II SA/Kr 973/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej M.B. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z 6.02.2015 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 199), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589), na wniosek K. H. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku jednorodzinnego (niepodpiwniczonego) wraz z garażem w bryle budynku (w parterze), niezbędnymi przyłączeniami i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] oraz zjazdem z ul. M. i niezbędnymi przyłączeniami na części działek nr [...], [...] obr. jw., przy ul. M. w K.". Załączniki: Nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, sporządzona na mapie, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej i Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiły integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie określenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji wpłynął w dniu 10.07.2014r. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano: opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z 30.07.2014 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z 30.07.2014 r. w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego; opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego z 31.07.2014 r. w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią; opinię Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z 21.07.2014 r. w zakresie melioracji wodnych. Projekt decyzji przesłano do uzgodnienia przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych. Z uwagi na nie zajęcie stanowiska przez organ w terminie 2 tygodni uzgodnienie z tym organem należało uznać – zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 1 za dokonane. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w terminie 21 dni od przesłania projektu decyzji o warunkach zabudowy nie zajął stanowiska w sprawie, zatem zgodnie z treścią art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że należało uznać, że uzgodnił projekt decyzji pozytywnie. Z kolei w piśmie z 08.01.2015r Regionalny Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w K., któremu przesłano projekt do uzgodnienia, powołując się na treść art. 17 pkt 2 ustawy z 5.01.2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2011 r., poz. 159) wyjaśnił, że dla rzeki [...] i rzeki [...] nie zostały sporządzone studia ochrony przeciwpowodziowej, w których to wyznaczone zostałyby obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Ponadto działki objęte przedmiotową inwestycją położone są na zawału rzeki [...] i rzeki [...]. W związku z tym dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji Dyrektora RZGW w K. zwalniających z zakazów określonych w art. 40 ust. 3 i art. 881 ustawy Prawo wodne. Z przesłanego projektu decyzji wynika, że realizacja planowanej inwestycji nie wiąże się z koniecznością uzyskania pozwolenia wodnoprawnego do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa (art. 140 ust. 2 ustawy Prawo wodne) lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej ( art. 140 ust. 2a ustawy Prawo wodne). Regionalny Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w K. stwierdził więc, że nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren objęty decyzją tj. działka nr [...] obr. [...] nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż zgodnie z art. 10a ustawy z 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity, Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.) przepisów rozdziału 2 tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast; pozostała część terenu nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co stwierdzono na podstawie wypisu z rejestru gruntów- działki nr [...], [...], [...] obr. jw. Stanowią grunt wyłączony z klasyfikacji - DR-wyŁ. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi - zgodnie z załącznikiem Nr 1. Projekt decyzji został przygotowany przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia. Odnosząc się do zastrzeżeń podniesionych przez M. B. w zakresie braku zgody na wejście w jej teren i wykorzystanie jej w celu zapewnienia infrastruktury dla innej nieruchomości, organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Brak zgody stron postępowania na wejście na działkę nr [...] obr. [...] nie ma zatem znaczenia, zwłaszcza kontekście brzmienia art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 ww. ustawy. Dopiero do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor zobowiązany będzie dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto organ zwrócił uwagę na treść art. 4 ustawy Prawo budowlane. M. B. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przesz organ I Instancji. Wskazała, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp, tj. że istniejące lub projektowane uzbrojenie było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Nie można uznać, by oświadczenie spółki "T" SA, możliwe było do przyjęcia, bowiem ma ono "charakter informacyjny i może ulec zmianie". Również oświadczenie MPWiK SA nie spełnia warunku zapewnienia dostawy wody do projektowanej budowy. Z pisma wynika, iż prawidłowe warunki dostawy wody dla tego rejonu będą możliwe po zrealizowaniu dużego zakresu urządzeń wodociągowych związanych z dosyłem wody z [...]. Ponadto, nie jest prawidłowe oświadczenie MPWiK SA, iż w ul. M. przebiega wodociąg oraz kanał. Wodociąg i kanalizacja sanitarna przebiegają w tej okolicy poza ul. M., są zlokalizowane na działce nr [...] leżącej poza pasem drogowym ul. M.. MPWiK nie było uprawnione do wydania takiego oświadczenia, bowiem w dacie jego wydawania spółce nie przysługiwało żadne prawo do korzystania z działki nr [...], jako że teren ten jest własnością odwołującej się. A istniejące w działce urządzenia przesyłowe znajdują się tam bez tytułu prawnego. Odwołująca się zwróciła także uwagę, iż istniejąca i znajdująca się w aktach decyzja Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. zwalniająca inwestora z zakazów o których mowa w art. 88 n ust. 1 Prawo wodne, dotyczy innego przedmiotu inwestycji. Ponadto zdaniem skarżącej sztucznie zawężono teren inwestycji o tę część działki nr [...], która stanowi jej część północną i jest wyłączona z pod zabudowy z uwagi na bliskość wałów powodziowych, co nie powinno mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ani też dla kwestii związanej z oceną oddziaływania na środowisko. Tymczasem wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został ustalony mając na uwadze także i ten północny fragment działki. Do terenu inwestycji należało by włączyć także działki nr [...], [...] i [...], czyli te, z których ma się prowadzić infrastrukturę techniczną na działkę nr [...]. A wtedy obszar terenu inwestycji byłby znacznie większy i przekraczałby 0,5 ha. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 25.05.2015 r., znak: [...], na mocy art. 59 ust. 1, art.56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji . W uzasadnieniu organ II instancji podał, że obszar analizy wyznaczono w oparciu o trzykrotną szerokość frontu działki, która wynosi 27 m, czyli w odległości ok. 90 m. Odległość ta została nieco powiększona, gdyż dokonując pomiaru promienia obszaru północnego na załączniku graficznym, otrzymuje się odległość ok. 100, jednak zauważone powiększenie terenu inwestycji nie można poczytać za uchybienie, bowiem północna część obszaru to teren, który stanowią - wał przeciw powodziowy i rzeka [...], czyli teren nie zabudowany, nie mający żadnego wpływu na ustalane parametry i wskaźniki. Zdaniem Kolegium sporządzona analiza urbanistyczno – architektoniczna jest prawidłowa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że działką sąsiednią będzie ta działka, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, czyli położona w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana i to w taki sposób, że można jej parametry wykorzystać dla ustalenia warunków dla przyszłej zabudowy. Natomiast pojęcie działki z obszaru analizowanego, będzie dotyczyło działek, znajdujących się w granicach wyznaczonych przez organ I instancji, jako teren do przeprowadzenia analizy. Będzie to więc pojęcie, z którego wynika potrzeba o wiele szerszego podejścia do ustalanych parametrów. I tak o działce sąsiedniej mowa jest w § 4 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia, zaś o obszarze analizowanym w § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 § 8 rozporządzenia. Jak podano w analizie, na terenie nią objętą występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, drogi publiczne, oraz obiekty infrastruktury technicznej. Ulica M., przy której zlokalizowany jest teren inwestycji zabudowana jest w przeważającej części budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wolnostojącymi, oraz w układzie zwartym bliźniaczym. Występują budynki parterowe z użytkowym poddaszem oraz budynki piętrowe z poddaszem, jak i budynek w dachem płaskim o trzech kondygnacjach. Starsze budynki posiadają formę prostą, są budynki z dachem dwuspadowym jak i budynki - kostki z dachem płaskim. Wyznaczając na podstawie istniejącej zabudowy poszczególne parametry i wskaźniki, w zakresie linii zabudowy wyznaczono ją zgodnie z § 4 pkt 4. Jak wynikało z dołączonego do wniosku szkicu, budynek jednorodzinny Inwestor lokować ma go w dużym oddaleniu od ul. M., w zbliżeniu zaś do działki oznaczonej nr [...]. W treści decyzji linię zabudowy od strony ul. M. wyznaczono w odległości 107m od granicy z dz. drogową nr [...], w nawiązaniu do linii istniejącej zabudowy w głębi ul. M. na dz. nr [...] obr. [...], oraz od strony wału rzeki [...] w odległości 25 m od działki nr [...] obr. [...], również jako kontynuację linii na działce nr [...], oraz zgodnie z opinią środowiskową oraz decyzją Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K.. Organ II instancji przedstawił uzasadnienie tak wyznaczonej linii zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki dla terenu inwestycji działki nr [...] został wyznaczony na 4 % - 6 %, w oparciu o § 5 ust. 2 w/w przepisów wykonawczych. Średni wskaźnik w obszarze analizowanym został wyliczony na 18 % , przy czym analizie poddano wszystkie działki zainwestowane z obszaru analizowanego. Powierzchnia projektowanego budynku zgodnie z wnioskiem Inwestora posiadać ma 225 m2 co stanowi w stosunku do powierzchni działki objętej wnioskiem - 4535 m2 ok. 5 %. Niemniej jednak porównując powierzchnię zabudowy wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych w danym obszarze, która wynosi od 156 m2 - 308 m2, Analizator stwierdził, iż powierzchnia zabudowy realizowana według wskaźnika ok. 5 % nie doprowadzi do naruszenia charakteru istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, bowiem projektowany budynek będzie miał i tak powierzchnię zabudowy mieszczącą się pomiędzy powierzchnią najmniejszą (tj. 156 m2) a największą (tj. 308 m2 ). Powyższe uzasadnienie w kontekście istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, jej różnorodności z punktu widzenia miejsca lokalizacji zabudowy, wielkości powierzchni poszczególnych działek, jest czytelne i przekonywujące. W kwestii szerokości elewacji frontowej organ II instancji podał, że wykonana Analiza zawiera wykaz wszystkich szerokości budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, co pozwala obliczyć średnią szerokość elewacji i ustalić ją na 19,8m. Średnia szerokość elewacji wyznaczona z tolerancją 20 % daje przedział 15,8 m - 23,8 m. Jak stwierdził Analizator, szerokość elewacji frontowej a zarazem cała szerokość budynku w widoku równoległym do ul. M. planowanej zabudowy, winna zapewnić kontynuacje tej cechy istniejącej w obszarze, którą stanowią odległości wzajemne zabudowy oraz odległości od granic działek, co zapewnia z kolei luźne usytuowanie i ażurowość. Średnia szerokość elewacji frontowych budynków jednorodzinnych istniejących w obszarze wynosi 14,8 m, a z tolerancją 20 % daje przedział 11,8 m - 17,8 m. Mając na uwadze szerokość działki nr [...], wynoszącą ok. 27 m, oraz jego wolnostojący charakter, wyznaczono przedmiotowy wskaźnik właśnie na poziomie 11,8 m- 17/8 m, co powoduje, iż wskaźnik ten wyznaczono w oparciu o § 6 ust 2 rozporządzenia. Kolejny wskaźnik niezbędny w sytuacji wydawania warunków zabudowy to wysokość górnej krawędzi elewacji, jaj gzymsu lub attyki. W treści analizy zapisano, iż wysokości elewacji frontowych gzymsu/okapu lub attyki zawierają się w przedziale 3 m ( działka nr [...]) do 10 m ( działka nr [...], [...] ), a całkowita wysokość budynków do najwyżej położonej krawędzi dachu ( kalenicy ) wynosi odpowiednio - 8 m ( działka nr [...] ) do 13,3m ( działka nr [...] i [...] ). Budynki mieszkalne jednorodzinne płożone w głębi ul. M. na dz. nr [...], [...], [...] posiadają najmniejsze w obszarze wysokości : 3m - 3,5 m do okapu, zaś do kalenicy 9 m - na dz. nr [...] i [...]. Natomiast wysokości budynków mieszkalnych wielorodzinnych posiadają wysokość okapu i attyki - 10 m, a kalenicy głównej 13m-13,3m. Zdaniem Analizatora wysokość budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego w głębi działki nr [...] winna odpowiadać charakterystyce zabudowy usytuowanej w podobnej lokalizacji. Mając nadto na uwadze okoliczność, że te parametry wysokości są szczególnie czytelne od strony terenów otwartych i szlaku spacerowe - rowerowego prowadzącego wzdłuż korony wałów powodziowych rzeki [...], najbardziej właściwa będzie wysokość elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki nowego budynku taka, jaką posiada budynek na działce nr [...], czyli 3m - 4,5 m. Powyższe wyznaczenie będzie odpowiadało zapisowi § 7 ust. 4 rozporządzenia. W zakresie wyznaczenia geometrii dachu, analiza wykazała, że geometria dachów w obszarze analizowanym jest zróżnicowana i nie został wykształcony jednolity wzorzec, bowiem występują tu dachy dwuspadowe, czterospadowe, wielospadowe, jak też dach płaski ( budynek działka nr [...] ). Kąt nachylenia połaci dachowych kształtuje się od 30 stopni do około 45 stopni. W tej sytuacji dla nowej zabudowy budynku jednorodzinnego na dz. nr [...] ustalono wysokość kalenicy 8 m - 9 m, zaś kąt nachylenia połaci dachu 30 stopni - 45 stopni. Ponadto decyzja ustaliła także jeszcze inne cechy zabudowy i zagospodarowania terenu, które wynikają z analizy urbanistyczno architektonicznej, jak też określiła szereg warunków, jakie winno spełnić się w toku prowadzenia sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, iż według informacji technicznej MPWiK SA w K. doprowadzenie wody do jedynego na działce nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego można rozwiązać o istniejącą sieć wodociągową w ul. M. na zasadzie realizacji przyłącza wodociągowego. Informacja ta podkreśla jednak, iż w sytuacji dalszej zabudowy działki nr [...], doprowadzenie wody dla przedmiotowego budynku będzie wymagało budowy sieci wodociągowej, przy likwidacji w/w przyłącza. Co za tym idzie, dla projektowanego jednorodzinnego budynku mieszkalnego dysponent wody obiecał ją przyłączyć. Również zaopatrzenie w energię elektryczną jest możliwe poprzez przyłączenie domu do sieci elektroenergetycznej o mocy przyłączeniowej do 40 kW. Zaopatrzenie w energię ciepną jest możliwe poprzez przyłączenie do istniejącego gazociągu niskiego ciśnienia, zlokalizowanego w pasie drogowym. Odprowadzenie ścieków sanitarnych, wg informacji ZIKiT SA w K., może odbywać się poprzez przyłącze kanałowe do miejskiego kanału sanitarnego przebiegającego w ul. M.. Natomiast obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji odbywać się ma poprzez projektowany z ul. M. zjazd na teren inwestycji. Inwestor musi zlokalizować miejsca parkingowe na terenie inwestycji w ilości 2 miejsc postojowych na dom jednorodzinny. Okoliczność, że dysponenci mediów udzielili inwestorowi pozytywnych informacji na temat możliwości dostawy poszczególnych mediów do projektowanej zabudowy działki nr [...] obr. [...], mimo, że jak to wynika z akt sprawy, nie mają oni tytułu prawnego do działki nr [...] jest – zdaniem Kolegium - prawidłowe. Jest bezspornym, że media - wodociąg i kanalizacja przebiegają przez teren działki nr [...] i z technicznego punktu widzenia, mogą obsługiwać mającą powstać inwestycję. Natomiast okoliczność, że MPWiK SA nie ma tytułu do przedmiotowej działki, nie może przesądzać o tym, że brak jest możliwości na podłączenie tych mediów. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie jest wymagana zgoda inwestora na dysponowanie terenem wskazanym do zainwestowania, bowiem jak to stanowi art. 63 ust. 2 upzp, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zarzut, iż decyzja Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., zwalniająca inwestora z zakazów o których mowa w art. 88n ust. 1 pkt 4 Prawo wodne, zawiera inaczej sformułowany przedmiot inwestycji, bowiem pomija w swej treści działki nr [...] i [...], nie jest trafny. Przedmiotem postępowania zmierzającego do wydania decyzji przez Dyrektora MAMiUW było rozpoznanie, czy możliwa jest lokalizacja zabudowy na działce nr [...], w jej północnej części, w zbliżeniu do wału powodziowego rzeki [...]. W związku z tym, wykazanie przebiegu infrastruktury po działkach [...] ( ul. M.), jak i działce nr [...], które znajdują się po południowej stronie terenu inwestycji i nie będzie na nich realizowana zabudowa kubaturowa, nie ma żadnego znaczenia dla stanowiska zaprezentowanego w w/w decyzji. Również brak jest podstaw, z tej samej przyczyny, by włączać do terenu inwestycji działki nr [...] i [...], bowiem nie będzie się na nich realizowała zabudowa i zagospodarowanie terenu. Organ II instancji konkludował, że w sprawie spełniono łącznie wszystkie warunki o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], domagając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, pomimo braku realizacji przesłanek ku temu, - art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, - § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 72 ust. 1 pkt. 3 oraz art. 72 ust. 3 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skarżąca ponownie wskazała, że oświadczenie "T" S.A. z 28.06.2014 r. nie może być uznane za spełniające wymogi z art. 61 ust. 1 pkt. 3. Nie sposób bowiem przyjąć, by oświadczenie to stanowiło rodzaj wymaganej przez orzecznictwo sądów administracyjnych promesy, skoro stwierdza się w jego treści wyraźnie, że ma ono jedynie "charakter informacyjny" i "może ulec zmianie". Zarówno w piśmie - oświadczeniu MPWiK S.A. z 1.07.2014 r., jak i w Wynikach analizy urbanistyczno - architektonicznej, jak też w Warunkach zabudowy (Zał. Nr 1i), podawana jest błędna informacja, iż urządzenia przesyłowe, mające zapewnić dostawę mediów do inwestycji, przebiegają "w ulicy M.". Inwestor podał także we wniosku o wydanie decyzji WZ nieprawdziwe dane, informując na str. 4, że uzbrojenie w media takie jak m.in. woda czy kanalizacja sanitarna, przebiega "w drodze - ul. M.". Organ II instancji, mając o tym pełną wiedzę, winien był uchylić decyzję organu l instancji w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego co do tych istotnych dla realizacji inwestycji faktów. Celem regulacji wprowadzonej w art. 61 ust. 1 pkt. 3 jest zagwarantowanie rzeczywistej możliwości realizacji inwestycji objętej wnioskiem. Ustalenie, iż oświadczenie MPWiK S.A. opiera się na błędnych faktach, prowadzić musi do uznania, że jest ono bezużyteczne z punktu widzenia celów ustawodawcy. Ponadto decyzja wydana przez Dyrektora Zarządu Melioracji I Urządzeń Wodnych w K. z 18.07.2014 r., zwalniająca inwestora z zakazów, o których mowa w art. 88n ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo wodne, dotyczy innej inwestycji (o innym zakresie, tzn. bez działek nr [...] i [...]) niż wskazana we wniosku inwestora i innej niż podana w samej zaskarżonej decyzji WZ. Wątpliwości tej nie wyjaśniono, czym naruszono art. 7 i art. 77 § 2 k.p.a. Skarżąca powtórzyła również zarzuty odwołania dotyczące ustalenia powierzchni inwestycji oraz naruszeń ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie zostało należycie wyjaśnione, jaką powierzchnię ma inwestycja, dla której wydano zaskarżoną decyzję. Po pierwsze, inwestor dokonał sztucznego zawężenia obszaru inwestycji, podczas gdy nawet w jej tytule wskazywanym we wszelkich dokumentach jest mowa wyraźnie o "działce nr [...]", a nie o jej części. W samych warunkach zabudowy z jednej strony stwierdza się, że z uwagi na obszar, inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia zaliczanego do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a z drugiej strony w pkt. II lit. b ("Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu (..)"), bierze się wyraźnie pod uwagę w obliczeniach także obszar północnego fragmentu działki nr [...]. Oznacza to, że zakresem inwestycji, dla którego ustalane są warunki zabudowy, objęta jest całą działka nr [...]. Zresztą w przeciwnym razie trudno byłoby mówić o możliwości zachowania i weryfikacji ustalonych w decyzji parametrów inwestycji, dotyczących zwłaszcza przeznaczenia określonych części powierzchni terenu (procent powierzchni biologicznie czynnej, czy wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki). Niezależnie od powyższego, skarżąca zauważyła, że brak jest uzasadnienia, by do łącznego obszaru inwestycji nie wliczać wskazanego w załącznikach do wniosku obszaru działek nr [...] oraz [...], na których realizowana ma być część inwestycji. Jak bowiem wynika nawet z samego wniosku o wydanie decyzji WZ, zarówno zabudowa działki nr [...], jak i prace planowane do wykonania na działkach nr [...] i [...] stanowią jedno zamierzenie inwestycyjne, a zatem dla ustalenia powierzchni inwestycji powinny być traktowane łącznie, co z kolei winno skutkować zliczeniem ich powierzchni, która najpewniej przekroczy 0,5 ha. Odwołując się do treści art. 72 ust. 1 pkt. 3, art. 3 ust. 1 pkt. 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 pkt 53 lit. b rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. do w/w ustawy, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza m.in. zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych bliżej tam sprecyzowanymi formami ochrony przyrody bądź ich otulinami. Na podstawie art. 72 ust. 3 ustawy inwestor powinien wraz z wnioskiem przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca zarzuciła niekonsekwencję organowi II instancji, wskazując, że z jednej strony uznano analizę za prawidłową z drugiej strony organ zwrócił uwagę na nieregularny kształt w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego. Powiększenie obszaru analizowanego przez osobę dokonującą analizy według jej swobodnego uznania nie zostało uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na wniosek K. H. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającej na budowie budynku jednorodzinnego (niepodpiwniczonego) wraz z garażem w bryle budynku (w parterze), niezbędnymi przyłączeniami i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] oraz zjazdem z ul. M. i niezbędnymi przyłączeniami na części działek nr [...], [...] obr. jw., przy ul. M. w K., stosownie do wniosku inwestora. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 491). W związku z powyższym należy wskazać, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się każda zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Innymi słowy, przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko zamiar zrealizowania inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją i sposobem zagospodarowania terenu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się przy tym, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, uwzględniając wymogi ładu przestrzennego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1846/11). Uzupełnieniem regulacji ustawowej są przepisy rozporządzenia wykonawczego z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U 2003 r., Nr 164, poz. 1588),dale w skrócie w skrócie: rozporządzenie. Rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W zakresie ochrony interesów osób trzecich postanowienia decyzji o warunkach zabudowy mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie wpływają na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla skarżących i otoczenia. Decyzja ta określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Mając zatem powyższe na uwadze, tym treść ww. art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. trzeba wskazać, że niezasadny jest zarzut wskazujący na brak prawa wnioskodawcy do nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...], gdyż na tym etapie procesu inwestycyjnego nie jest to wymagane. Także kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są rozstrzygane w kolejnym odrębnym etapie postępowaniu inwestycyjnego toczącego się w przedmiocie udzielenia pozwolenia na zmianę. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowo wyznaczonego obszaru analizy urbanistyczno-architektonicznej trzeba wskazać, że w myśl § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Prawidłowo wyznaczony obszar analizowany winien być dookoła działki, na której planowana jest inwestycja, czyli we wszystkich kierunkach i co do zasady w równych odległościach od granic działki objętej wnioskiem (kształt okręgu lub elipsy). Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki budowlanej, objętej wnioskiem w taki sposób, by co do zasady, działka ta znalazła się w jego centrum, a wszelkie odstępstwa od tej reguły powinny być szczegółowo uzasadnione i wynikać z konkretnej sytuacji podyktowanej warunkami urbanistycznymi występującymi na danym terenie. Tak wyznaczony obszar pozwala na właściwe wykonanie analizy funkcji zabudowy i zagospodarowania oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, na istotną niespójność wyrzeczenia decyzji ustalającej przedmiotowe warunki zabudowy, mającą potem konsekwencje w ustaleniach decyzji. O ile bowiem wyrzeczenie odnosi się do " terenu działki nr [...] obręb [...]" o tyle w treści załącznika nr 3 (wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej) do decyzji organu I instancji, stanowiący jej immanentną część, utrzymanej w całości w mocy przez organ odwoławczy, wskazano, że "wnioskiem objęta jest część działki nr [...] o pow. 0, 4635 ha." Taką niekonsekwencję należy uznać za nieprawidłową. Dokonując natomiast oceny prawidłowości w odniesieniu do wyznaczonego obszaru analizy trzeba zważyć, że szerokość frontu działki nr [...] wynosi 27 m, a zatem w kontekście unormowania z § 3 ust. 2 rozporządzenia minimum dla ustalenia granic obszaru analizowanego w rozpatrywanej sprawie wynosi 54 m. Spełniony jest także wymóg zachowania 50 m. Konieczne jest podkreślenie, że dokonane wyliczenia i norma wynosząca 50 metrów nie są sztywne, lecz minimalne. W zależności zatem od warunków konkretnej sprawy możliwe jest, że normy minimalne okażą się wystarczające, w innym zaś przypadku zajdzie potrzeba ustalenia granic obszaru analizowanego odpowiednio większego. Należy zważyć, że z treści cyt. przepisu § 3 wynika, iż obszar ten wyznacza się w taki sposób, aby jak najpełniej uwzględnić zamierzenie budowlane inwestora, kierując się jego prawem do zagospodarowania nieruchomości, którą dysponuje, z uwzględnieniem warunków występujących na danym terenie, a w tym zwłaszcza potrzebą zapewnienia ładu przestrzennego, co jest zgodne z celem ustawy planistycznej, jak też innych wymogów wymienionych w szczególności w art. 1 ust. 2 ustawy planistycznej, a więc uwzględnienia walorów architektonicznych i krajobrazowych danego terenu, wymagań ochrony środowiska, a w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych i inne w nim wskazane. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym m.in. podkreśla się, iż z omawianej regulacji nie wynika bynajmniej, że działka inwestora przewidziana pod nową zabudowę musi znajdować się w środku obszaru analizowanego, pomimo użycia w przepisie § określenia, iż obszar ten wyznacza się "wokół działki budowlanej", której dotyczy wniosek inwestora. Określenie "wokół" oznacza tylko tyle, że działka ta powinna znajdować się w obszarze analizowanym, jednakże obszar ten nie musi stanowić regularnego kręgu otaczającego działkę inwestora. Takie stanowisko należy w ocenie Sadu rozstrzygającego niniejszą sprawę uznać za słuszne. Tym samym zarzut poszerzenia obszaru analizy w kierunku równoległym do wału rzeki [...] nie stanowi o wadliwym wyznaczeniu obszaru analizy. Przeciwnie, w ocenie Sądu w sytuacji gdy nieruchomość, na której jest planowana inwestycja znajduje się w terenie, który tworzy całość urbanistyczną o rozproszonej zabudowie uzasadnione jest objęcie analizą obszaru większego niż wymagany jako minimum. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka niewątpliwie zachodzi, a zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozważy – mając w szczególności na uwadze prawidłowe wyznaczenie linii zabudowy oraz pozostałych wskaźników nowej zabudowy czy nie należy powiększyć analizowanego obszaru, tak aby w pełni dostosować go do potrzeb konkretnej sprawy pod kątem realizacji zasady "dobrego sąsiedztwa" , przy czym- co należy również mieć na względzie - poszerzenie obszaru analizy ponad wymagane minimum nie może być jedynie prowadzić do poszukiwania na rozszerzonym obszarze terenu zabudowanego w sposób odpowiadający inwestorowi (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 4.12. 2013 r., sygn.. akt II SA/Rz 955/13) . Jako całkowicie nieprawidłowe należy uznać ustalenie warunków zabudowy w zakresie wyznaczonym w przepisie § 4 rozporządzenia, zgodnie z którym obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust.4). W przedmiotowej sprawie zgodnie z załącznikiem nr 1 i 2 do decyzji ustalającej warunki zabudowy ustalone zostały dwie linie określone jako "linie zabudowy": jedna w odległości 107 m od działki drogowej (nr [...]) - ul M. "w nawiązaniu do linii zabudowy istniejącej na dz. nr [...]" oraz druga linia zabudowy w odległości 25 m od granicy z dz. nr [...]. Oceniając powyższe trzeba wskazać, że do ustalenia dwóch linii zabudowy, nie uprawnia ani art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani doprecyzowujące rozporządzenie , w których mowa o ustalaniu "obowiązującej linii zabudowy", a nie o obowiązujących liniach zabudowy". W decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazana została co prawda podstawa prawna tj. § 4 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. "dopuszczająca inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1", to jednak nie można interpretować tego odstępstwa przyjmując, że w decyzji o warunkach zabudowy można wyznaczać "linię zabudowy", a nawet "dwie linie zabudowy". Mając na uwadze jednoznaczne sformułowanie § 4 ust 1 rozporządzenia, ustaloną linie orzecznictwa (dopuszczającą ustalanie " obowiązującej" określanej również w orzecznictwie jako "nieprzekraczalna linia zabudowy" oraz ogólne zasady ścieniającej interpretacji wyjątków w ocenie Sądu niedopuszczalne jest ustalenie w warunkach zabudowy dwóch takich linii. Nieprawidłowe jest także ustalanie linii zabudowy ze wskazaniem dokładnej lokalizacji planowanej inwestycji. W tym miejscu należy podnieść, że linia wyznaczana w trybie § 4 określa jedynie linie określającą odległość od drogi publicznej tej części działki inwestora, w której może on lokować budynek, przy czym istotne jest uwzględnienie już istniejącej zabudowy od strony owej drogi. Linia ta wyznacza zatem maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego określając więc nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać więc w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. To do inwestora należy precyzyjne określenie lokalizacji inwestycji na jego nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z 14.04. 2014 r. sygn.. akt II SA/kr 133/14, wyrok WSA w Łodzi z dnia 30.11.2011r. sygn. akt II SA/Łd 994/11, wyrok WSA we Wrocławiu sygn. II SA/Wr 737/12, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8.01.2013r., sygn. II SA/Sz 1310/06). Wydanie zatem decyzji o warunkach zabudowy, w których ustalono dwie "linie zabudowy", w tym linię od strony ul. M. w żaden sposób nie da się pogodzić z ww. przepisami. Niezalenie od tego trzeba zauważyć, że co prawda należy uznać, iż powołany w warunkach zabudowy § 4 ust. 4 dopuszcza inne wyznaczenie linie obowiązującej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy , o której mowa w § 3 rozporządzenia co w rozpoznawanej sprawie mogłoby ewentualnie prowadzić do rezygnacji z ustalenia linii obowiązującej zabudowy od strony ul M. to jednak gdyby organ uznał, że takie ustalenie linii jest zasadne musiałby dokonać poprawnej analizy z uwzględnieniem większego obszaru analizy, co dopiero pozwoliłoby w obszarze rozproszonej zabudowy jednorodzinnej na nawiązanie do istniejących lokalizacji już zrealizowanych budynków i w związku z tym - być może - już wykształconej linii obowiązującej zabudowy, a tego w rozpatrywanej sprawie nie wykonano. Niezależnie od powyższego wątpliwości budzi ustalenie wszystkich pozostałych parametrów i wskaźników wnioskowanej zabudowy z odstępstwami. W ocenie Sądu ustalenie wskaźników szerokości elewacji frontowej ( § 6) i wysokości (§ 7) ze względu na zastosowanie odstępstwa wymaga większej precyzji w ich ustalaniu i szczegółowym uzasadnieniu , podobnie jak wskaźnika powierzchni nowej zabudowy (§5). Skumulowanie odstępstw -tak jak to ma miejsce w przedmiotowych warunkach zabudowy - zwiększa bowiem ryzyko realizacji inwestycji naruszającej zastany ład przestrzenny, wymaga zatem szczególnie wnikliwego uzasadnienia w ramach poprawnie przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, co przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ będzie miał na uwadze. Chybiony jest natomiast zarzut wskazujący na niezastosowanie w postępowaniu poddanym kontroli sądu normy z art.t. 72 ust. 1 pkt 3 Na podstawie art. 72 ust. 3 ustawy naruszeń ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), a w zw. z tym brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wnioskowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do tego zarzuty trzeba wskazać, że zgodnie z treścią art. 71 ust 2 ww. ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskowane do ustalenia warunków zabudowy stosownie do treści rozporządzenia RM z 9.11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010, nr 213, poz. 1397 ) nie zalicza się do żadnej z kategorii przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji środowiskowej i prowadzenia postępowania w trybie ustawy z 3 .10. 2008 r. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut , w którym skarżąca kwestionuje opinie MPWiK S. A. z 1. 07. 2014 r. oraz oświadczenie "T" S.A., z których wynika, że istnieje techniczna możliwość zaopatrzenia działki nr [...] w zakresie wymaganego uzbrojenia terenu inwestycji, przy czym na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest istotny stan prawny nieruchomości stanowiących teren działki nr [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a. stanowiący, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (a) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - orzeczono jak w punkcie I sentencji. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a