II SA/Kr 990/08

Kraków, 29 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu 29 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 5 sierpnia 2008 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 5 sierpnia 2008 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z 26 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Pełnomocnik skarżącego pismem z 3 listopada 2008 r. wniósł do Starosty [...] wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z [...] lutego 2008 r. znak: [...], który następnie został przekazany do Sądu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] 2 grudnia 2008 r. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem stwierdzić, że prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwala organowi, którego akt jest przedmiotem skargi, a po jej przekazaniu do sądu, również temu sądowi, wstrzymanie wykonania tego aktu. Tak, więc ochrona tymczasowa realizowana może być przez organ administracji publicznej tylko w ściśle określonych ramach, a mianowicie w okresie od wpływu skargi do organu do dnia jej przekazania wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Po wniesieniu skargi to Sąd winien rozpoznać wniosek o wstrzymanie wykonania, ale wniosek taki może dotyczyć jedynie zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie przedmiotem skargi do Sądu jest postanowienie organu II instancji w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem skarżący domaga się wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Taki wniosek nie mógłby zostać rozpoznany dlatego też Sąd potraktował go jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. W świetle powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania należało uznać za niezasadny i oddalić go na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.