II SA/Kr 908/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 9 maja 2014r. K. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 marca 2014r. sygn. akt [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Równocześnie przy piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2014r. skarżąca działając na podstawie art.61§3 p.p.s.a. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania nieodwracalnych skutków. W ocenie skarżącej przystąpienie do realizacja inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja tzn. umieszczenie nitki gazowej na jej działce spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody i trwałe nieodwracalne skutki, wynikające z: ograniczenia jej jako właściciela w prawie korzystania ze swojej własności, uniemożliwienia jej korzystania z gruntu zajętego pod gazociąg oraz strefy ochronne dla gazociągu, w sytuacji gdy pracownicy Gazowni uzyskają prawo wchodzenia na jej działkę w ramach konserwacji urządzeń, kontroli gazociągu, usuwania awarii itp.. Skarżąca podniosła także, iż będzie zmuszona do uzgadniania z Gazownią wszystkich inwestycji budowlanych w pobliżu gazociągu. Równocześnie K. C. podkreśliła, iż na terenie przedmiotowej działki ma posadowione banery reklamowe, które z tytułu wiążących ją umów przynoszą jej dochód co stanowi dla niej jako osoby będącej na emeryturze znaczące wsparcie finansowe. W ocenie skarżącej za zasadnością jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przemawia także okoliczność znacznego spadku wartości rynkowej całej nieruchomości, mimo tak atrakcyjnego położenia jej działki. K. C. zauważyła także, iż rozpoczęcie przez inwestora tych prac będzie potem trudne do odwrócenia w skutkach i wiązało się będzie ze znacznymi inwestycjami finansowymi dla każdej ze stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem również decyzji organu I instancji, jednakże pod warunkiem, że wywołuje ona skutki materialnoprawne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1468/13, LEX nr 1349082). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por.: postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008r., II OZ 714/08, Lex nr 493646; postanowienie NSA z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II OZ 921/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jej celem jest wyłącznie wyznaczenie warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Nie kreuje ona po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania. W szczególności nie daje też inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych. Takie uprawnienie kreuje dopiero decyzja udzielająca pozwolenie na budowę. Podkreślenia wymaga, iż charakter prawny decyzji o ustaleniu celu publicznego polega na tym, że decyzja ta wbrew obawom skarżącej nie rodzi praw do nieruchomości oraz nie narusza prawa własności i interesów osób trzech. Jak już to zostało zaawizowane powyżej decyzja ta stanowi swego rodzaju promesę stosunku do dalszego etapu inwestycji związanego z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym przedmiotowy rodzaj decyzji sprowadza się przede wszystkim do stwierdzenia dopuszczalności z punktu widzenia przepisów prawa określonego rodzaju inwestycji celu publicznego wobec określonego terenu, nie przesadza natomiast o możliwości realizacji tego typu inwestycji. Reasumując, decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji stanowi etap wstępny w procesie uzyskiwania pozwolenia na budowę i nie stwarza realnych skutków w sferze praw i obowiązków stron postępowania. Oznacza to, że nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu cytowanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku Na końcu wskazać należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Odniesienie się zatem do zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.