II SA/Kr 922/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2020 r. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta N. S. decyzją Nr [...] z dnia 12 kwietnia 2018r. na wniosek M. B. ustalił warunki zabudowy działek nr [...], [...] i [...] w obr. [...] m. N. S., na cele realizacji budynku handlowo-usługowo-biurowego przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 lipca 2018r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wskazano na naruszenie niektórych przepisów rozporządzenia, które decydują o zachowaniu ładu przestrzennego w rejonie planowanej inwestycji, m. in. w kwestii parametru wysokości elewacji frontowej i geometrii dachu a także wyłącznie wskaźnikowego określenia liczby miejsc parkingowych. Kolegium jednocześnie nie podzieliło zarzutu rzekomego braku spełnienia warunku kontynuacji funkcji. W obszarze sąsiednim budynków "usługowych" jest kilka i warunek kontynuacji funkcji (tzw. "dobre sąsiedztwo") jest tym samym zachowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 listopada 2018r. sygn. II SA/Kr 1355/18 oddalił sprzeciw wniesiony od tej decyzji przez E. B., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2019 r., sygn. II OSK 1109/19 oddalił jej skargę kasacyjną. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta N. S. decyzją z dnia 8 stycznia 2020r. znak: [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Budowa budynku handlowo - usługowo - biurowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...] i [...] w obr.87 w N. S. przy ul. [...]". Po rozpatrzeniu odwołania E. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 marca 2020 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że odwołanie nie zawiera zarzutów i nie podnosi kwestii mogących stanowić skuteczna przesłankę wzruszenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się kolejno do zarzutów skarżącego Kolegium stwierdziło, że nieuzasadniony jest zarzut braku spełnienia warunku kontynuacji funkcji (wymóg art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). W obszarze sąsiednim obiektów "usługowych" jest kilka, w tym: bezpośrednio sąsiadujący budynek [...], położony naprzeciw obiekt Obsługi Klienta "[...] budynki handlowe i usługowe przy [...]. Należy zwrócić uwagę, że w § 2 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164 poz. 1589) wymieniony jest jeden rodzaj zabudowy usługowej, zawierający różne rodzaje usług (z wyłączeniem odrębnie zdefiniowanej zabudowy produkcyjnej). W takim zrozumieniu pojęcie usług może być odniesione zarówno do usług handlu, usług biurowych, czy usług administracji (jak sąsiedni budynek [...]). W odniesieniu do zarzutu strony skarżącej, że o ile "mały sklep osiedlowy" może być uznany za funkcje kompatybilną dla pobliskich osiedli mieszkaniowych, to nie można tego odnieść do dużej funkcji typu market ("[...]"). Kolegium poglądu takiego nie podziela, uznając go za poszerzającą niedopuszczalną nadinterpretację przytoczonego wyżej przepisu rozporządzenia. Wobec tego stwierdzenie, że w obszarze sąsiednim znajduje się przynajmniej jeden obiekt "usługowy" (faktycznie jest ich kilka) - wystarcza do uznania, iż spełniony jest warunek kontynuacji funkcji. Nie ma przy tym znaczenia, że inwestor w swoim zamierzeniu "podzielił" ogólną funkcję usługową na usługi biurowe, handlowe, czy też jeszcze inne. W kwestii realizacji przepisu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164 poz. 1589) - nakazującego określenie "wymaganej ilości miejsc parkingowych" - w zaskarżonej decyzji ilość tą ustalono w wymiarze 9 miejsc oraz dodatkowo wskaźnikowo w ilości 3 miejsca na każde 100 m2 powierzchni usług w projektowanym obiekcie. Kolegium zwraca w tym miejscu uwagę, że z przytoczonego przepisu rozporządzenia o ilości miejsc parkingowych - nie wynika wprost zakaz określania tej "ilości" wskaźnikowo. Należy tu bowiem mieć na uwadze, że na etapie ustalania warunków zabudowy określane są jedynie progowe parametry i ogólne gabaryty budynku oraz jego funkcja. Dopiero na etapie projektu budowlanego konkretyzowane są dane dotyczące powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej i powierzchni usług, a więc dane, na podstawie których i w tej fazie projektowej możliwe jest ostateczne skonkretyzowanie liczby miejsc parkingowych. Organ właściwy w sprawie ustalania warunków zabudowy nie ma zatem podstaw do ścisłego określenia liczby miejsc parkingowych byłoby to bowiem wprost wkroczenie w kognicję organu administracji architektoniczno-budowlanej i projektu budowlanego. Wskaźnikowe określenie liczby miejsc parkingowych jest uzasadnione (szczególnie w odniesieniu do obiektów usługowych) i nie jest naruszeniem prawa. Są oczywiście inwestycje, gdzie ścisłe określenie liczby miejsc parkingowych jest możliwe już na etapie decyzji wz (np. dla budownictwa mieszkaniowego), jednak już nie jest to możliwe, a nawet wprost niewskazane w odniesieniu do obiektów usługowych, gdy nie jest znana dokładnie powierzchnia usług. W kwestii wadliwego - zdaniem skarżącego - ustalenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (w rozpatrywanym przypadku 30%) - Kolegium wskazuje, że wskaźnik ten nie podlega regulacji przepisów rozporządzenia. Nie ma racji skarżący, twierdząc, że jego ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy "powinno być zgodne" z § 5 rozporządzenia. Kolegium wskazuje, że § 5 odnosi się do wskaźnika zabudowy a nie do wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Jest oczywistym, że wskaźnik ten powinien w jakiś sposób nawiązywać do zabudowy sąsiedniej i w takim zrozumieniu zasada ta została w rozpatrywanej sprawie zachowana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło jednocześnie, że organ odwoławczy nie jest związany zakresem odwołania i jest zobowiązany do zbadania zgodności z prawem samej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania, w szczególności w odniesieniu do parametrów podlegających regulacji przepisów rozporządzenia. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wykazało (poza omówionymi już cechami zabudowy i parametrami kwestionowanymi przez skarżącego), że: - Obszar analizy został ustalony prawidłowo, w rozmiarze ok. 82,5 m stanowiącym trzykrotność szerokości frontu terenu inwestycji (27,5 m). W obszarze tym przyjęto do analizy 19 zabudowanych nieruchomości, dla których określono wielkości średnie: wskaźnika zabudowy (23%), szerokości elewacji frontowej 14,0 m, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (od 7,0 do 8,5 m), wysokości kalenicy głównej (od 11,0 do 12,5 m). - Szerokość elewacji frontowej przyjęto w decyzji zgodnie z przepisem § 6 rozporządzenia według wielkości średniej 14,0 m z tolerancją do 20%, uzyskując parametr w przedziale od 11,2 do 16,8 m. - Parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej przyjęto w nawiązaniu do sąsiednich budynków: mieszkalnego (7,0 m) i Urzędu Skarbowego (8,5 m). - Wysokość kalenicy głównej przyjęto odpowiednio (§ 8 rozporządzenia) do zabudowy sąsiedniej: budynek Urzędu Skarbowego - 11,0 m i budynek [...] - 12,5 m. W zakresie tych parametrów i innych warunków wynikających z przepisów odrębnych, decyzja - w ocenie Kolegium - może być pozytywnie zweryfikowana. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. B.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, pomimo niewykazania spełnienia przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa"; 2) naruszenie art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niepodjęcie nakazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie czynności dowodowych, dotyczących spełnienia przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa"; 3) naruszenie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), poprzez nieprawidłowe ustalenie wymaganej ilości miejsc parkingowych; 4) naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), poprzez nieprawidłowe określenie parametru powierzchni biologicznie czynnej, jako niestanowiącego średniej powierzchni biologicznie czynnych występujących w obszarze analizowanym, a także niewynikającego ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej; 5) naruszenie § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), poprzez nieprzedstawienie w formie graficznej (tj. w załączniku nr 2 do decyzji) wyników analizy urbanistycznej (załączniki graficzne nr 1 i nr 2 do decyzji Prezydenta Miasta N. S. są identyczne). Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 października 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja ustalająca warunki zabudowy działek nr [...], [...] i [...] w obr. [...] m. N. S., na cele realizacji budynku handlowo-usługowo-biurowego przy ul. [...]. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz Naczelnego Sadu Administracyjnego – w związku z wniesieniem przez E. B. sprzeciwu od wydanej poprzednio decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lipca 2018 roku, znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 listopada 2018r. sygn. II SA/Kr 1355/18 oddalił sprzeciw wniesiony przez E. B. od tej decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2019 r., sygn. II OSK 1109/19 oddalił jej skargę kasacyjną od wyroku WSA. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pierwszej kolejności w ramach kontroli zaskarżonej decyzji należy zbadać, czy organy obu instancji wykonały wiążące wskazania wynikające z powyższych wyroków sądów administracyjnych. Sądy obydwu instancji zgodziły się, że okoliczności wskazane w wydanej poprzednio decyzji SKO uzasadniają oparcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W szczególności chodziło o sposób ustalenia parametru wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu oraz kwestii sposobu określenia liczby miejsc parkingowych. W kwestii kontynuacji funkcji WSA stwierdził: "Zebrany dotychczas materiał dowodowy nie daje natomiast podstaw do kategorycznych stwierdzeń, co do braku kontynuacji funkcji zabudowy, tak jak uważa to skarżąca. Dlatego wydanie w tym względzie przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej, przed ponowieniem analizy, naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, gdyż strony pozbawione byłyby jednej instancji kontrolnej w zakresie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i dokonanie oceny prawnej w sprawie". Z kolei sąd II instancji stwierdził w uzasadnieniu wyroku: "(...) wbrew sformułowanemu zarzutowi skargi kasacyjnej "zasada dobrego sąsiedztwa" może obejmować dopuszczalność lokalizacji obiektu o funkcji "handlowo-usługowo-biurowej" pomiędzy zabudową mieszkaniową jednorodzinną, nawet jeżeli funkcja mieszkaniowa jest przeważająca na terenie objętym analizą urbanistyczno-architektoniczną. To bowiem zależy od okoliczności konkretnej sprawy, tj. jakie funkcje występują na danym terenie, czy ustalona na tej podstawie funkcja dla nowej zabudowy nie koliduje z tymi, które już istnieją na danym terenie. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dot. naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw". W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji ponownie zlecił wykonanie analizy urbanistyczno – architektonicznej, w której – w ocenie Sądu – powyższe uchybienia zostały naprawione. W kwestii wysokości elewacji frontowej autor analizy ustalił ją na poziomie 7,0-8,5 m, rezygnując z możliwości dopuszczenia zwiększenia do 12,0 m w przypadku "cofnięcia" elewacji ostatniej kondygnacji w stosunku lica elewacji frontowej – co wzbudziło wcześniej wątpliwości organu II instancji. W zakresie kąta nachylenia elewacji frontowych autor analizy poprawił wcześniejszy ogólnikowy zapis w zakresie stanu istniejącego w obszarze analizowanym ("0-45 stopni" w odniesieniu do wszystkich budynków). Obecnie poszczególne dachy wpisane są w przedziały po 12 – 25 stopni (np. "0 – 12", "20 – 45", "15 – 30"). Z kolei sam parametr został określony na poziome 0 – 45 stopni, a dodatkowo wynika z przyjętej wysokości elewacji frontowej (od 7 do 8,5 m) oraz wysokości kalenicy (od 11 do 12,5 m). W kwestii liczby miejsc parkingowych – uchylona wcześniej decyzja organu I instancji stanowiła: "ustala się obowiązek realizacji miejsc postojowych na terenie inwestycji według wskaźnika: nie mniej niż trzy miejsca postojowe na sto metrów powierzchni usług". W kontrolowanej obecnie decyzji stwierdza się natomiast: "Inwestor określił we wniosku powierzchnię sprzedaży w wymiarze 300 m, dlatego dla planowanej inwestycji wyznacza się 9 miejsc postojowych, przy zachowaniu założeń przyjętych we wniosku inwestora. W przypadku zmiany powierzchni usług należy zmienić ilość miejsc postojowych zachowując parametr trzy miejsca postojowe na sto metrów powierzchni usług". Trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że takie określenie omawianego parametru jest dostatecznie sprecyzowane, a jednocześnie pozwala inwestorowi na pewną elastyczność na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, a z kolei organowi wydającemu decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę daje jednoznaczne wskazówki, co do sposobu wyliczenia tego parametru w razie ewentualnych, dopuszczalnych kontrolowaną decyzją zmian powierzchni usług. Zarzuty skargi w tym zakresie są nieuzasadnione. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że na etapie ustalania warunków zabudowy określane są jedynie graniczne parametry i ogólne gabaryty budynku oraz jego funkcja, natomiast ich konkretyzacja następuje dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. W tej właśnie fazie nastąpi również konkretne ustalenie liczby miejsc parkingowych – stosownie do wskazań wynikających z wydanej decyzji WZ. Nie można również podzielić zarzutów w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. W zaskarżonej decyzji wskazano, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki usługowo – biurowe ([...]), a także budynki, w których działają inne rodzaje usług ([...] Przekonanie skarżącej, że funkcjonowanie planowanego obiektu pogorszy warunki funkcjonowania mieszkańców okolicy, w której dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie mogą prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z powyższego organy obydwu instancji wykonały wskazania wynikające z wydanej poprzednio kasatoryjnej decyzji SKO oraz z wyroków WSA i NSA oddalających sprzeciw E. B. od tej decyzji. Zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie może odnieść skutku. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wskaźnika ustalenia powierzchni biologicznie czynnej – skarżąca zarzuca naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis ten stanowi: Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Nie występuje w nim, ani też w żadnym innym przepisie tego rozporządzenia pojęcie "powierzchni biologicznie czynnej". Ma rację Kolegium twierdząc, że § 5 odnosi się do wskaźnika zabudowy a nie do wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Nie jest jednak prawdą twierdzenie skarżącego, jakoby SKO wyraziło pogląd, że "w decyzji o warunkach zabudowy nie określa się parametru powierzchni biologicznie czynnej". Przeciwnie – w zaskarżonej decyzji wskazano: "Jest oczywistym, że wskaźnik ten powinien w jakiś sposób nawiązywać do zabudowy sąsiedniej i w takim zrozumieniu zasada ta została w rozpatrywanej sprawie zachowana". Sąd podziela stanowisko o prawidłowym ustaleniu tego wskaźnika, bowiem według analizy nawiązuje on do średniego parametru w zabudowie usługowej na obszarze analizowanym, który 25 – 30%. Prawidłowo go określono dla planowanej inwestycji na poziomie wyższym tj. co najmniej 30%. Odnosząc się do zarzutu, iż obydwa załączniki graficzne do decyzji organu I instancji są dokładnie tej samej treści – trzeba wskazać, że kwestię załączników do decyzji o warunkach zabudowy reguluje § 9 powołanego wcześniej rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem w narunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3). Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (ust. 4). Decyzja organu I instancji zawiera dwa załączniki graficzne: nr 1 - stanowiący część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz nr 2 - mająca pełnić rolę graficznego przedstawienia wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej. Okoliczność, że dokumenty te są identyczne nie stanowi o wadliwości któregokolwiek z nich. Decyzja ustalająca warunki zabudowy jest ustalana na podstawie analizy urbanistyczno – architektonicznej, której istotą jest ustalenie obszaru analizowanego oraz zbadanie parametrów zabudowy na tym obszarze. Oba załączniki mają zaznaczony obszar analizowany oraz linię zabudowy, natomiast analiza pozostałych parametrów odbywa się w części tekstowej. Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów w tym zakresie. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.