II SA/Kr 934/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 18.03.2019 r., wydaną na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 poz. 1945) w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), stwierdził z urzędu wygaśnięcie decyzji własnej Nr [...] z dnia 27.04.2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego pn. "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." (znak sprawy: [...]). W uzasadnieniu organ podał, że od dnia 18.10.2018 r. na terenie objętym ustaleniami opisanej na wstępie decyzji nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta K. - Etap A" uchwalony uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 12.09.2018 r. (Dz. Urz. Woj. Mał.z dnia 03.10.2018 r., poz. 4617). Dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. inwestor nie otrzymał decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ stwierdził, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji, ponieważ określono w odmienny sposób warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego budowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w granicach obszaru objętego ww. decyzją o warunkach zabudowy ustala przeznaczenie terenu pod skwery i zieleńce (122.ZPZ.1) z zakazem wznoszenia budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W związku z powyższym organ był zobowiązany na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzić wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. K., zarzucając naruszenie art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 16 § 1 K.p.a., art. 7 w zw. z art. 77, 8 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi odwołującego na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta K.". W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że skarga którą złożył W. K. na plan miejscowy "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta K." nie została rozpatrzona. Tymczasem w wyniku rozpatrzenia skargi może dojść do stwierdzenia nieważności planu, co spowoduje, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy nie będzie możliwe. Taki stan rzeczy uzasadnia zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi na plan miejscowy. W odwołaniu podkreślono, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy ma charakter konstytutywny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10.06.2019 r., znak: [...], powołując się na art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że stwierdziło z urzędu wygaśnięcie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17.07.2018 r., sygn. akt [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 27.04.2018 r., ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu organ II instancji podał, że organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w art. 162 § 1 k.p.a. Stwierdzenie wygaśnięcia dotyczy bezprzedmiotowej decyzji i nakazane jest przez przepis prawa materialnego, tj. w rozpatrywanym przypadku przez art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bezprzedmiotowość oznacza koniec możliwości ubiegania się o pozwolenie na budowę na podstawie tej decyzji. Jednym z przypadków oznaczających bezprzedmiotowość jest uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Dla wyjaśnienia sformułowania "innych ustaleń", kolegium odwołało się do wyroku z dnia 8.09.2011 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie w sprawie II SA/Kr 899/11, gdzie wskazano, że "inne" nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej jest pojęciem szerszym, niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne", a ponadto użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w kontekście wykładni systemowej i celowościowej - wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia. Ustawodawca dopuszcza zatem współistnienie planu i wydanej przed jego wejściem w życie decyzji wz, ale tylko wówczas, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są identyczne jak te, które wynikają z planu. W przedmiotowej sprawie teren objęty ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 27.04.2018 r., nr [...], usytuowany jest na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta K. - Etap A". Ustalenia wydanej decyzji wz są inne niż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja położona jest na obszarze, na którym w planie miejscowym wyznaczono Tereny zieleni urządzonej - 122.Zpz.1, o podstawowym przeznaczeniu pod skwery, zieleńce (§ 29 ust. 1 uchwały). W terenie tym zakazano lokalizacji budynków, za wyjątkiem obiektów takich jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, sanitariaty oraz altany, przy czym maksymalną powierzchnię zabudowy ustalono do 100 m2 (§ 29 ust. 4 w zw. z ust. 3 pkt 9 i 10 Uchwały). Tymczasem w decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 27.04.2018 r., ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K.". Mając powyższe na uwadze, organ I instancji prawidłowo przyjął, że ustalenia planu i wydanej decyzji o warunkach zabudowy są inne. Nie budziło również wątpliwości organu odwoławczego, że nie została spełniona negatywna przesłanka uniemożliwiająca wydanie decyzji o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy, określona w przepisie art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem dla przedmiotowej inwestycji nie została wydana ostateczna decyzja pozwolenia na budowę. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji stwierdzając wygaśnięcie decyzji ustalającej warunki zabudowy pominął okoliczność, że decyzja Prezydenta Miasta K. została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17.07.2018 r., sygn. akt [...] Powyższa okoliczność winna zostać uwzględniona w rozstrzygnięciu. Kolegium wyjaśniło również, że nie znalazło podstaw do zawieszenia postępowania, albowiem w sprawie nie zachodzi zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Dla poparcia swojego stanowiska organ II instancji odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8.10.2018 r., sygn. akt II SA/Kr 593/18. Sąd zaakcentował w powyższym orzeczeniu, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niejako z mocy prawa wygasa - w procesie inwestycyjnym nie może być bowiem brana pod uwagę jako planistyczny wyznacznik parametrów planowanej zabudowy czy zagospodarowania terenu przyszłej inwestycji, skoro organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek oceny projektu budowlanego w aspekcie jego zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, choćby w stosunku do tej (decyzji) nie stwierdzono jej wygaśnięcia. Nie istnieje żaden związek pomiędzy wydaniem decyzji porządkowej - stwierdzającej jedynie zaistniały fakt a postępowaniem w sprawie zaskarżenia uchwały na akt planistyczny, który wyeliminował z obrotu prawnego decyzję ustalającą warunki zabudowy. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia, jak i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy brak było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji; - art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy w sprawie zaistniały przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania; - art. 16 §1 K.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i stwierdzenie wygaśnięcia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy mimo braku spełnienia przesłanek, co prowadzi do naruszenia zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych; - art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 K.p.a. poprzez brak dokładnego zbadania okoliczności sprawy, a także naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności skarżący nie zgodził z zaprezentowaną w decyzji interpretacją pojęcia "inne" użytego w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oczywistym jest, że wyjątki powinny być interpretowane ściśle, a nie w sposób rozszerzający. Wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zasadne jest jedynie wtedy, gdy jej zapisów nie da się pogodzić z treścią miejscowego planu. Okoliczność ta powinna zostać dokładnie zbadana przed wydaniem decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie skarżącego, ustalenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 27.04.2018 r. dają się pogodzić z zapisami miejscowego planu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano wystarczająco dokładnie, na czym miałaby polegać rzekoma sprzeczność warunków zabudowy ustalonych mocą decyzji z dnia 15.01.2018 r. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnośnie braku podstaw do zawieszenia postępowania skarżący podkreślił, że decyzja o wygaśnięciu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter konstytutywny - samo uchwalenie, a nawet wejście w życie planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia wydanych wcześniej dla tego terenu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania Zgromadzenie Sióstr Misjonarek [...] z siedzibą w W. w piśmie z dnia 4 listopada 2019 r. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skarga jest niezasadna. Jak wynika z przepisu art.4 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2018.1945 t.j.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl art. 65 ust.1 pkt 2 ustawy organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że zawarty w nim został warunek rozwiązujący. W przypadku ziszczenia się warunku, adresat decyzji o warunkach zabudowy może być pozbawiony praw nabytych na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Nastąpi to wtedy, gdy decyzja będzie zawierać ustalenia inne od ustaleń później uchwalonego planu miejscowego (por. Kruś Maciej, Leoński Zbigniew, Szewczyk Marek, Prawo zagospodarowania przestrzeni, opublikowano: LEX 2012). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, którego pogląd skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, w sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego w sposób odmienny od wcześniej wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z wydanej wcześniej decyzji. Powyższe powoduje, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter czysto formalny. Pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co do zasady nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w przypadku jego braku - z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy prawnie relewantne jest zatem dokonanie przez organ oceny, czy występuje różnica między postanowieniami planu a treścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy co do możliwości zagospodarowania terenu. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter czysto formalny. Pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie plan miejscowy, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, a dopiero w przypadku jego braku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 510/18, LEX nr 2664608). Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter deklaratoryjny - potwierdza zaistniały wcześniej stan prawny. Pogląd ten jest w orzecznictwie utrwalony. Wygaszanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy decyzje te są sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, jest zabiegiem porządkującym" (por. wyrok NSA z 11 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2195/12). Ustalenia planu będą "inne" wówczas, kiedy będą się różniły od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. W kontrolowanej sprawie teren objęty ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 27.04.2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy usytuowany jest w obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta K. - Etap A". Ustalenia wydanej decyzji wz są inne niż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja położona jest bowiem w obszarze, na którym w planie miejscowym wyznaczono Tereny zieleni urządzonej - 122.Zpz.1, o podstawowym przeznaczeniu pod skwery, zieleńce (§ 29 ust. 1 uchwały). W terenie tym zakazano lokalizacji budynków, za wyjątkiem obiektów takich jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, sanitariaty oraz altany, przy czym maksymalną powierzchnię zabudowy ustalono do 100 m2 (§ 29 ust. 4 w zw. z ust. 3 pkt 9 i 10 Uchwały). Tymczasem w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 27.04.2018 r., ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K.". Mając powyższe na uwadze, organy prawidłowo przyjęły, że ustalenia planu i wydanej decyzji o warunkach zabudowy są inne. Dlatego też zarzut naruszenia art.65 ustawy był nieusprawiedliwiony. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art.97 § 1 pkt 4) k.p.a. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, którego organ nie może rozstrzygnąć w ramach własnych kompetencji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku, zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne. Zagadnieniem wstępnym mogą być wyłącznie zagadnienia prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Związek taki (zależność) nie zachodzi pomiędzy postępowaniem o wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy a działaniami podjętymi w celu zaskarżenia uchwalonego planu miejscowego - nawet, jeżeli została złożona skarga na ten plan. Decyzja o ustalenie warunków zabudowy z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak mowa wyżej, niejako z mocy prawa wygasa. Nie istnieje żaden związek pomiędzy wydaniem decyzji deklaratoryjnej a postępowaniem w sprawie zaskarżenia uchwały na akt planistyczny. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia przez organy art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 k.p.a. poprzez brak dokładnego zbadania okoliczności sprawy, a także naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Organy ustaliły bowiem jedyny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy fakt prawotwórczy – ustalenia planu dla terenu objętego uprzednio wydaną, przed wejściem w życie planu, decyzją o warunkach zabudowy. Wystarczająca była również dokonana przez organy ocena ustaleń decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego pn. "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta K. - Etap A" uchwalonego uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 12.09.2018 r. Brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art.7, art.77 i art.107 § 3 k.p.a. rzeczywiście było uchybieniem organu odwoławczego, ale nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.