II SA/Kr 856/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia dokumentacji skargę oddala. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. r. Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nałożył na A.K. właściciela działki nr ewid. 1 w P. , gmina W. , obowiązek sporządzenia, a następnie dostarczenia do organu do dnia 30 listopada 2010 r. dokumentacji, dotyczącej budynku zrealizowanego na działce nr ewid. 1 w miejscowości P. , gmina W. tj. 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego zawierającego: - projekt zagospodarowania działki zawierający część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym, układ komunikacyjny, sieci uzbrojenia terenu itp.; - projekt architektoniczno - budowlany, uwzględniający dokonane zmiany, zawierający zwięzły opis techniczny i część rysunkową; oraz zawierający projekt wykonania ewentualnych robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem - w szczególności do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - projekt konstrukcyjno - budowlany; - projekt wszystkich instalacji wewnętrznych. Organ wskazał również, że dokumentacja powinna zostać opracowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 120 poz. 1133), na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jak również sporządzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz winna zawierać we wnioskach ewentualne zalecenia usunięcia nieprawidłowości. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku ze skargami J.C. dotyczącymi bezprawnie prowadzonych robót budowlanych w budynku nr [...] znajdującym się na sąsiedniej działce. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że na działce nr 1 w miejscowości P. , gmina W. znajduje się budynek mieszkalny, zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 10 grudnia 1982 r. nr [...] wydanej przez Naczelnika Gminy W. Inwestor A.K. w dniu 23 grudnia 2009 r. zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zakończeniu budowy ww. budynku mieszkalno-gospodarczego wolnostojącego w poddaszem, podpiwniczonego. Organ zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2010 r. poinformował A.K. , że na podstawie analizy przedłożonych dokumentów nie stwierdzono przesłanek do wniesienia sprzeciwu w sprawie przyjęcia do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Organ I instancji wskazał, że do zawiadomienia inwestor dołączył oświadczenie kierownika budowy z dnia 20 grudnia 2009 r. złożone w związku z zagubieniem dziennika budowy przedmiotowej inwestycji, z którego wynika, że stan surowy zamknięty budynku został wykonany w 1983 r., natomiast pozostałe prace realizowane były w kolejnych latach i obejmowały instalację elektryczną, gazową, tynki, posadzki itp. W trakcie przeprowadzonych w dniu 9 lutego 2010 r. oględzin K.K.. – syn inwestora oświadczył, że stan surowy z dachem pierwotnej wersji został wykonany w latach 80-tych, a także , że w 2007 r. zostały wykonane roboty budowlane polegające na wykonaniu nowej konstrukcji dachu, zgodnie z zatwierdzonym decyzją z 10 grudnia 1982 r. projektem budowlanym. Organ I instancji podał, że z porównania załączonej do zawiadomienia o zakończeniu budowy kopii projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 10 grudnia 1982 oraz aktualnego stanu budynku, wynika, że w trakcie budowy przedmiotowego budynku mieszkalno - gospodarczego inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego polegających m. in. na zmianie konstrukcji dachu nad facjatą (wykuszem), znajdującą się w elewacji południowo - wschodniej, z jednospadowego na dwuspadowy, a także na wykonaniu w tym miejscu pomieszczenia, zamiast przewidzianego w projekcie balkonu. Wątpliwości organu nadzoru budowlanego budzi również wysokość przedmiotowego budynku mieszkalno - gospodarczego (widoczne ślady prowadzenia robót budowlanych), jak również powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego w odniesieniu do zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego. Wskazując na powyższe odstępstwa organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1264/06) i stwierdził, że prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy tylko co do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. Organ ustosunkował się również do twierdzeń J.C. , który wskazywał, że w okresie od 1994-2007 nie były prowadzone żadne prace budowlane, a jedynie wykończeniowe wewnątrz budynku. Zdaniem PINB, prace budowlane zostały wznowione w 2007 r. czyli 25 lat po uzyskaniu decyzji, jednakże organy nie posiadają prawnych możliwości ingerowania w to, jak długo inwestor może realizować inwestycję na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestycja może być realizowana z przerwami, nie przekraczającymi aktualnie trzech lat. Nadto decyzje o pozwoleniu na budowę obejmują realizację całego obiektu budowlanego a nie tylko elementów konstrukcyjnych. Organ - uwzględniając przedłożoną przez J.C. dokumentację fotograficzną, z której wynika, że w roku 2007 zostały wykonane roboty budowlane polegające na wymianie konstrukcji dachu, pokrycia dachowego, wykonaniu tarasu od strony południowo – wschodniej, jak również oświadczenie K.K. złożone w trakcie oględzin, że roboty wykończeniowe wewnątrz budynku były prowadzone sukcesywnie, bez przerw dłuższych niż dwa lata - uznał, że w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie tryb postępowania administracyjnego określony w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 57 ust. 7 ustawy prawo budowlane. Odwołanie od ww. decyzji wniósł A.K. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Wskazał, że przywołany przez organ wyrok sądu administracyjnego dotyczy postępowania na etapie wnoszenia ewentualnego sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu inwestycji. W dostarczonej dokumentacji wraz z zawiadomieniem o zakończeniu inwestycji, dostarczona została kopia projektu budynku z naniesionymi nieistotnymi zmianami obejmującymi między innymi zmiany w konstrukcji dachu nad facjatą z jednospadowego na dwuspadowy oraz wykonanie tej facjaty w formie zamkniętej a nie balkonowej. Dodatkowo dostarczono rzut elewacji południowej ujmującej aktualny wygląd tej facjaty. Wskazał, że wykonanie facjaty w nowej formie jest zgodne z aktualnymi zaleceniami architektonicznymi dla tego terenu. Zastosowanie zamknięcia facjaty nie zmieniło charakterystycznych parametrów obiektu takich jak powierzchnia zabudowy natomiast kubatura budynku uległa zmianie w zakresie błędu pomiarowego. Projektant nie uznał w/w odstępstwa za istotne. Odwołujący się wskazał również, że budząca wątpliwości organu wysokość budynku jest wysokością projektową, do której doprowadzono w trakcie wymiany więźby wraz z pokryciem dachu w 2007 r. Poprzednie pokrycie eternitowe uległo spękaniu, co powodowało systematyczne zalewanie poddasza w trakcie deszczu i nie umożliwiało dokończenie adaptacji pomieszczeń. Wymianę pokrycia prowadzono w ramach programu EKODACH realizowanego przez Urząd Gminy W. Wymiana ta usunęła również zagrożenie jakie powoduje pylenie pękającego eternitu. W trakcie wymiany pokrycia okazało się, że więźba dachowa uległa znacznemu stoczeniu przez robactwo i wymagała pilnej wymiany, przy której przyjęto parametry projektowe, które nie były dotrzymane w poprzedniej więźbie. Zdaniem odwołującego się prowadzone prace miały za zadanie doprowadzenie inwestycji do stanu projektowego a nie dokonanie odstępstw. Nadto wskazał, że powierzchnia zabudowy nie wykracza poza standardowe odchylenia spowodowane wykonawstwem opartym o dostępne w trakcie budowy materiały budowlane. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] Wojewoda , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku i w to miejsce orzekł "w terminie do dnia 31 maja 2011 r.", w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że powtórne rozpatrzenie sprawy wskazuje, że decyzja I instancji jest prawidłowa. Decyzja z dnia [...] grudnia 1982 r. została wydana na rzecz J.K. (który zmarł w 2005 r.) i A.K. . Reprezentujący A.K. K.K. podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 29 kwietnia 2010 r. oświadczył, że od czasu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę roboty budowlane były prowadzone bez przerw dłuższych niż 2 lata. Wobec braku podstaw do stwierdzenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasła, organy rozpatrujące sprawę przyjęły, że roboty budowlane realizowane były na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 10 grudnia 1982 r. i zatwierdzonego projektu budowlanego. Wg ustaleń poczynionych przez organ I instancji inwestor dopuścił się istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegających m. in. na zmianie konstrukcji dachu nad facjatą (wykuszem), znajdującej się w elewacji południowo-wschodniej, z jednospadowego na dwuspadowy, a także na wykonaniu w tym miejscu pomieszczenia, zamiast przewidzianego balkonu . Ponadto PINB podniósł, że jego wątpliwości budzi wysokość przedmiotowego budynku mieszkalno-gospodarczego oraz powierzchnia zabudowy, w stosunku do zatwierdzonego projektu. Wskazując na treść art. 36 a ust. 5 ustawy prawo budowlane organ odwoławczy podniósł, że odstępstwa powyższe słusznie zostały zakwalifikowane przez organ I instancji jako istotne, a zatem wymagały uzyskania zmiany decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, której inwestor nie posiadał. Organy nadzoru budowlanego obwiązane są zatem wdrożyć tryb naprawczy, opisany w art. 50-51 ustawy prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu odwołania MINB w K. podkreślił, że fakt złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy w trybie art. 54 ustawy prawo budowlane i nie wniesienie przez organ nadzoru budowlanego sprzeciwu nie legalizuje dokonanych istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądowo administracyjnym (wyrok NSA z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1078/09). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniósł A.K. . Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wynikającej z nieuzasadnionego przyjęcia, mimo złożonych wyjaśnień i przedstawienia dowodów, że inwestor dopuścił się istotnych odstępstw oraz art. 36 a ust. 1 pkt 5 ustawy prawo budowlane poprzez błędną wykładnię wynikającą z bezpodstawnego przyjęcia, że rodzaj odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego określonych jako istotne mogą stanowić podstawę do nałożenia na stronę obowiązku wykonania projektu zamiennego, bez uwzględnienia zakresu i wielkości dokonanych zmian w odniesieniu do ustawowo i zwyczajowo przyjętych odstępstw normatywnych. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podniósł argumenty świadczące w jego ocenie, że dokonane odstępstwa miały charakter nieistotny. Odnosząc się do zmian w zakresie konstrukcji dachu oraz wykonaniu w miejsce balkonu pomieszczenia skarżący wskazał, że obowiązujący na terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalił, że w budynkach dachy facjat winny być dwuspadowe, połacie o identycznych kształtach i nachyleniu, schodzące się w kalenicy (symetryczne), o spadku mniejszym od spadku dachu głównego o co najmniej 10 st.; kalenica facjaty położona niżej kalenicy dachu głównego. Dokonane zmiany nawiązują zatem do zalecanej obecnie formy architektonicznej. Przesunięcie ścinki okiennej w facjacie o 0,3 m , bez pozostawienia balkonu, spowodowało zmianę powierzchni użytkowej budynku o 1,6 m2 (o 1% całkowitej powierzchni użytkowej) a kubatury budynku o 3,25 m2 co stanowi zaledwie 0,53 % całkowitej kubatury budynku. Skarżący podniósł również, że budząca wątpliwości organu wysokość budynku wynika z kąta nachylenia dachu, zmienionego co do wielkości projektowej w trakcie wymiany więźby wraz z pokryciem eternitowym w 2007 r. Ani w pozwoleniu na budowę, ani w zatwierdzanym pozwoleniu na budowę nie określono wysokości budynku. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art.51 ust.1 pkt 3) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. r. Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), stanowiący, że właściwy organ, w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Tak więc w pierwszej kolejności rozważenia wymagało, czy organ właściwie zakwalifikował roboty budowlane wykonane przez inwestora. Należy w tym miejscu zauważyć, ustawa Prawo budowlane przewiduje trzy tryby likwidacji skutków samowoli budowlanej: tryb określony w art.48, tryb z art.49 b oraz tryb przewidziany przepisami 50 – 51 ustawy. Tryby te są trybami rozłącznymi, stosowanymi w odmiennych stanach faktycznych. Na podstawie art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 49 b ustawy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z kolei tryb określony w przepisach art.50 – 51 ustawy znajduje zastosowanie, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1. Zgodnie z przepisem art.3 pkt 6) ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (pkt 7 a). Z powyższego wynika zatem, że w sytuacji samowolnego wykonania robót budowlanych, polegających na budowie obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia właściwym trybem jest tryb określony w art. 48, względnie art.49 b Prawa budowlanego. Przepis art.51 ust.1 odwołuje się do treści art.50 prawa budowlanego, który swym zakresem obejmuje wszystkie inne niż budowa roboty budowlane, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego. Ponieważ art. 48 prawa budowlanego dotyczy budowy, a użyte w art. 48 ust. 1 sformułowanie "część obiektu budowlanego" należy rozumieć przede wszystkim jako samodzielny obiekt budowlany lub jako część innego obiektu budowlanego, która jest na tyle samodzielna i niezależna od pozostałej części wybudowanej zgodnie z prawem, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w tą pozostałą część obiektu budowlanego, uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie prawidłowo zastosowany został tryb z art.50 – 51 prawa budowlanego. Natomiast podstawą faktyczną decyzji było ustalenie, że inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego decyzją z dnia 10 grudnia 1982 r. projektu budowlanego. Jednocześnie organ ustalił, że stan surowy obiektu, łącznie z wykonaniem dachu został wykonany w latach 80 – tych. Ustalił również, że w 2007 r. wykonana została nowa konstrukcja dachu, nowe pokrycie dachu, wykonanie tarasu od strony południowo-wschodniej. Wskazać w tym miejscu należy, że na karcie [...]przedłożonych akt administracyjnych organu I instancji znajduje się oświadczenie kierownika budowy inż. W.l. z dnia 20.12.2009 r., w którym podał, że montaż więźby dachowej i pokrycia dachu zakończono w listopadzie 1983 r., montaż okien i drzwi zakończony został w grudniu 1983 r., montaż instalacji wodnej i kanalizacji wykonany został w kwietniu 1984 r. Oświadczył również, że pozostałe prace wykończeniowe realizowane były w kolejnych latach i obejmowały instalację elektryczną, gazową, tynki i posadzki. Nadto, z pisma z k.[...] akt administracyjnych wynika, że przyłącz gazu do budynku nr [...] w P. został wykonany i przejęty na majątek Zakładu Gazowniczego w K. w 1986 r. Według projektu planowana była instalacja gazowa bezprzewodowa na gaz płynny (k. [...]). Odbiór przyłącza wodociągowego nastąpił w dniu 22.12.2009 r. (k. [...]). Według projektu budowlanego projektowany był wodociąg z własnego ujęcia (hydrofor i pompa z silnikiem elektrycznym) – k. [...] akt. Z kolei z karty [...] akt wynika, że w dniu 16.11.2009 r [...] potwierdził, że budynek nr [...] w P. jest zasilany przyłączem energetycznym (bez wskazania daty jego wykonania). Porównanie rysunku inwentaryzacji powykonawczej (k. [...]) z projektem zagospodarowania działki z zatwierdzonego projektu budowlanego (k. [...] ) wskazuje na istnienie różnic. Podkreślić zatem należy, że oświadczenie kierownika budowy z dnia 20.12.2009 r. nie obejmuje stwierdzenia, że wytyczenie osi budynku i dokonanie wykopów pod fundamenty było zgodne z zatwierdzoną dokumentacją. Na rysunku dokumentacji powykonawczej nie oznaczono wymiarów budynku. Kierownik budowy złożył dwa odmienne w treści oświadczenia o zakończeniu budowy ( [...] ). Również wymiary obiektu określone w zgłoszeniu były poprawiane. Według decyzji z dnia 10.12.1982 r. budynek miał mieć wymiary 9,60 x 8,70 m. W protokole oględzin podano inne wymiary budynku ([...]). Opisano również, z podaniem wymiarów istniejący taras z płyty żelbetowej i taras o konstrukcji drewnianej, nie objęty zatwierdzonym projektem budowlanym. Również znajdująca się w aktach dokumentacja fotograficzna (k.[...] ) wskazuje na prawidłowość dokonanego przez organ ustalenia, że wybudowany dom mieszkalny różni się od obiektu objętego zatwierdzonym projektem budowlanym. W rozpatrywanej sprawie skarżący kwestionował ustalenie organów w przedmiocie kwalifikacji dokonanych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego jako istotnych. Dla dokonania oceny zasadności tego zarzutu należy posiłkowo posłużyć się regulacją art. 36a ust. 5 prawa budowlanego. Zasada, wynikająca z art.36 a ust.1 prawa budowlanego jest, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Z kolei zgodnie z ust.5 tego przepisu, nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile w szczególności nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Ustalenia dokonane przez organ i opisany wyżej materiał dowodowy sprawy wskazuje, że odstępstwa prawidłowo zostały zakwalifikowane jako istotne. Za niezasadny uznać należy zarzut skargi, odnoszący się do dokonanej przez organy kwalifikacji odstępstw, zmierzający do wykazania nieistotności tych odstępstw jako zgodnych z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kryterium to nie jest adekwatne dla oceny, czy dokonane odstępstwa są istotne. Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego wątpliwości organu co do prawidłowej wysokości budynku, zauważyć należy, że skarżący sam podał, że wysokość budynku wynika z kąta nachylenia dachu, zmienionego w trakcie wymiany więźby w 2007 r. Zauważyć również należy, że chociaż w znajdujących się w aktach sprawy kserokopiach rysunków z zatwierdzonego projektu budowlanego nie określono wysokości budynku, zaznaczone na nich wielkości pozwalają na określenie jego projektowanej wysokości. Mając również na uwadze, że instalacje wewnętrzne wykonano w sposób odmienny od opisanego w projekcie, inwestor nie posiada dziennika budowy, a budowa była prowadzona ponad 25 lat, zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Podnieść jeszcze należy, że zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 prawa budowlanego dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc na podstawie pozwolenia na budowę. Prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy, ale tylko co do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. W oparciu o powyższe, skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art.151 p.p.s.a. należało oddalić.