II SA/Kr 889/22

Dnia 17 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2022 roku sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 maja 2022 roku znak: SKO.ZP/415/151/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 maja 2022 roku, znak: ZP/415/151/2022 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 2 marca 2022 roku, znak: AU-2/6730.2/164/2022 o ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą konstrukcji dachu oraz zmianą sposobu użytkowania powstałego poddasza na cele strychowo – mieszkalne na działce nr [...] obr. [...] przy ulicy S. w K. ". Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach. Wnioskiem z dnia 19 listopada 2021 roku Skarżący Z. B. złożył do Prezydenta Miasta Krakowa wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Zmiana konstrukcji dachu płaskiego 9° na połaciowy wielospadowy do 45°, czyli nadbudowa budynku jednorodzinnego wraz z adaptacją powstałego poddasza na cele strychowo – mieszkalne budynek pozostanie budynkiem mieszkalnym". Decyzją z dnia 2 marca 2022 roku, znak: AU-2/6730.2/164/2022 Prezydent Miasta Krakowa o ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą konstrukcji dachu oraz zmianą sposobu użytkowania powstałego poddasza na cele strychowo – mieszkalne na działce nr [...] obr. [...] przy ulicy S. w K. ". W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalając warunki zabudowy organ wyznaczono obszar analizowany, którego granice zostały zaznaczone w części graficznej, stanowiącej załącznik do niniejszego opracowania. Obszar ten wyznaczono zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. nr 164 poz. 1588), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, także dostępne z tej samej, co teren inwestycji, drogi publicznej, które są zabudowane, (m.in. dz. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] - położone przy ul. S. ). Przeprowadzono więc niniejszą analizę funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy tych działek oraz zagospodarowania terenu, w celu określenia cech reprezentatywnych dla zabudowy tego rejonu miasta i sprawdzenia czy możliwa jest kontynuacja tych cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wnioskowanej inwestycji, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym możliwe było przeprowadzenie na wyznaczonym obszarze następującej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu reprezentatywnych dla tej strefy miasta Krakowa. W obszarze analizowanym występuje: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, drogi wewnętrzne drogi publiczne, obiekty infrastruktury technicznej. Wskazano, że obszar analizowany to teren zabudowany budynkami komponowanymi najczęściej z takich podstawowych form jak graniastosłupy o różnych podstawach (prostokątnych i trójkątnych) i różnym układzie przestrzennym (z graniastosłupów o podstawie prostokątnej komponowane są najczęściej dolne i środkowe części budynków a graniastosłupów o podstawie trójkątnej komponowane są ich górne części). Zaznaczono, że w obszarze analizowanym budynki mają zróżnicowane wysokości. Po zachodniej strome ul. S. wysokości kształtują się między 7 m a 10,5 m. Po wschodniej stronie ul. S. wysokości kształtują się między 7,5 m a 10,5 m, przy czym średnia wysokość kalenic/attyk obszaru analizowanego wynosi ok. 9m. Budynek mieszkalny jednorodzinny objęty wnioskiem (nr [...]) stoi po wschodniej stronie ul. S. , w ciągu podobnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wniosek dotyczy nadbudowy budynku i wprowadzenia kalenicy maksymalnie na wysokości 14m (okapu maksymalnie na wysokości 8m). Według § 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. 3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. 4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1. jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1; Z przeprowadzonej analizy wynika, że wysokość elewacji frontowej nowej zabudowy należy wyznaczyć zgodnie z § 7 ust 4, tj. na podstawie analizy. Elewacją frontową budynku nr [...] jest elewacja od strony ul. S. od której odbywa się główne wejście i wjazd na działką. Inwestor planuje nadbudowę budynku nr [...] ze zmianą konstrukcji dachu - z płaskiego na połaciowy. W sytuacji zaplanowania kalenicy równoległej do frontu działki - wysokość elewacji frontowej określana jest przez wysokość gzymsu/okapu dolnej części połaci. Wysokość ta rozpatrywana w niniejszej sprawie może kształtować się na wysokości od wnioskowanej: 8m do 9,5m, a więc w nawiązaniu do wysokości istniejącego dachu z możliwą tolerancją ± 0,5m. W sytuacji zaplanowania kalenicy prostopadłej do frontu działki - wysokość elewacji frontowej określana jest przez wysokość kalenicy. Z uwagi na kontekst przestrzenny, dopuszcza się nadbudowę budynku nr [...] - do wysokości kontynuującej wysokość najwyżej położonych kalenic w obszarze analizowanym, tj. do wysokości 11 m. Co do geometrii dachu, wskazano, że działki leżące w obszarze analizowanym zabudowane są budynkami krytymi zarówno dachami połaciowymi o wyraźnie czytelnym spadku, jak i dachami postrzeganymi jako płaskie. Kalenice dachów połaciowych kształtowane są równolegle lub prostopadle względem frontów działek. Wysokość najwyżej położonych kalenic sięga lim (szczegółową analizę wysokości zawarto w punkcie powyżej). Wniosek Inwestora dotyczy nadbudowy budynku do wysokości 14m oraz zmiany konstrukcji dachu z płaskiego na dwuspadowy Według § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Przeprowadzona analiza wykazała zatem, że zgodnie z § 8. Rozporządzenia - dla projektowanej zabudowy należy ustalić dach połaciowy, wysokość kalenicy: od poziomu istniejącego (ok. 9m) do maksymalnie 11m, wysokość okapu: od 8m do 9,5m, kąt nachylenia połaci - wynikowy, zależny od wyboru wys. kalenicy i wys. okapu, z wyżej określonych Powyższe parametry ustalono w oparciu o zasadny określone przepisami prawa, w tym art. 61 ust. 1 pkt. 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazującym na kryterium "kontynuacji''. Maksymalna wysokość kalenicy określona na poziomie lim - stanowi kontynuację wysokości najwyżej położonych kalenic dachów obszaru analizowanego. W obszarze tym nie występują budynki wyższe. Żaden z nich nie kształtuje kalenicy na wnioskowanej wysokości 14m. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący. W odwołaniu podniesiono, że postępowanie w sprawie trwa już 23 miesiące, a inwestor nie został powiadomiony dlaczego trwało ono tak długo. Ponadto nie uwzględniono wniosku strony, nie wyjaśniając nawet powodów takiego działania. Ponadto w uzupełnieniu odwołania skarżący szczegółowo przedstawił przebieg inicjowanych przez siebie postępowań dotyczących zmiany konstrukcji dachu budynku przy ul. S. w K. oraz kolejnych skarg na bezczynność organu I instancji. Ponadto wyjaśnił swoje zastrzeżenia względem ustalonej geometrii dachu. Wskazał, że wnioskował o wysokość do kalenicy na poziomie 14 m ze względu na wymiary budynku. Taka wysokość pozwoliłaby bowiem osiągnąć kąt nachylenia połaci dachowych na poziomie 45°, tak jak większość budynków w obszarze analizowanym. Ustalona w kwestionowanej decyzji maksymalna wysokość kalenicy budynku na poziomie lim pozwoli na uzyskanie kata nachylenia 19°, który jest niewystraczający. Odwołujący wyjaśnił, że złożył wniosek o dopuszczenie zmiany konstrukcji dachu właśnie z tego powodu, iż obecnie posiada dach płaski (o kącie nachylenia 8°), który trzeba odśnieżać i który w ogóle powoduje problemy związane z zaleganiem wilgoci na jego powierzchni. Jego intencją było uzyskanie dachu o znacznym spadku połci, tak, aby był on odporny na trudne w tym rejonie warunki atmosferyczne, W załączeniu Odwołujący przedłożył dokumentację fotograficzną obrazującą budynki w sąsiedztwie o znacznym spadku połaci dachowych. Wskazał, że czuje się dyskryminowany przez Prezydenta Miasta Krakowa, ponieważ w Krakowie jest wiele przykładów na to, że dopuszczalne są inwestycje o wiele bardziej szkodliwe dla otoczenia i dewastująca przestrzeń, a nawet stwarzające zagrożenie dla mieszkańców w związku z brakiem właściwego dojazdu. Tymczasem jego inwestycja dotyczy tylko dachu na domu jednorodzinnym, a nie jest w stanie uzyskać decyzji żądanej treści. Podkreślił także, że sąsiedzi nie znoszą zastrzeżeń w stosunku do jego zamierzenia inwestycyjnego. Odwołujący wniósł o dopuszczenie realizacji dachu o kącie nachylenia do 45°. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 24 maja 2022 roku, znak: ZP/415/151/2022 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 2 marca 2022 roku. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony na podstawie analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 60 ust. 4 u.p.z.p. mgr inż. arch. B. N., datowanej na 3 lutego 2022 r. (analiza karty 124 - 132). Analiza obejmuje część tekstową i graficzną, zestawienie poszczególnych parametrów zabudowy z obszaru analizowanego oraz dokumentację fotograficzną. A analizie ujęto także w formie graficznej przekrój przez objęty wnioskiem budynek, obrazując nachylenie połacie dachowych w przypadku kalenicy na wysokości zgodnej z wnioskiem oraz na wysokości ustalonej zgodnie z analizą. W analizie wskazano, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania na działce nr [...] obr. [...] przy ul. S. w K. wyznaczono obszar analizowany. Z analizy wynika, że front terenu inwestycji (zachodnia krawędź działki) ma szerokość ok. 20 m, zatem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., obszar analizowany wyznaczono w odległości ok. 60 m od granic terenu inwestycji. Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego w przedmiotowej sprawie nie budzi zastrzeżeń. Dokonując charakterystyki zabudowy w obszarze analizowanym wskazano, że rejon planowanej inwestycji położony jest w południowej części Krakowa, w rejonie ulic S. , S. i J. . Obszar analizowany cechuje jednolity sposób zagospodarowania zarówno pod względem funkcji jak i cech zabudowy. Występuje tu zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Sam teren inwestycji jest ogrodzony, zabudowany budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, którego dach jest przedmiotem niniejszego postępowania. Analizując funkcję zabudowy w obszarze analizowanym oraz możliwość nawiązania do istniejącej zabudowy przy ustalaniu warunków dla przedmiotowej inwestycji wskazano, że znajduje się w nim zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz drogi i obiekty infrastruktury technicznej. Z powyższego jasno i jednoznacznie wynika, że planowane przedsięwzięcie, jako zmiana konstrukcji dachu i zamiana sposobu użytkowania poddasza budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zastanej w sąsiedztwie. Z załącznika graficznego do decyzji jednoznacznie wynika, że od drogi publicznej - ul. S. jest dostępna objęta obszarem analizowanym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (np. dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]), z czego wynika, że istnieją działki sąsiednie zabudowane mogące stanowić punkt odniesienia dla kształtowania nowej zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W zakresie ustalania linii zabudowy badana decyzja utrzymuje istniejącą linię od strony ul. S. w odległości 10 m od krawędzi jezdni. Jednocześnie wobec faktu, iż inwestycja nie zmienia istniejącej linii zabudowy, słusznie odstąpiono w analizie od przeprowadzania szczegółowej analizy linii zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Z tych samych względów za zasadne należy uznać ograniczenie zakresu ustaleń dokumentu analizy - w jej części dotyczącej wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy oraz parametru szerokości elewacji frontowej dla nowej inwestycji - do wskazania na konieczność utrzymania na wnioskowanym terenie wartości dotychczasowych. Stosownie do § 7 ust. 1 Rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się inny sposób wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. W kwestionowanej decyzji ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w zależności od przyjętego kierunku głównej kalenicy dachu: w przypadku kalenicy równoległej do frontu działki wysokość tę będzie wyznaczał okap dachu połaciowego, dla którego wyznaczono wysokość od 8 m do 9,5 m. Wysokość ta co do zasady stanowi utrzymanie wysokości dotychczasowej attyki dachu płaskiego, która aktualnie znajduje się na wysokości 9 m. Wprowadzono tolerancję ze względu na możliwą niedokładność pomiaru oraz potrzebę zapewnienia pewnej elastyczności w czasie sporządzania projektu budowlanego. W ocenie Kolegium te ustalenia nie budzą wątpliwości. Nie stanowią one w zasadzie zmiany dotychczasowego stanu faktycznego w terenie, a dopuszczona tolerancja mieści się w ramach parametrów występujący w obszarze analizowanym, gdzie wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych wahają się od 7 m do 11 m. Budynki sąsiadujące bezpośrednio z budynkiem przedmiotowym mają wysokość odpowiednio 9 m i 10 m. Z kolei w przypadku realizacji dachu z kalenicą prostopadłą do frontu działki górną krawędź elewacji frontowej będzie stanowił najwyższy punkt ściany szczytowej budynku, tj. wysokość głównej kalenicy. W tym przypadku ustalono, że wysokość ta może wynosić maksymalnie 11 m, jako dolną granicę ustalając stan dotychczasowy, tj. wysokość 9 m. Ustalenia poczyniono na podstawie § 7 ust. 4 Rozporządzenia. Z analizy wynika, że wysokości budynków w obszarze analizowanym są zbliżone do siebie, przy czym z punktu widzenia ładu przestrzennego istotniejsza od wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jest całkowita wysokość budynku, bowiem w obszarze analizowanym występują przede wszystkim dachy połaciowe. Jeśli chodzi o wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wystarczające z punktu widzenia ładu zastanego w sąsiedztwie terenu inwestycji jest ogólne nawiązanie do wartości występujących w obszarze analizowanym, bowiem w sąsiedztwie terenu inwestycji nie została wykształcona żadna szczególna reguła kształtowania tego parametru. Stąd też właściwe i wystarczające dla kształtowania parametrów wysokościowych jest uwzględnienie kontekstu całego obszaru analizowanego. Podkreślić należy, że zastosowanie przepisu § 7 ust. 4 Rozporządzenia jest dopuszczalne, jeśli zasadność jego zastosowania wynika z analizy i została w niej uzasadniona. Ten warunek został w ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie spełniony. Jeśli natomiast chodzi o wysokość kalenicy, to zastosowane odstępstwo uzasadniono faktem, że w świetle analizy nawiązanie do maksymalnych wysokości budynków w obszarze nie naruszy zastanego ładu przestrzennego, pozwoli wpisać budynek w zastane sąsiedztwo, a jednocześnie pozwoli na realizację programu inwestycji, który obejmuje realizację użytkowego poddasza. Twierdzenia te Kolegium uznaje za przekonujące. Istotnie, zgodnie z zestawieniem na str. 3 analizy, różnice w wysokościach budynków w obszarze nie są znaczne, a dwa najwyższe budynki, o kalenicach na wysokości 11 m znajdują się w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji (działki nr [...] i [...]). Przyjęte wartości nie stanowią zatem kolizji z zastanym ładem przestrzennym w sąsiedztwie terenu inwestycji. W świetle § 8 Rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W przedmiotowej sprawie ustalono krycie dachem połaciowym, dwu- lub wielospadowym o wysokości głównej kalenicy w przedziale od 9 m do 11 m, okapie o wysokości od 8 m do 9,5 m i kącie nachylenia połaci dachowych który będzie wynikał z przyjętych dwóch powyższych wartości. Ustalono, że przebieg głównej kalenicy ustalić należy jako dowolny. Na gruncie analizy nie budzi wątpliwości, że w obszarze analizowanym występują zarówno dachy płaskie, jak i dachy połaciowe, przy czym te drugie przeważają. Wysokości kalenic głównych budynków kształtują się w przedziale od 7,5 m do 11 m, zatem ustalona w przedmiotowej sprawie wysokość kalenicy głównej nawiązuje do wysokości występujących w obszarze analizowanym. Należy zauważyć, że wysokości kalenic mieszczące się w tym przedziale występują na jedenastu budynkach spośród piętnastu znajdujących się w obszarze analizy, w tym na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji. Z analizy wynika również, że brak jest w obszarze analizowanym ustalonej reguły co do kierunku przebiegu głównych, ich przebieg jest zróżnicowany, brak jest zatem podstaw, aby kierunek ten inwestorowi w przedmiotowej sprawie narzucać. Powyższe okoliczności wskazują, że ustalona geometria dachu nawiązuje do kształtu dachów występujących w obszarze analizowanym. Konstatacja ta jest wystarczająca z punktu widzenia przesłanki ujętej w § 8 Rozporządzenia. Odnosząc się w tym miejscu do zasadniczego zarzutu odwołania, zgodnie z którym przyjęte parametry wysokościowe zostały ustalone w sposób błędny, nie zapewniają bowiem możliwości realizacji dachu o kącie nachylenia połaci wynoszącym 45°, stwierdzić należy, że zarzuty odwołania są chybione, a ustalenia kwestionowanej decyzji uznać należy za prawidłowe. Wyjaśnić należy, że zarówno wysokość kalenicy, jak i kąt nachylenia połaci dachowych są to parametry ustalane na podstawie § 8 Rozporządzenia. Przepis ten stanowi, jak już wyżej wskazano, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Od reguły tej nie wprowadzono żadnych wyjątków. Oznacza to, że wprawdzie organ ustalający warunki zabudowy dysponuje w zakresie ustalania geometrii dachu pewną swobodą, jednak ograniczona jest ona poprzez parametry dachów już występujących w obszarze analizowanym. Skoro tak, to nieprawidłowe są wszystkie takie ustalenia, które wprowadzałyby nową jakość w sposób zagospodarowania obszaru analizowanego, w szczególności dachy o parametrach, które do tej pory w tym obszarze nie występowały. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro w obszarze analizowanym nie ma dachów o kalenicach wyższych niż 11 m, to nie można ustalić wysokości większej, byłaby to bowiem wartość obca ładowi przestrzennemu zastanemu w analizowanym obszarze. Organ nie mógł zatem uwzględnić wniosku inwestora, który chciał dopuszczenia wysokości kalenicy na pozie 14 m, takie ustalenie byłoby bowiem sprzeczne z § 8 Rozporządzenia. Podkreślić należy jednocześnie, że związanie organów wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dotyczy zwłaszcza przeznaczenia projektowanego obiektu budowlanego, funkcji, jakie ma on pełnić. Jeżeli natomiast chodzi o gabaryty tego obiektu np. wysokość, szerokość, linię architektoniczną, to możliwe jest ich ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy w sposób nieco odmienny niż wskazany we wniosku inwestora. Brak jego akceptacji dla takiej modyfikacji oznacza, że zamierzenie inwestycyjne nie zostanie zrealizowane, niemniej jednak decyzja o warunkach zabudowy stanowić ma przede wszystkim informację dla inwestora, jakie są ramy dla inwestycji, którą planuje on zrealizować. W tej sytuacji organ mówił orzec o wysokości kalenicy przedmiotowego budynku inaczej niż o to wnioskował inwestor i było to działanie zgodne z prawem. Jeśli natomiast chodzi o wnioskowany kąt nachylenia połaci dachowych, to istotnie, inwestor ma rację, że przy ustalonych wysokościach okapu i kalenicy nie będzie on możliwy do uzyskania. Wskazać jednak należy, że w świetle analizy występujące w obszarze analizy kąty nachylenia połaci dachowych są zróżnicowane, wystosują tu tez dachy płaskie. Stąd też ustalony w decyzji kąt nachylenia - większy od dotychczasowego wynoszącego 8°, mniejszy od wnioskowanego 45°, mieści się w ramach parametrów występujących w obszarze analizowanym. Stąd też w tym zakresie ustalenia decyzji są zgodne z § 8 Rozporządzenia. Podsumowując, sporządzona w sprawie analiza, jest kompletna i przekonująca i może być uznana za wiarygodny dowód na spełnienie podstawowej przesłanki ustalenia warunków zabudowy wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jak wykazano, wyznaczone na jej podstawie parametry przyszłej zabudowy ustalone zostały prawidłowo. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżący podniósł, że Decyzje wydane w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uniemożliwiają mu od 6 marca 2020 roku wymianę dachu z płaskiego o nachyleniu 8 stopni na dach dwuspadowy o nachyleniu do 45 stopni. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący posiada dom jednorodzinny z 1983 zwieńczony dachem płaskim o nachyleniu 8 stopni. Dach ten obudowany jest attykami, co sprawia kłopot od lat, albowiem trzeba odśnieżać, wymieniać papę co parę lat, ponadto izolacja termiczna jest już całkiem zmurszała, co jest powodem kolosalnych rachunków za gaz w okresie grzewczym. Obecnie przecieka. Odprowadzenie wody jest w kierunku północnym do rynny umieszczonej w wymurowanym korycie. W zimie spływająca woda spod śniegu rozmraża tylną czyli północną ścianę budynku. Obecny dach uniemożliwia założenie fotowoltaiki i termoizolacji dachu istniejącego i całego budynku. Skarżący wskazał, że złożył do Urzędu Miasta Krakowa Wydział Architektury wniosek o ustalenie Warunków Zabudowy dla nieruchomości położanej w Krakowie przy ulicy S. . Jako nadbudowa domu jednorodzinnego związana ze zmianą dachu płaskiego na wielospadowy. Wnosił o wysokość do około 14 metrów do kalenicy ze względu na wymiary budynku. 8 m szerokość 9 m długość 9 m wysokość do attyki nad dachem płaskim o spadku 8 stopni. Do obecnej wysokości 9 m połowa szerokości to 4,5 m co daje 13.5 m wysokości. Ta wysokość kalenicy daje dach o spadku 45 stopni, tak jak dachy w tym rejonie. W tym rejonie, czyli na G. w K. warunki atmosferyczne wymagają dobrego dachu, widać to po elewacjach nie tylko mojego domu. Dlatego większość dachów w sąsiedztwie ma nachylenie 45 stopni jak sam zauważa w swoich pismach wydział architektury. Na ulicy S. i okolicznych; J. [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...],, C. , Z. , jest wiele budynków starych i nowo powstających, jednorodzinnych, wielorodzinnych bloków i biurowych, które są o wiele wyższe niż 11 m, posiadające pełne trzy piętra. Wskazano, że organy dyskryminują budynek mieszkalny Skarżacego, uniemożliwiając mu wymianę dachu płaskiego na połaciowy. Obecny dach to 8 stopni spadku, proponowana wysokość kalenicy do 11 metrów na budynku o wymiarach 8,5 m x 9.0 m daje nachylenie nowego dachu ok 19 stopni. Wymiana płaskiego dachu na dach prawie płaski jest bezsensem. Tym bardziej, że w tym rejonie jak zauważa UMK są dachy od 30 do 45 stopni. Obszar analizowany to trzy sąsiednie budynki w każdą stronę. Wyliczenie średniej wysokości na podstawie 30 budynków jedno i dwu kondygnacyjnych oraz trzech budynków takich jak mój trzy kondygnacyjnych z płaskim dachem, daje absurdalne wyliczenie i uniemożliwia postawienie dachu na istniejącym budynku. Dodatkowo Skarżący podniósł, że w decyzji SKO na stronie 4 wykazano błędne dane dotyczące obszaru analizowanego "Z analizy wynika, że front terenu inwestycja - zachodnia krawędź działki ma szerokość ok. 20 m. zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury obszar analizowany wyznaczono w odległości 60 metrów". Jak wskazuje Skarżący jest to nieprawda, działka posiada 8,5 ara, jest kwadratowa zetem o wymiarach 29 m x 29 m, czyli około 30 metrów co daje obszar analizowany 90 metrów". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 roku do 15 maja 2022 roku na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wszystkie strony nie zajęły w zakreślonym terminie stanowiska, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota skargi sprowadza się do nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, który stanowił podstawę dla ustalenia warunków zabudowy oraz do zanegowania prawidłowości ustalonych w wydanej decyzji parametrów zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 503 ze zm.) – dalej jako "uPlan" w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Trafne jest stanowisko Skarżącego, że front terenu inwestycji wynosi 30 metrów, a nie jak wskazano omyłkowo w uzasadnieniu do decyzji Kolegium 20 metrów. Powyższa omyłka zawarta w uzasadnieniu do decyzji Kolegium jest jednak bez znaczenia, albowiem w istocie, jak jednoznacznie wynika z załącznika do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, stanowiącej część graficzną decyzji, front działki wynosi 30 metrów (3 cm na mapie w skali 1:1000), a obszar analizowany wyznaczony jest w odległości ok. 90 metrów od granic terenu inwestycji. Zatem zarówno front działki jak i obszar analizowany wyznaczone były w sposób prawidłowy, w taki jak wskazano zresztą w skardze. W orzecznictwie sądowym zajęto wyraźne stanowisko, zgodnie z którym skoro wyznaczenie obszaru analizy ma nastąpić wokół działki to oznacza, że obszar ten należy wyznaczyć dookoła działki, a zatem granice tego obszaru powinny przyjąć co do zasady kształt figury geometrycznej o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszym niż 50 metrów, aczkolwiek nie zawsze taka figura będzie okręgiem (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 23 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 30/17; wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 781/16; wyrok NSA z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1934/13). Nie oznacza to jednak, że obowiązkiem organu jest nadmierne i nieograniczone rozszerzanie obszaru analizowanego jedynie w celu poszukiwania w okolicy działki inwestora takiej zabudowy, która uzasadniałaby jego żądanie zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (tak NSA w wyroku z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1299/14). Wyznaczenie obszaru analizowanego w określonych przepisami granicach i proporcjach ma na celu harmonijne wkomponowanie nowej inwestycji w istniejące otoczenie (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2017 roku, sygn. II OSK 436/17). Stosownie bowiem do zapisów § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Organ właściwy do pojęcia decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany wydać pozytywne rozstrzygnięcie, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Ustalenia wymagań dla nowej zabudowy są jednak odnoszone do parametrów, wskaźników, wielkości i charakteru istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Ustalenie zatem w decyzji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki następuje, stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Podobnie, w myśl § 8 rozporządzenia, geometrię dachu, obejmującą kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Oznacza to, że organ ustalając w decyzji warunki zabudowy, co do możliwych wskazanych powyżej parametrów zabudowy związany jest nie tyle treścią wniosku, lecz istniejącymi w obszarze analizowanym wielkościami obejmującymi np. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej czy szerokość elewacji frontowej (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), a ponadto także geometrię dachu. Jak wynika z treści decyzji, a ściślej z wyników przeprowadzonej analizy średnia wysokość kalenic / attyk obszaru analizowanego wynosi ok. 9 metrów, a maksymalna wysokość istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 11 metrów (wysokość kalenic). Zatem zawarta we wniosku wysokość kalenicy na poziomie 14 metrów (okapu maksymalnie na wysokości 8 metrów) znacznie odbiega od średniej wysokości w obszarze analizowanym. Ustalona w decyzji wysokość kalenicy na poziomie 8-9,5 m (w przypadku kalenicy równoległej) oraz na poziomie 11 m (w przypadku kalenicy prostopadłej do frontu działki) została ustalona w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia i odniesiona do średnich wysokości obudowy wschodniej strony ulicy S. Tak ustalona wysokość jest zgodna z zapisami rozporządzenia. Podobnie w zakresie wyznaczenia geometrii dachu – dachu połaciowego, wyznaczono ją stosownie do zapisów § 8 rozporządzenia odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, przy czym ostateczny kąt nachylenia połaci będzie zależny od wyboru wysokości kalenicy i wysokości okapu. Powyższe wielkości oraz geometria dachu została ustalona stosownie do przepisów rozporządzenia w oparciu o wyniki analizy. Niezasadne są zatem twierdzenia skarżącego, że decyzja narusza przepisy ustawy czy rozporządzenia. Jeszcze raz zaznaczyć trzeba, że ustalane w decyzji parametry i warunki zabudowy nie stanowią powielenia parametrów zawartych we wniosku, lecz stanowią odniesienie do średnich wielkości występujących w obszarze analizowanym. W taki sposób też organ na gruncie niniejszej sprawy wyznaczył warunki zabudowy dla wnioskowanej przez skarżącego inwestycji. Nie jest natomiast możliwe ustalenie warunków zabudowy, które abstrahuje od parametrów istniejącej zabudowy. Tym samym nie są zatem uzasadnione zarzuty skarżącego, dotyczące nieustalenia dopuszczalnej wysokości kalenicy na poziomie 14 metrów, co pozwoliłoby na zachowanie kąta nachylenia połaci na poziomie 45°. Sąd nie dopatrzył się również żadnych naruszeń, którymi obarczona byłaby decyzja lub przeprowadzone postepowanie, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.