II SA/Kr 991/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 czerwca 2025 r., znak: SKO.ZP/415/91/2025 w przedmiocie ustalenie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego M. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta T. decyzją z dnia 11 lutego 2025 r. nr BAU.6730.169.2024.AS działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, a także art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku J. W. ustalił warunki zabudowy dla budowy mikroinstalacji OZE - urządzenia turbiny wiatrowej na wolnostojącym maszcie na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym M. : 1. Ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy: zabudowa produkcyjna 2. Ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu: teren inwestycji stanowi działka nr [...] położona w obrębie ewidencyjnym M. , o powierzchni 0,1586 ha, określona na załączniku nr 1 do decyzji. Przedmiotowa działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o powierzchni około 195 m2. Zlokalizowana jest przy drodze wewnętrznej ul. C. , w kompleksie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przedmiotem inwestycji jest budowa mikroinstalacji OZE (o mocy 5kW) - urządzenia turbiny wiatrowej na wolnostojącym maszcie o wysokości do 15 m i promieniu 149 cm, w północno -zachodniej części działki nr [...]; 3. Ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego wynikające z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu: - projektowany obiekt i związane z nimi urządzenia należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy, bez tworzenia nowych dominant w krajobrazie. Zgodnie z § 2 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. z 1116) przedsięwzięcie nie wymaga ustalenia parametrów takich jak: maksymalna intensywności zabudowy oraz maksymalna i minimalna nadziemna intensywność zabudowy, udział powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu (kąt nachylenia i układ połaci dachowych), minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, minimalna liczba miejsc do parkowania; - w odniesieniu do linii zabudowy ustala się, że zamierzenie nie zostanie ograniczone linią zabudowy z uwagi na położenie działki nr [...] na której usytuowana zostanie turbina względem obsługującego ją układu drogowego (na podstawie § 3 ust.3 rozporządzenia); - w odniesieniu do wysokości zabudowy ustala się, że wysokość masztu nie przekroczy 12 m (na podstawie § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia); 4. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych: 4.1 Ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu jako nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z przepisów odrębnych: 4.1.1. ustawa Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 54 ze zm.): a) inwestycja nie może pogorszyć stanu środowiska naturalnego; b) przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu zapewniać zachowanie jego walorów krajobrazowych (art. 71 ust. 3.); c) w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu (art. 74. ust. 1); d) w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych (art. 75 ust. 1); e) przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji (art. 75 ust.2); f) nowo wybudowane lub przebudowane obiekty budowlane, nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska (art. 76 ustawy); 4.1.2. ustawa o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1336 ze zm.): a) istniejącą zieleń należy w maksymalnym stopniu chronić; b) roboty budowlane prowadzone w pobliżu drzew winny zostać poprzedzone pracami zabezpieczającymi przed negatywnym wpływem prac ziemnych; c) teren inwestycji położony jest poza obszarami rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także innych form ochrony przyrody, o których mowa w ustawie, 4.1.3. ustawa prawo wodne (Dz. U. z 2024r. poz. 1087): a) zabrania się zmieniania stanu wody na gruncie, a w szczególności kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł ze szkodą dla gruntów sąsiednich; b) zabrania się odprowadzania wód oraz ścieków na grunty sąsiednie; c) na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody powstałych na jego gruncie, jeśli powodują szkodę dla gruntów sąsiednich; d) jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom; e) dla terenu inwestycji obowiązują zakazy i ograniczenia korzystania z wód wynikające z Rozporządzenia Nr 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisty (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r. poz. 317); 4.1.4. Teren inwestycji obejmuje działkę nr [...] położoną w obrębie ewidencyjnym M. , która posiada użytki gruntowe "PsV" i "B" stanowi grunt rolny, nie jest objęta ochroną na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2024r. póz. 82). Teren nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, zgodnie z postanowieniem Starosty Chrzanowskiego z dnia 28 stycznia 2025 r. 4.1.5. Przedsięwzięcie nie będzie realizowane na terenie obszaru Natura 2000 oraz nie będzie oddziaływać na ten obszar. Zamierzenie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2019r. poz. 1839 ze zm.), wydanym na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2024r. poz. 1112); 4.2. Ustalenia dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej jako nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z przepisów odrębnych - teren inwestycji nie jest objęty ochroną oraz nie jest położony w sąsiedztwie obiektów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2024r. poz. 1292), 4.3. Należy spełnić warunki wynikające z ustawy prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zmianami) oraz warunki wynikające z przepisów wykonawczych m.in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022r. poz. 1225 ze zm.) w tym dotyczące w szczególności: - zapewnienia do budynku dojścia i dojazdu odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania obiektu oraz urządzenia na działce miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, - zapewnienia odprowadzenia wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołu chłonnego lub zbiornika retencyjnego, - zgodnego z przepisami usytuowania budynku względem granic działek sąsiednich, sieci uzbrojenia terenu oraz urządzeń związanych z obiektami; 5. Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej: 5.1. Zaopatrzenie w wodę: planowane zamierzenie nie wymaga zaopatrzenia w wodę; 5.2. Odprowadzenie ścieków i wód opadowych - planowane zamierzenie nie będzie źródłem powstawania ścieków sanitarnych. Wody opadowe odprowadzane będą na nieutwardzony własny teren; 5.3. Zaopatrzenie w energię elektryczną - planowane zamierzenie nie wymaga zaopatrzenia w energię elektryczną; 5.4. Gospodarowanie odpadami - realizacja zamierzenia będzie powodować powstawanie odpadów komunalnych. Odpady będą składowane w sposób selektywny. Wszystkie działania w zakresie gospodarki odpadami winny być zgodne z przepisami ustawy o odpadach oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w tym w szczególności w okresie użytkowania obiektu. Obowiązkiem właściciela obiektu jest wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym; 5.5. Dostęp do drogi publicznej - obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywa się z drogi publicznej ul. C. (Uchwała Nr XXI/278/IV/04 Rady Miasta T. z dnia 02.04.2004r.) poprzez drogę wewnętrzną ul. C. , istniejącym wjazdem; 6. Ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w tym warunków ochrony: 6.1. Przedmiotowa inwestycja nie może wpłynąć na możliwość zagospodarowania działek sąsiednich zgodnie z obowiązującymi przepisami i prawem właścicieli działek, wynikającym z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz pogorszyć stanu środowiska; 6.2. Przedmiotowe zamierzenie winno zostać zaprojektowane w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich przed pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania zwody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; oraz ochronę interesów osób trzecich przed: uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby; 7. Ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Dla zamierzenia ustala się następujące nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów: 7.1. Teren inwestycji znajduje się poza granicami ustalonych terenów i obszarów górniczych. 7.2.Teren inwestycji znajduje się w granicach zlikwidowanego obszaru górniczego "S. W 2007r. sporządzona została przez firmę A. Sp. z o. o. w K. (ul[...]) Dokumentacja geologiczno - inżynierska dla terenów niezabudowanych, potencjalnie zagrożonych podtopieniem oraz reaktywacją starej, płytkiej eksploatacji górniczej zlikwidowanej KWK "S. z której wynika, że teren inwestycji położony jest w terenach realnie zagrożonych powstawaniem deformacji nieciągłych. Zasięg terenów zagrożonych utrzymany został w opracowaniu z 2012 r. pn. "Koncepcja przeciwdziałania powstawaniu terenów zalewowych w związku z zatopieniem zrobów byłej KWK S. w T. wraz z określeniem metod odwodnienia" wykonanym przez firmę A. Sp. z o.o. z K.. Zgodnie z opracowaniem pn. Aktualizacja koncepcji przeciwdziałania powstania terenów zalewowych w związku z zatopieniem zrobów byłej KWK [...] w T. wraz zapracowaniem studium wykonalności" wykonanym przez firmę P. Sp. z o.o. na zlecenie Spółki Restrukturyzacji Kopalń S.A. w B. (czerwiec 2020 r.) teren inwestycji leży w obszarze określonym jako "płytki stare zroby - zagrożenie realne", a z treści wynika, że: cyt. :"W rejonach dawnej płytkiej eksploatacji węgla, występuje nadal zagrożenie wystąpieniem ciągłych i nieciągłych deformacji terenu. Po tej eksploatacji w górotworze pozostają pustki. Zarówno pierwotne pustki pogórnicze (pozostawione w masywie skalnym na poziomie dokonanej eksploatacji) jak i wtórne pustki (pozostawione w strefach zawału) mogą ulec zawałowi, inicjując proces zapadliskowy, który w szczególnych przypadkach dociera do powierzchni terenu. Procesom tym może sprzyjać również powtórne nawodnienie górotworu." Teren inwestycji znajduje się w zlewni oznaczonej Z-XII, dla której odstąpiono od projektu odwodnienia, co oznacza, że cyt. "Istniejące ukształtowanie terenu, zabudowa i działająca kanalizacja drenarska wykluczają gromadzenie się wód w istniejącym wcześniej obniżeniu terenu; 7.3. Teren inwestycji położony jest poza terenami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi; 7.4. Teren inwestycji znajduje się poza obszarami występowania wód podziemnych; 8. Linie rozgraniczające teren inwestycji: linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. 9. Analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawarta została w: części tekstowej stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji, części graficznej stanowiącej załącznik nr 2.1 do decyzji. 10. Niniejsza decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został, po uzupełnieniu, sformułowany prawidłowo i zawierał wszystkie elementy, o których mowa w art.52 ust.2 w zw. z art.64 ust.1 i 2 u.p.z.p. Inwestor określił granice terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, co zostało również przedstawione graficznie na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust.2 u.p.zp. Burmistrz podał, że przeprowadzono analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, warunków oraz zasad zagospodarowania i zabudowy terenu wynikających w przepisów odrębnych. Według danych ewidencji gruntów działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym M. stanowiąca teren objęty wnioskiem jest własnością J. W., posiada użytki "PsV" i "B" i powierzchnię 0,1586 ha. Teren objęty wnioskiem jest zabudowany budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o powierzchni około 195 m2. Wyjaśnił, że do instalacji odnawialnych źródeł energii nie stosuje się art.61 ust.1 pkt 1 - 2 u.p.z.p., co oznacza, że "nie wymaga się spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej, czyli aby mogła zostać wydana decyzja warunki te nie muszą być zachowane i w związku z tym nie podlegają badaniu w analizie urbanistyczno-architektonicznej". Organ I instancji podał, ze dla spełnienia wymagań, w sposób określony w przepisach art.61 ust.5a u.p.z.p. wyznaczył wokół terenu objętego wnioskiem obszar do analizy i dla tego obszaru sporządził analizę urbanistyczno-architektoniczną. Ponieważ front działki wynosi 69 m granice obszaru analizowanego ustalone zostały w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki czyli w odległości ok.177 m. Dla wnioskowanej instalacji OZE zostały określone parametry, których określenia wymaga konstrukcja obiektu. Są to dostęp do drogi publicznej ul. C. przez ul. C. w T., posiadanie wystarczającego uzbrojenia terenu. Teren skalsyfikowany jako użytki rolne PsV i B nie wymaga uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Organ stwierdził, że "co do potrzeby ustalania położenia linii zabudowy nie ma wątpliwości, jako obiekt budowlany zamierzenie winno również spełniać wymagania art.43 ustawy o drogach publicznych. Przy ustalaniu linii zabudowy powinno się brać pod uwagę nie tylko zachowanie ukształtowanej linii zabudowy, ale również rodzaj i wysokość obiektu. W definicji mikroinstalacji nie ma ograniczonej wysokości instalacji, więc teoretycznie może być ona dowolna. Turbina wiatrowa czy też elektrownia wiatrowa składa się m.in. z masztu (wieży), na którym zainstalowane jest urządzenie obrotowe w układzie poziomym lub pionowym". "Zabudowa znajdująca się na działkach sąsiednich ma wysokość do około 11, 5 m. Z tego warunku wynika, że w analizowanym przypadku wysokość turbiny nie powinna przekroczyć 12 m. Postanowieniem z dnia 17 marca 2025 r. Burmistrz Miasta T. dokonał wykładni powyższej decyzji wyjaśniając, że "ustalenia dotyczące dopuszczalnej wysokości zawarte w decyzji o warunkach zabudowy znak: BAU.6730.169.2024.AS z dnia 11.02.20025 r., określają wysokość masztu bez instalacji". Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. K. zarzucając: 1) naruszenie zasad ładu przestrzennego i dobrego sąsiedztwa: - decyzja nie uwzględnia istniejącej i planowanej zabudowy na należących do odwołującego się działkach, dla których zostały wydane warunki zabudowy z przeznaczeniem pod zabudowę jednorodzinną; - turbina wiatrowa o wysokości 15 metrów będzie dominować nad okoliczną zabudową mieszkaniową, co narusza ład przestrzenny i może wpłynąć na obniżenie wartości nieruchomości w okolicy; - zgodnie z art.6 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja nie może negatywnie wpływać na możliwość zagospodarowania działek sąsiednich, co zostało naruszone; 2) brak analizy wpływu na otoczenie: - w dokumentacji inwestycji w punkcie 7.7 podano, że "Brak" oddziaływania na obszar poza działką inwestora, a w punkcie 7.8 stwierdzono, że inwestycja będzie miała wpływ na środowisko; - brak szczegółowej analizy oddziaływania hałasu turbiny na nieruchomości sąsiednie, co stanowi naruszenie przepisów o ochronie środowiska; - pominięto analizę wpływu inwestycji na wartość nieruchomości w sąsiedztwie oraz możliwość przyszłej zabudowy; - nieprecyzyjnie określono obszar oddziaływania; 3) sprzeczność z zasadami ochrony środowiska: - brak rzetelnej oceny wpływu planowanej turbiny wiatrowej na krajobraz oraz warunki akustyczne otoczenia; - planowana inwestycja nie wpisuje się w charakter dotychczasowej zabudowy; - generowany hałas będzie stanowić trwale obciążenie dla sąsiednich działek, co jest sprzeczne z art.6 u.p.z.p.; 4) ograniczenie prawa do zagospodarowania sąsiednich działek: - w przypadku zmian przepisów dotyczących turbin wiatrowych może to prowadzić do ograniczeń w możliwości zabudowy; - decyzja nie odnosi się do możliwości zacienienia, wpływu na warunki budowy oraz komfort przyszłych mieszkańców; 5) nieprawidłowo określone wymagania urbanistyczne: - w decyzji nie odniesiono się do proporcji zabudowy w kontekście dominującego w okolicy charakteru przestrzennego; - wysokość turbiny przekracza standardowe parametry zabudowy mieszkaniowej, co może negatywnie wpływać na otoczenie; 6) brak odpowiedzi od organów oraz inwestora: - w decyzji wskazano, że 12.12.2024 r. skierowano pismo do pełnomocnika inwestora o zajęcie stanowiska w sprawie, lecz do dnia wydania decyzji odpowiedź nie wpłynęła, co budzi wątpliwości co do rzetelności postępowania; - brak odpowiedzi od organów, co może świadczyć o nie dokonaniu szczegółowej analizy sprawy; - niedopełnienie obowiązku uzyskania wyczerpujących opinii. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 4 czerwca 2025 r. nr SKO.ZP/415/91/2025 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W pierwszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy powtórzył ustalenia organu I instancji. Dodatkowo wskazał, że na jego żądanie organ I instancji pismem z dnia 30.04.2025 r. wyjaśnił, że wniosek inwestora określał wysokość wolnostojącego masztu na 15 m, jednakże w decyzji wzięto pod uwagę zastaną wysokość zabudowy na działkach sąsiednich wynoszącą do około 11,5 – 12 m. Dalej SKO podało, że do instalacji odnawialnych źródeł energii nie stosuje się art.61 ust.1 pkt 1 - 2 u.p.z.p., czyli przepisów określających zasadę dobrego sąsiedztwa i konieczności posiadania dostępu do drogi publicznej. Następnie organ II instancji stwierdził, że "dla wnioskowanej instalacji OZE stanowiącej obiekt budowlany w rozumieniu Pr. budowlanego zostały określone parametry, których określenia wymaga konstrukcja obiektu, oraz dostęp do drogi publicznej, który ma się odbywać z ul. C. przez ul. C. w T., a nadto uzbrojenie terenu określono jako wystarczające." SKO oceniło, że sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna jest poprawna oraz stwierdziło, że w kwestionowanej decyzji zawarto wymogi dotyczące obowiązku zaniechania wpływu na możliwość zagospodarowania działek sąsiednich, pogorszenia stanu środowiska, zapewnienia ochrony interesów osób trzecich przed pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; zapewnienia ochrony przed hałasem, wibracjami, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego architekta oraz przedłożony uzgodnień z odpowiednimi organami. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że istnieje pewna kategoria zamierzeń budowlanych, które ze względu na swoją specyfikę albo w ogóle nie są w stanie nawiązać do zabudowy sąsiedniej np. elektrownia wiatrowa, fotowoltaiczna albo są w stanie, jednak wówczas realizacja zamierzenia traciłaby częstokroć społeczny i ekonomiczny sens. SKO w Krakowie wskazało, że wnioskowana instalacja będzie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. K. stwierdzając, że rażąco narusza ona przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja polegająca na budowie turbiny wiatrowej na maszcie o wysokości 12 m oraz wirnikiem o średnicy 3 m, dającym łączną wysokość urządzenia wynoszącą ok. 13,5 - 14 m, jest całkowicie niezgodna z charakterem istniejącej i projektowanej zabudowy na analizowanym terenie. Dla działki nr [...], położonej bezpośrednio przy spornej działce nr [...], decyzją Burmistrza Miasta T. z dnia 18 marca 2024 r. ustalono warunki zabudowy dla trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W załączonej do decyzji analizie urbanistycznej wskazano, że przeciętna wysokość zabudowy w analizowanym obszarze mieści się w przedziale 7 - 9 m. Taki też parametr wysokościowy ustalono dla nowej zabudowy mieszkaniowej. Z powyższego wynika, że planowana turbina jako obiekt techniczny o wysokości całkowitej znacznie przekraczającej średnią wysokość zabudowy (o ponad 50%) rażąco odbiega od ustalonego ładu przestrzennego. Organ nie przedstawił jakichkolwiek danych ani analiz dotyczących wpływu inwestycji na otoczenie, nie porównał parametrów inwestycji do faktycznego stanu zabudowy sąsiednich działek, nie dokonał również należytej analizy wpływu przedsięwzięcia na walory estetyczne, krajobrazowe i akustyczne, mimo że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. obowiązkiem organu jest wykazanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z cechami zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich. W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w Krakowie z dnia 4 czerwca 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie rozważań przedstawić należy otoczenie prawne kontrolowanej sprawy. Stosownie do art.52 ust.2 u.p.z.p. w zw. z art.64 u.p.z.p. (Dz.U.2024.1130 t.j.) wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien m.in. zawierać: charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zgodnie zaś z art.52 ust.2a u.p.z.p. do wniosku dołącza się decyzje, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094, z późn. zm.). W myśl art.53 ust.3 u.p.z.p. w zw. z art.64 u.p.z.p. organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jak stanowi przepis art.61 ust. 5a u.p.z.p. "w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę". Uszczegółowienie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (zgodnie z upoważnieniem ustawowym określonym w art.61 ust.6 u.p.z.p., stanowiącym, że właściwy minister określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, uwzględniając potrzeby kształtowania ładu przestrzennego, w tym przeciwdziałania powstawaniu konfliktów przestrzennych) nastąpiło w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2024.1116). Podkreślenia wymaga, że stosownie do § 2 ust. 1 tego rozporządzenia nie stosuje się go do inwestycji zmieniających zagospodarowanie terenu w sposób inny niż budowa obiektu budowlanego. Ze względu na rodzaj zamierzonej inwestycji - mikroinstalacji OZE – wskazać również należy, że stosownie do art.2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U.2024.1361 t.j.) przez instalację odnawialnego źródła energii rozumie się m.in. instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii. Z kolei odnawialne źródła energii to (w myśl pkt 22 omawianego przepisu) odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego. Natomiast mikroinstalacja to instalacja odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączona do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW (art.2 pkt 19 cytowanej ustawy). Przytoczenia wymagają również przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U.2024.317 t.j.). Wprawdzie przepisy tej ustawy dotyczą wyłącznie elektrowni wiatrowych, czyli instalacji odnawialnych źródeł energii, w których energia elektryczna jest wytwarzana z energii wiatru, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, niemniej jednak nie ma żadnych przeszkód, by definicje w niej zawarte mogły być stosowane do mikroinstalacji, gdyż jedynym kryterium odróżniającym te instalacje jest moc energii elektrycznej wytwarzanej z energii wiatru. I tak, w definicji elektrowni wiatrowej przedstawionej w art.2 pkt 1 w/w ustawy z dnia 20 maja 2016 r. (nazywanej też odległościową za względu na określenie w niej minimalnej odległości elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego na 700 m) podano, że pod pojęciem elektrowni wiatrowej rozumie się instalację odnawialnego źródła energii, składającą się z części budowlanej stanowiącej budowlę w rozumieniu prawa budowlanego oraz urządzeń technicznych, w tym elementów technicznych, w której energia elektryczna jest wytwarzana z energii wiatru. Natomiast elementy techniczne to wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (pkt 2). W myśl definicji zawartej w pkt 3 "całkowita wysokość elektrowni wiatrowej" to wysokość elektrowni wiatrowej mierzoną od poziomu gruntu do najwyższego punktu tej elektrowni przy maksymalnym wzniesieniu łopaty wirnika, wliczając w to część budowlaną, stanowiącą budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, oraz urządzenia techniczne. Definicja ta będzie przydatna dla dokonania oceny jak powinna być określana wysokość przedmiotowej mikroinstalacji. Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 30 lit. b) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j.), ilekroć w ustawie jest mowa o "wysokości zabudowy" - należy przez to rozumieć różnicę pomiędzy wysokością najwyżej i najniżej położonego nad poziomem terenu punktu budowli. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji (wydanej na wniosek z dnia 28 października 2024 r.) był m.in. art.59 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (zwana dalej u.p.z.p. - Dz.U.2023.1688 z dnia 2023.08.24). Zgodnie z tym przepisem do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 (czyli ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2023 r. poz. 977, 1506 i 1597) w brzmieniu dotychczasowym, natomiast nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Dlatego też w sprawie znajdował zastosowanie art.61 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego przepisów art.61 ust.1 pkt 1 i 2 (statuujących zasadę dobrego sąsiedztwa) nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W sprawie należało również zastosować przepis art.61 ust.5a u.p.z.p. Organy prawidłowo uznały, że z uwagi na brak definicji "obiektu budowlanego" na gruncie ustawy planistycznej odwołać się należy w tym zakresie do art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 t.j.), w myśl którego obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z oczywistych względów turbina wiatrowa nie stanowi budynku ani obiektu małej architektury. Spełnia jednakże definicję budowli z art.3 pkt 3 prawa budowlanego. W myśl tego przepisu przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Skoro w przykładowym wyliczeniu wymieniono wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące urządzenia techniczne, części budowlane elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych, to wolnostojąca mikroinstalacja wiatrowa OZE jest również budowlą. Z kolei w myśl art.54 u.p.z.p. w zw. z art.64 u.p.z.p. w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy winno znaleźć się określenie: 1) rodzaju inwestycji, 2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że dla prawidłowego rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy organ musi precyzyjnie ustalić, jaka dokładnie inwestycja jest przedmiotem wniosku. Skoro instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej opisanych przez dane techniczne i handlowe, to dane te powinny być wskazane we wniosku. Jedynie dysponując pełnymi danymi tych urządzeń organ może ocenić, czy w ogóle istnieje możliwość przeprowadzenia procesu inwestycyjno-budowlanego wnioskowanej inwestycji w danym miejscu. W szczególności dane te są niezbędne ze względu na rygory związane z oddziaływaniem inwestycji na środowisko, w tym dokonanie kwalifikacji, czy nie należy ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, względnie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839). Do parametrów technicznych, inwestycji określonej w decyzji jako mikroinstalacji OZE – urządzenia turbiny wiatrowej na wolnostojącym maszcie decydujących o wpływie na środowisko, należą: wysokość masztu na którym zawieszona będzie turbina, całkowita wysokość instalacji, ilość i długość łopat (śmigieł) turbiny, położenie łopat (poziome, pionowe), moc nominalna instalacji, specyfika analizy akustycznej wybranego modelu turbiny wiatrowej. Faktem powszechnie znanym jest, że turbiny wiatrowe emitują hałas, a jego poziom zależy od typu turbiny (turbiny pionowe są zwykle cichsze), odległości od domu i prędkości wiatru. Z dostępnych w internecie wyników pomiarów hałasu (każdy z pomiarów, to uśredniona wartość 3 pomiarów wykonanych z odległości 12 m, wartości wyrażone w dB), sporządzonych przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej dla elektrowni małych mocy wynika, że przy mocy generatora 5 kW w zależności od prędkości wiatru (od 3 m/s do 12 m/s) hałas wynosił od 23,3 do 70,7 dB (https://www.federacja-konsumentow.org.pl/prosument/index.php/mapa-mysli/43-krok-3-wiatr-czy-slonce/chce-wykorzystac-energie-wiatru/56-halas-elektrowni-wiatrowych). Organ nie zażądał dostarczenia opisanych danych od inwestora, a oparcie analizy wyłącznie na podstawie wniosku było niewystarczające. Nadto, w pierwotnym wniosku w punkcie dotyczącym wpływu instalacji na środowisko podano jedynie: "brak". Tymczasem, jak już wyżej przedstawiono, wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji powinien zawierać dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko także w sytuacji, gdy inwestycja ta nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro faktem powszechnie znanym jest, że turbiny wiatrowe emitują hałas, to określenia wpływu inwestycji na środowisko nie może ograniczać się do lapidarnego określenia: "brak". Wytknąć także należy, że organ wzywał inwestora do uzupełnienia wniosku (ale nie we wskazanym zakresie, tylko do określenia parametrów istniejących i projektowanych dotyczących powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni podlegającej przekształceniom oraz określenia sposobu oddziaływania, w przypadku gdy obszar oddziaływania obiektu wykracza poza teren inwestycji – k.17 a.a.), czego następstwem było złożenie pisma z dnia 14.11.2024 r., przy którym przedłożono poprawiony wniosek. Jednakże z karty 21/2 akt administracyjnych nie sposób wywnioskować czego dotyczyło uzupełnienie wniosku, skoro w kilku miejscach wniosku zamiast uzupełnionej treści znajdują się jedynie "ikony oznaczające komentarz" z programu Word. Na stronie 2 wniosku przedmiot inwestycji określony został jako "mikroinstalacja OZE urządzenia turbiny wiatrowej na wolno stojącym maszcie", o wysokości min.14,5 m i max 15 m. W metryce rysunku projektu zagospodarowania terenu obiekt opisano: wolno stojący maszt z instalacją turbiny wiatrowej". Do wniosku dołączono również rysunki z projektu architektoniczno-budowlanego, z których wynika, że wysokość masztu ma wynosić 11,50 m , a wysokość turbiny wiatrowej – 3,15 m. Jednakże, skoro przez instalację odnawialnego źródła energii rozumie się m.in. instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, to we wniosku należy wskazać te dane, gdyż decyzja dotyczyć musi konkretnej mikroinstalacji. Kontrolowana decyzja nie określa nawet, czy turbina wiatrowa ma być pozioma czy pionowa, jaka ma być wysokość tej turbiny, jaki rodzaj, w związku z tym brak jest jakichkolwiek danych odnośnie do hałasu jaki będzie generować. W § 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy; 3) udziału powierzchni zabudowy; 4) szerokości elewacji frontowej; 5) wysokości zabudowy; 6) geometrii dachu (kąta nachylenia i układu połaci dachowych); 7) minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej; 8) minimalnej liczby miejsc do parkowania. Powyższe ustalenia określa się na podstawie istniejących na obszarze analizowanym zabudowie i zagospodarowaniu terenu o takiej samej funkcji, jak funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu określona we wniosku (ust.2). Jeżeli na obszarze analizowanym nie występuje zabudowa i zagospodarowanie terenu o funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określonej we wniosku, ustalenia, o których mowa w § 1, określa się na podstawie zabudowy i zagospodarowania terenu wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym (ust.3). Podkreślenia wymaga, że jak postanowiono w ust.4 omawianego przepisu, nie określa się ustaleń, o których mowa w § 1, jeżeli konstrukcja obiektu budowlanego objętego wnioskiem nie wymaga określenia takiego ustalenia. Organy błędnie uznały, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wystarczającym jest określenie wyłącznie wysokości samego masztu mikroinstalacji wiatrowej. Po pierwsze, w § 1 pkt 5) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mowa jest o ustalaniu "wysokości zabudowy", a w art.2 pkt 30 lit. b) ustawy planistycznej przez "wysokość zabudowy" rozumie się m.in. różnicę pomiędzy wysokością najwyżej i najniżej położonego nad poziomem terenu punktu budowli. Po drugie, skoro obiektem budowlanym jest budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, to w decyzji powinna być określona całkowita wysokość mikroinstalacji. Po trzecie, wniosek ten potwierdza również definicja całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej zawarta w art.2 pkt 3) ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U.2024.317 t.j.). Ponieważ elektrownię wiatrową od mikroinstalacji wiatrowej odróżnia jedynie moc wytwarzanej energii, to brak jakiegokolwiek uzasadnienia, by całkowitą wysokość mikroinstalacji określać inaczej niż elektrowni wiatrowej. Zatem wysokość mikroinstalacji powinna być określana jako wysokość mierzona od poziomu gruntu do najwyższego punktu tej mikroinstalacji przy maksymalnym wzniesieniu łopaty wirnika, wliczając w to część budowlaną, stanowiącą budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, oraz urządzenia techniczne. Tak więc nieprawidłowe jest ustalenie warunków wysokościowych jedynie w odniesieniu do samego masztu. O innych konsekwencjach tego zaniechania będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia. Wątpliwości budzi również sposób wyznaczenia linii zabudowy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przedmiotowa inwestycja wymaga określenia linii zabudowy. Organ stwierdził, że "co do potrzeby ustalania położenia linii zabudowy nie ma wątpliwości, jako obiekt budowlany zamierzenie winno również spełniać wymagania art.43 ustawy o drogach publicznych. Przy ustalaniu linii zabudowy powinno się brać pod uwagę nie tylko zachowanie ukształtowanej linii zabudowy, ale również rodzaj i wysokość obiektu. Jednakże w pkt 3 decyzji organ zawarł jedynie enigmatyczne stwierdzenie, że "ustala się, że zamierzenie nie zostanie ograniczone z uwagi na położenie działki nr [...] względem obsługującego ja układu drogowego". Sformułowanie to jest niezrozumiałe. Jednakże organ odwoławczy stanowisko to zaakceptował. Nadto, decyzje organów obydwu instancji są wewnętrznie sprzeczne. Po pierwsze, w pkt 2 decyzji organu I instancji podano, że przedmiotem inwestycji jest budowa mikroinstalacji OZE (o mocy 5kW) - urządzenia turbiny wiatrowej na wolnostojącym maszcie o wysokości do 15 m, a w pkt 3 decyzji ustalono, że wysokość masztu nie przekroczy 12 m. Sprzeczności tej nie usuwa postanowienie Burmistrza w sprawie wykładni, w którym wyjaśniono, że "ustalenia dotyczące dopuszczalnej wysokości zawarte w decyzji o warunkach zabudowy znak: BAU.6730.169.2024.AS z dnia 11.02.20025 r., określają wysokość masztu bez instalacji". Po drugie, organy obydwu instancji podkreśliły, że do instalacji odnawialnych źródeł energii nie stosuje się art.61 ust.1 pkt 1 - 2 u.p.z.p., co oznacza, że "nie wymaga się spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej, czyli aby mogła zostać wydana decyzja warunki te nie muszą być zachowane i w związku z tym nie podlegają badaniu w analizie urbanistyczno-architektonicznej". Tymczasem w uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że dla wnioskowanej instalacji OZE zostały określone parametry, których określenia wymaga konstrukcja obiektu, w tym dostęp do drogi publicznej ul. C. przez ul. C. w T. oraz posiadanie wystarczającego uzbrojenia terenu, a stanowisko to organ odwoławczy zaakceptował. Zatem ustalenie w decyzji warunku dostępu do drogi publicznej - obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywa się z drogi publicznej ul. C. poprzez drogę wewnętrzną ul. C. , istniejącym wjazdem było wadliwe. Wreszcie, nieprawidłowe jest ustalenie dla budowy mikroinstalacji wiatrowej warunków określonych w pkt. 4.3 decyzji, a to: zapewnienia do budynku dojścia i dojazdu odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania obiektu oraz urządzenia na działce miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, zapewnienia odprowadzenia wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołu chłonnego lub zbiornika retencyjnego, zgodnego z przepisami usytuowania budynku względem granic działek sąsiednich, sieci uzbrojenia terenu oraz urządzeń związanych z obiektami; w pkt 5.4 decyzji, a to: wszystkie działania w zakresie gospodarki odpadami winny być zgodne z przepisami ustawy o odpadach oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w tym w szczególności w okresie użytkowania obiektu. Obowiązkiem właściciela obiektu jest wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Wadliwe jest także niezwykle ogólnikowe ustalenie niektórych warunków, np. w pkt 6.1 decyzji, w którym wskazano, że "przedmiotowa inwestycja nie może wpłynąć na możliwość zagospodarowania działek sąsiednich zgodnie z obowiązującymi przepisami i prawem właścicieli działek, wynikającym z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz pogorszyć stanu środowiska". Warunek ten mógłby w istocie dotyczyć każdej inwestycji. Tymczasem, jeżeli decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma określić warunki i szczegółowe zasady zabudowy terenu w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, to rzeczą organu jest ustalenie wszystkich danych dotyczących zamierzonej budowy mikroinstalacji OZE - urządzenia turbiny wiatrowej, w tym rodzaju i parametrów technicznych turbiny oraz wielkości generowanego przez nią hałasu. Wszak bez ustalenia tych danych nie można ustalić obszaru oddziaływania mikroinstalacji. Przechodząc do innych konsekwencji wadliwego ustalenia wysokości mikroinstalacji wskazać należy, że od wielkości tego parametru zależeć będzie tryb uzyskiwania zgody budowlanej na jej wykonanie. Istotne jest również to, że stosownie do § 3 pkt 6) lit. b) rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 (czyli inne niż o łącznej mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW) o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Wytknąć także należy organowi odwoławczemu, że w niewystarczający sposób ustosunkował się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu. W istocie bowiem SKO odniosło się jedynie do zarzutu decyzja nie uwzględnia istniejącej i planowanej zabudowy na należących do odwołującego się działkach. Do pozostałych zarzutów organ odwoławczy w ogóle się nie ustosunkował, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem jednym z elementów uzasadnienia decyzji winno być ustosunkowanie się do twierdzeń i zarzutów strony podnoszonych w trakcie toczącego się postępowania. Pominięcie ich milczeniem stanowi niewątpliwie naruszenie norm prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Również z zasady dwuinstancyjności wynikają określone wymagania co do treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Uzasadnienie, w którym brak jest rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów uprawnia do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem zasad procesowych, w tym zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji powinien, po sprecyzowaniu wniosku przez inwestora oraz po przeprowadzeniu wszechstronnej analizy we wskazanym wyżej zakresie, ponownie rozstrzygnąć sprawę. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.