II SA/Kr 896/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej Firma A Spółka Akcyjna w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Firma A Spółka Akcyjna w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 14 czerwca 2018 r. na decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 maja 2018 r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skarżąca Firma A Spółka Akcyjna zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ma przymiot wykonalności. Skarżąca podała nadto, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powstanie drogi zlokalizowanej tuż przy granicy działki spowoduje kumulację immisji, jak hałas, wibracje, spaliny, przy istniejącym już utwardzonym i urządzonym, funkcjonującym od lat szlaku drogowym po działce nr [...]. Ponadto bezpośrednio narusza prawo własności skarżącego, generując ponad przeciętną miarę uciążliwy hałas, spaliny, zaciemnienie (będą istniały dwie drogi z terenu nieruchomości, co nie jest zwyczajne w stosunkach miejscowych i nie wynika ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości). Przede wszystkim ograniczeniu ulegnie możliwość zabudowy działki skarżącego, spadnie wartość i atrakcyjność działki skarżącego. Niewstrzymanie wykonalności decyzji sprowadzi niebezpieczeństwo znacznej szkody, albowiem lokalizacja wjazdu na teren inwestycji tuż przy granicy nieruchomości, na której inwestycja ma nastąpić wykluczy w przyszłości optymalne skomunikowanie nieruchomości sąsiedniej, tj. działki [...]. Art. 1 ust. 2 pkt. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności. Prawo inwestora do zabudowy nie może naruszać praw innych podmiotów. To inwestor powinien dostosować się do panujących warunków, gdy tymczasem planowana inwestycja jest niezgodna z istniejącym i planowanym sposobem zagospodarowania sąsiedniego terenu. Ustalenie warunków zabudowy ma powodować, że kwestie te nie będą już ponownie analizowane na kolejnych etapach realizacji inwestycji. W niniejszej sprawie nie uwzględniono m.in. oddziaływania planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, w szczególności na działkę nr [...] i działkę nr [...], zasad kształtowania ładu przestrzennego przy określaniu wysokości elewacji, ograniczenia możliwości zabudowy działki skarżącego. Ewentualne rozpoczęcie inwestycji spowoduje skutki nieodwracalne skutki, albowiem wpłynie bezpośrednio na nieruchomości sąsiednie i ustanowi nowy ład architektoniczny na tym obszarze. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji chroni bezpośrednio inne podmioty przed niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, a także zapobiegnie powstaniu skutków, których trudno będzie później odwrócić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej (postanowienie WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 736/16, CBOSA). Ponadto wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów i czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przymiot wykonalności mają zasadniczo akty wywołujące skutki materialnoprawne, nakładające na adresata określone obowiązki bądź przyznające uprawnienia (por. T. Woś, tamże, s. 560-562; postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, CBOSA). Transponując poczynione ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że – zdaniem Sądu – decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – wbrew stanowisku skarżącej – nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania w przytoczonym rozumieniu. Decyzja ta nie przesądza ani o lokalizacji inwestycji, ani nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych; ustala jedynie, czy projektowane na określonym obszarze zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności i – zważywszy na etap procesu inwestycyjnego, do którego przynależy – nie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2018 r., II SA/Kr 846/18, CBOSA; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 15 maja 2018 r., II SA/Kr 387/18, CBOSA; postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., II OZ 606/08, CBOSA). Już z tej przyczyny wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, w ocenie Sądu, nie może być uwzględniony. Niezależnie od powyższego, twierdzenia formułowane przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, a dotyczące w szczególności kumulacji immisji, naruszenia własności skarżącej, ograniczenia możliwości zabudowy, spadku wartości i atrakcyjności działki skarżącej, utrudnień w skomunikowaniu działki sąsiedniej, ustanowienia nowego ładu architektonicznego – nie tylko nie nawiązują do "wykonania" decyzji o warunkach zabudowy, ale także, w ocenie Sądu, nie wskazują ani nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Także z tej przyczyny, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji. Warto też zauważyć, że w istocie to inwestor, decydując się na prowadzenie budowy na podstawie zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, ponosi ryzyko związane z ich ewentualnym uchyleniem (por. powołane wyżej postanowienie WSA w Krakowie z dnia 15 maja 2018 r.) Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji. Niepodobna zatem na tym etapie odnosić się do twierdzeń strony skarżącej w tej mierze. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.