II SA/Kr 850/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego D. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak [...] w przedmiocie nieuznania wniosku w sprawie wyłączenia działek z uproszczonego planu urządzenia lasu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 3 czerwca 2018 r. na decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., znak [...], w przedmiocie nieuznania wniosku w sprawie wyłączenia działek z uproszczonego planu urządzenia lasu skarżący D. Z. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie sformułował odrębnego uzasadnienia tego wniosku, zaś w uzasadnieniu samej skargi przytoczył argumentację wskazującą – zdaniem skarżącego – na niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji; wskazał też, że projekt urządzenia lasu zmusza skarżącego do ponoszenia strat materialnych i czynienia nakładów inwestycyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej (postanowienie WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 736/16, CBOSA). Ponadto wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów i czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przymiot wykonalności mają zasadniczo akty wywołujące skutki materialnoprawne, nakładające na adresata określone obowiązki bądź przyznające uprawnienia (por. T. Woś, tamże, s. 560-562; postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, CBOSA). Transponując poczynione ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że – zdaniem Sądu – decyzja odmowna (decyzja o nieuznaniu wniosku skarżącego) nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania w przytoczonym rozumieniu. Już z tej przyczyny wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, w ocenie Sądu, nie może być uwzględniony. Niezależnie od powyższego, trzeba zaznaczyć, że wniosek nie został poparty żadną argumentacją zorientowaną bezpośrednio na wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., zaś twierdzenia formułowane w celu uzasadnienia samej skargi nie wskazują ani nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu; dotyczy to także ogólnych twierdzeń o stratach materialnych i czynieniu nakładów inwestycyjnych. Skarżący nie naprowadza na żadne szczególne, wyjątkowe okoliczności, w których można by upatrywać uzasadnienia dla podjęcia rozstrzygnięcia o skutku suspensywnym wobec zaskarżonej decyzji. Także z tej przyczyny, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji. Niepodobna zatem na tym etapie odnosić się do twierdzeń strony skarżącej w tej mierze. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.