy, co rodzi uzasadnione wątpliwości co do zakresu czynności do jakich skarżący zostali zobowiązani. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.