II SA/Kr 858/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ł. na działanie Gminy Miejskiej Kraków postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 3 lipca 2023 r. A. Ł. wniósł o "przymuszenie Dyrektor Wydziału Skarbu Miasta Krakowa do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane w trybie prawa prasowego w sprawie wieloletniego lekceważenia kodeksu postępowania administracyjnego i pozbawienia petentów należnych ich praw", załączając do tego pisma: - "zapytanie w trybie prawa prasowego" z dnia 29 maja 2023 r. o treści: "1. Wnoszę o podanie podstawy prawnej działania Wydziału Skarbu Miasta. Wnoszę o podanie podstawy prawnej zezwalającej na notoryczne lekceważenie przez Panią Kodeksu Postępowania Administracyjnego i na ciągłe powoływanie się na Wyroki Sądów Administracyjnych? 2. Wnoszę o podanie Aktu Prawa, który czyni wielokrotnie przywoływane przez Panią Wyroki sądowe "źródłem Prawa"? - odpowiedź z dnia 27 czerwca 2023 r., z której wynika, że organ uznał skargę (rozdział VIII k.p.a.) za nieuzasadnioną i wyjaśnił, że: 1) zarzucane nieprawidłowości przy rozpatrywaniu wniosku o nabycie od gminy lokalu mieszkalnego były przedmiotem wielokrotnych odpowiedzi; 2) podstawy prawne działania UMK i Wydziału Skarbu Miasta UMK są określone w przepisach u.s.g. i zarządzeniu nr 2029/2020 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 sierpnia 2020 r.; 3) w nauce prawa często wskazuje się na prawotwórczą rolę sądów. Skarżący twierdzi, że urzędnicy UMK od 15 lat uniemożliwiają mu wykup mieszkania komunalnego (sfałszowano mapę geodezyjną i zmieniono uchwałę rady gminy w ten sposób, że wykluczono sprzedaż w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego stanu geodezyjno-prawnego nieruchomości). W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że wielokrotnie informował skarżącego, iż ubieganie się o nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego własność gminy przynależy do sfery prawa cywilnego (przepisy k.c. i u.g.n.), a nie sfery prawa administracyjnego, a tym samym nie można mówić o lekceważeniu przepisów k.p.a. (brak podstaw do wydawania decyzji administracyjnych). W replice z dnia 7 września 2023 r. skarżący rozszerzył swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 6. opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 7. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 8. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 9. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 10. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 11. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii aktów podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Kognicji sądów administracyjnych nie podlega kontrola działalności Gminy podejmowanej w sferze stosunków prywatnoprawnych (w zakresie żądania czynności o charakterze cywilnoprawnym), ani ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII K.p.a. Postępowanie wszczynane w związku z wniesieniem skargi (art. 227 i n. k.p.a.) ma uproszczony charakter – cechuje je jednoinstancyjność, brak stron postępowania i brak jakiegokolwiek rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego. O sposobie załatwienia skargi organ ma obowiązek zawiadomić skarżącego, jednak na to zawiadomienie nie służy ani zwyczajny środek zaskarżenia, ani skarga do sądu administracyjnego (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 141/11, postanowienie WSA w Opolu z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 395/09, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 352/08). Podkreślić przy tym należy, że skarżącemu udzielono odpowiedzi na pismo z dnia 29 maja 2023 r., tyle że skarżący uznaje ją za niesatysfakcjonującą. W tym stanie rzeczy skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.