II SA/Kr 847/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 24 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala Wnioskiem z dnia [....] 2010r. [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. , działająca przez pełnomocnika J.K. , wystąpiła o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. stacja bazowa telefonii komórkowej Spółki [....] Sp. z o. o. o oznaczeniu [....] na działce nr [....] położonej w miejscowości R. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2010r. Burmistrz Miasta i Gminy Z. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powodem odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji jest zbiorowy protest mieszkańców okolicznych terenów przeciwko przedmiotowemu zamierzeniu. W wyniku odwołania wniesionego przez [....] Sp. z o. o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. rozstrzygnięciem z dnia 14 października 2010r., działając na podstawie art. 138 §2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z tego powodu, że lokalizacji tej sprzeciwiają się mieszkańcy miejscowości R. Podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji może być bowiem jedynie sprzeczność inwestycji z przepisami. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Miasta i Gminy Z. decyzją z dnia 18 stycznia 2011r. ustalił lokalizację dla wnioskowanego przedsięwzięcia, jako inwestycji celu publicznego. Od decyzji tej odwołania złożyli M.L. i A.M. W odwołaniach podniesiono, iż organ l instancji nie zapewnił czynnego udziału wszystkim stronom postępowania, nie uwzględnił wpływu planowanej inwestycji na teren [....] Parku Krajobrazowego, a także w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 24 marca 2011r., na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071), art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, póz. 856 z poz. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, póz. 1925) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż odwołujący , tj. M.L. i A.M. mają interes prawny w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu w charakterze stron, wynikający z prawa własności do nieruchomości oznaczonych jako działki nr [....] i [....] w R. , które to działki sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji. W ocenie organu odwoławczego wymienione w decyzji organu l instancji warunki nie spełniają wymogu zawartego w art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. SKO posiłkując się uzasadnieniem wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27.11.2008r., II SA/Go 400/08, wskazało, że treść art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jednoznaczna. Jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy administracyjne do wskazania określonych warunków (m.in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, co jest szczególnie podnoszone w sprawach dotyczących budowy stacji bazowych telefonii komórkowej), to te warunki nie mogą być opisane ogólnikowo. Decyzja lokalizująca stację bazową telefonii komórkowej powinna zawierać przybliżone chociażby parametry oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi. Zdaniem organu II instancji, za niewystarczające uznać w związku z tym należało określenie w kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej jedynie masztu antenowego, elementów inwestycji oraz anten - bez konkretnego wskazania z ilu anten i o jakiej mocy ma się składać projektowana stacja bazowa. Zarzucono, iż z rozstrzygnięcia organu l instancji nie wynika bowiem, na czym w istocie polegać ma budowa stacji bazowej (poza wzniesieniem wieży stalowej z kontenerem technologicznym oraz przyłączem energetycznym, a także ogrodzeniem terenu i montażem anten sektorowych i radioliniowych). W zaskarżonej decyzji nie podano nawet ile i jakiego rodzaju anten zamontowanych zostanie na przedmiotowej wieży. Nie podano również azymutu tych anten, mocy oraz pasma. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, nie można wykluczyć, że inwestycja dla której Burmistrz [....] ustalił warunki lokalizacji, pozostaje inwestycją mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko tj. inwestycją o jakiej mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, póz. 2573 z późn. zm.) Jako następne uchybienie wskazano, że pełnomocnictwo, które udzielone było W.P. przez [....] Sp. z o. o. wygasło z dniem 31 grudnia 2010r. Zatem po ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne jest uzupełnienie tego braku formalnego, ponieważ występujący z wnioskiem w imieniu [....] Sp. z o. o. J.K. był dalszym pełnomocnikiem W.P. , który, jak już wyżej wskazano, nie legitymuje się obecnie ważnym pełnomocnictwem. Jako kolejne uchybienie formalne wskazano, na brak jest dowodu obwieszczenia zaskarżonej decyzji dokonanego w trybie określonym w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak stanowi ten przepis o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazał, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na piśmie doręczana jest jedynie wnioskodawcy oraz właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu terenu, którego ta decyzja dotyczy. Zatem w niniejszej sprawie w formie pisemnej decyzję otrzymali pełnomocnik wnioskodawcy oraz właściciel nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] – R.W. Pozostałe strony postępowania o wydanych w sprawie postanowieniach oraz decyzjach mogą dowiedzieć się poprzez ich upublicznienie w formie obwieszczeń. Zatem nie jest zasadny zarzut, iż organ l instancji nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu, bowiem każdorazowo o wydanych w sprawie rozstrzygnięciach strony informowane były w formie obwieszczeń. Wyjątkiem jest tutaj jedynie brak obwieszczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji. SKO w T. nie podzieliło również zarzutu, iż decyzja nie została uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Uzgodnienie takie zostało bowiem dokonane a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010r, znak: [....] uzgodnił lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej pod warunkiem "zastosowania kolorystyki wieży i anten harmonizującej z otoczeniem oraz obsadzenia terenu wokół inwestycji zielenią osłonową gatunków rodzimych, celem złagodzenia dominanty stacji bazowej w krajobrazie". Odnośnie możliwości realizacji inwestycji wskazano, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Na wyżej wskazaną decyzję SKO w T. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła [....] spółka z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A.K. Strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpłaty na wynik sprawy to jest: 1. normy art. 138 § 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "K.p.a.") poprzez zastosowanie, w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do uchylenia decyzji organu I instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego — stacji bazowej TAR 2025_B i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; 2. normy art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, zwłaszcza nie wyjaśnienie, w jakim zakresie rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, oraz jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; 3. norm art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez nie ustalenie i nie wyjaśnienie czy dokument prywatny zatytułowany "WYNIKI WERYFIKACJI DLA ANTEN WG ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW DZ. UST. Z DNIA 31 VIII 2007 R, NR 158, PÓZ. 1105" jest aktualny, wiarygodny i wystarczający, aby ocenić kwestię wpływu planowanej przez Spółkę inwestycji na środowisko oraz nie wyjaśnienie i nie ustalenie czy zawiadomiono strony o wydaniu decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także nie ustalenie i nie wyjaśnienie czy M.L. i A.M. mają interes prawny w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu w charakterze stron; 4. art. 8 K.p.a. gdyż działania wskazanego organu administracji publicznej nie można uznać za pogłębiające zaufanie obywateli, w tym inwestorów, do organów Państwa oraz wzmacniające ich świadomość i kulturę prawną, albowiem skarżącej pomimo spełnia wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa, uchylono żądaną przez nią decyzję w sposób arbitralny bez wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i wyjaśnienia przyczyn negatywnego rozstrzygnięcia, z pominięciem analizy dokumentów przesądzających zasadność wniosku skarżącej, z nieuprawnionymi twierdzeniami sprzecznymi z treścią materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja SKO z dnia 24.03.2011r., nr [....] uchylająca zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 18.11.2011r., dotyczącą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki [....] Sp. z o. o. o oznaczeniu TAR 2025-B na działce nr [....] położonej w miejscowości [....] gmina [....]. Sąd stwierdza, iż ustalenia stanu faktycznego, dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (dalej SKO), są prawidłowe, a także, że organ odwoławczy w sposób właściwy przedstawił stan prawny sprawy. Wobec powyższego, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie będzie powtarzał ustaleń w obu zakresach, uznając je za część integralną niniejszego uzasadnienia. Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji należy po pierwsze wskazać, iż podstawę prawną rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego stanowił art. 138 § 2 k.p.a. Główny zarzut skargi dotyczył braku podstaw do orzekania przez SKO w oparciu o powyższy przepis. Zgodnie z obowiązującym na dzień 24 marca 2011r. brzmieniem w/w artykułu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W wypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest rozstrzygnięcie kasatoryjne, rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ wydający rozstrzygnięcie nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podzielił zarzutów skargi co do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Bezsporne pozostaje w sprawie to, że planowane przedsięwzięcie, którego lokalizację ustalił organ I instancji w kwestionowanej decyzji z dnia 18 stycznia 2011r., stanowi realizację celów publicznych skonkretyzowanych w przepisie art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednym z pierwszych i podstawowych obowiązków organu, który prowadzi postępowanie, jest ustalenie i zawiadomienie wszystkich stron o jego wszczęciu (art. 61 § 4 k.p.a.). W sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, przy czym wpływ ten należy rozumieć szeroko, jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (vide WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 28.04.2010r., sygn. akt I SA/Łd 124/10). Jest to o tyle istotne, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z dołączonego do wniosku wypisu skróconego z rejestru gruntów wynika, iż bezpośrednimi sąsiadami terenu planowanej inwestycji są właściciele działki nr [....] – M.L. oraz działki nr [....] A.M. . Również z dokumentu "Wyniki weryfikacji dla anten wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 VIII 2007r. Dz.U. z 2007r. Nr 158 poz.1105" przedstawionego w postępowaniu administracyjnym przez stronę skarżącą wynika, że pola elektromagnetyczne będą oddziaływać nie tylko na teren działki nr [....] w [....] , ale również na teren działek sąsiednich, w tym działek nr [....] i [....] , których właściciele złożyli odwołania w niniejszej sprawie. Podzielić należy w tym kontekście pogląd Kolegium, iż nie chodzi tu o emisję przekraczającą dopuszczalne normy, ta bowiem zamyka się w granicach działki nr [....] , lecz o emisje pół elektromagnetycznych, która co prawda nie przekracza dopuszczalnych norm, ale oddziaływuje na teren nieruchomości wnoszących odwołanie. Prawidłowo zatem SKO w T. przyjęło, że M.L. oraz A.M. mają interes prawny, a tym samym powinni uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym jako strony. Uchybienia w tym zakresie w pełni uzasadniają decyzję kasacyjną organu odwoławczego, a co więcej organ II instancji nie mógł tu samodzielnie orzekać, gdyż naraziłby się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania z art.15 k.p.a. Jednocześnie niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, iż "o wydanych w sprawie rozstrzygnięciach strony informowane były w formie obwieszczeń. Wyjątkiem jest tutaj jedynie brak obwieszczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji." Jak bowiem wynika z akt administracyjnych (k.19 i 20 teczka II) stosowne obwieszczenia o wydaniu decyzji organu I instancji zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń w UM w Z. i na tablicy ogłoszeń w miejscowości [....] . Na co zasadnie wskazuje strona skarżąca w treści skargi. W ocenie Sądu poddane jego kontroli postępowanie pierwszoinstancyjne cechuje również szereg uchybień przepisom prawa materialnego, które nie pozostają bez wpływu na jego finalną ocenę. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się na wniosek zainteresowanego inwestora. Jeden z zarzutów organu odwoławczego dotyczył niekompletności wniosku inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Częściowo zgodzić się należy z oceną wniosku inwestora, wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że nie spełnia on wymagań zawartych w w/w przepisie, bowiem nie ujęto w nim charakterystyki planowanej inwestycji, która powinna obejmować wszystkie charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane dotyczące wpływu na środowisko. Organ I instancji zaniechał wezwania inwestora do uzupełnienia w/w wniosku w przedmiocie doprecyzowania charakterystyki planowanej inwestycji. Słusznie jednak strona skarżąca podnosi, iż elementy te zawarte zostały w załączonym do wniosku dokumencie: "Wyniki weryfikacji dla anten wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 VIII 2007r. Dz.U. z 2007r. Nr 158 poz.1105". Organ I instancji o ile nie wzywał do uzupełnienia wniosku, to powinien był poddać ów dokument analizie i uwzględnić w wydanej przez siebie decyzji . W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie uznał, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 54 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna określać rodzaj inwestycji. W przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające, tak jak uczynił to organ I instancji, określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana stacja bazowa telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie fundamentu żelbetowego pod wieżę kratową, montaż stalowej wieży kratowej, posadowienie konstrukcji wsporczej pod szafy telekomunikacyjne u podnóża wieży, montaż systemu anten sektorowych i radioliniowych, wykonanie ogrodzenia i przyłącza energetycznego. Konieczne jest konkretne wskazanie w decyzji jakiego typu są to anteny, jakiej mocy i wreszcie z ilu anten ma składać się planowana wieża telekomunikacyjna. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 u.p.z.p, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazana wyżej materia nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Zarówno bowiem w decyzji organu I instancji jak i w załączonej "analizie do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego", brak jest ustaleń dotyczących wyżej opisanych parametrów technicznych anten. Organ I instancji powinien był w uzasadnieniu swojej decyzji zestawić wyżej wskazane ustalenia z dyspozycją § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz.2573 z zm.) i wskazać dlaczego przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wyżej opisane braki stanowią istotne wady decyzji organu I instancji, wymagające przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, co wykracza poza kompetencje organu odwoławczego. Zasadnie organ odwoławczy wskazał brak umocowania dla J.K. (wygaśnięcie pełnomocnictwa głównego w dniu 31.12.2010r.), działającego w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. Nie podjęcie przez organ I instancji działań w kierunku wyjaśnienia kwestii prawidłowości reprezentacji i skuteczności załączonych pełnomocnictw, powoduje, że naruszenie przepisów postępowania wskazanych wyżej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 31.01.2007r. I OSK 420/06 i z 8.02.2007r. I OSK 453/06 - nie publ.). Nie ulega wątpliwości, że orzekające w sprawie organy administracyjne winny dążyć do wyeliminowania zaistniałego w tym względzie braku. W żadnej mierze nie były natomiast uprawnione do kierowania jakiejkolwiek korespondencji do osoby nie będącej pełnomocnikiem inwestora. W konsekwencji przeprowadzenie postępowania z udziałem osoby, która nie posiadała prawidłowego umocowania do działania i doręczenie decyzji podmiotowi, którego umocowanie wygasło, pozbawione było podstaw prawnych. Ponadto niewłaściwa jest praktyka kierowania przez organy administracyjne korespondencji do strony postępowania, która działa w sprawie przez pełnomocnika, co również miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu. W prowadzonym ponownie postępowaniu organ winien dokładnie przeanalizować przedłożone przez inwestora dokumenty i w oparciu o nie ustalić zakres oddziaływania planowanej inwestycji, linie rozgraniczające jej teren oraz krąg podmiotów będących jego stronami, a jego rozstrzygnięcie powinno być w należyty sposób umotywowane. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).