II SAB/Kr 100/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Paweł Darmoń SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, z udziałem Prokuratora 'Prokuratury Rejonowej [...] w K. M. P. sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. stwierdza, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Okręgową Komisję Kwalifikacyjną [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa K. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącego A. O. z 10 marca 2021 r. w terminie 14 dni; III. zasądza od Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. na rzecz skarżącego A. O. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania W dniu 10 marca 2021 r. A. O. (skarżący) zwrócił się e-mailem do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. o przekazanie w trybie dostępu do informacji publicznej decyzji z dnia 1 października 2019 r., znak: MAPP [...], sygn. akt [...] W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 18 marca 2021 r., Przewodniczący Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej poinformował skarżącego, że żądana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej, zatem nie może zostać mu udostępniona w trybie dostępu do informacji publicznej z uwagi na obowiązujące zasady ochrony danych osobowych. Organ wskazał, że informacją publiczną jest co prawda każda informacja o sprawach publicznych, jednakże zgodnie z powszechnie przyjętą wykładnią, potwierdzoną również orzecznictwem sądowoadministracyjnym, "sprawami publicznymi" nie są konkretne indywidualne spawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym. Organ powołał się w tym zakresie na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z 25 czerwca 2002 r., II SA/Ka 655/2002 oraz z 7 sierpnia 2002 r., II SA/Ka 939/02. Pismem z dnia 31 marca 2021 r. A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176; dalej u.d.i.p.) wnosząc o: 1. zobowiązanie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2. stwierdzenie, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. dopuściła się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skarżący odwołał się do brzmienia przepisów art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 u.d.i.p. podnosząc, że tak ukształtowany ustrój dostępu do informacji publicznej wskazuje, że w realiach stosowania przepisów bez znaczenia jest zarówno kontekst faktyczny wniosku jak i jego ewentualne umocowanie w interesie prawnym osoby wnioskującej o dostęp do informacji publicznej. Skarżący podał, że decyzja objęta wnioskiem została wydana we wznowionym postępowaniu kwalifikacyjnym o odmowie uchylenia decyzji o nadaniu wskazanej osobie uprawnień budowlanych. Skarżący wskazał, że Komisja działa przy samorządzie zawodowym, a zatem jest to podmiot wskazany wprost w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., jako zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Skarżący nie zgodził się stanowiskiem Komisji, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Skarżący argumentował, że udzielenie informacji publicznej jest samodzielnym i odformalizowanym postępowaniem, oderwanym od jakichkolwiek innych czynności podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Składając wniosek o udzielenie informacji, wskazał konkretne i oderwane od jakiegokolwiek postępowania informacje nadające zakres przedmiotowy wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zwracając się o przedstawienie treści decyzji po jej uprzedniej anonimizacji. Wskazał też, że we wniosku o udzielenie informacji nie posługiwał się jakimikolwiek danymi osobowymi, w tym osoby której dotyczy decyzja. Zdaniem skarżącego, odmowa udzielania dostępu do informacji publicznej przy wykorzystaniu regulacji dotyczących ochrony danych osobowych jest tym bardziej nieuprawniona, że to organ wskazał kogo dotyczy decyzja. Skarżący podniósł, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, brak udzielenia mu jako obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej żądanej informacji jawić się może jako przejaw obstrukcji Komisji, którą można odczytywać jako wyraz braku aprobaty dla jego działań związanych z samodzielną weryfikacją prawidłowości wydania decyzji, której dotyczy wniosek. Skarżący podniósł nadto, przytaczając wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1/20, że potwierdzenie statusu informacji publicznej decyzji administracyjnej, wydanej w indywidualnej sprawie znajduje swoje umocowanie w orzecznictwie. Skarżący podał, że przyjęcie stanowiska Komisji uniemożliwiłoby jakąkolwiek kontrolę społeczną działań organów, gdyż wszystkie decyzje co do zasady mają charakter indywidulany – są wydawane w indywidulanych sprawach. Zdaniem skarżącego, skoro organ nie wydał decyzji w sprawie a jedynie przesłała pismo z informacją, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, zachowanie organu stanowi przejaw jego bezczynności. Na potwierdzenie powyższego skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/ Ol 97/20 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 242/14. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Organ argumentował, że decyzja, której udostępnienia domaga się skarżący została wydana w postępowaniu administracyjnym wznowionym z urzędu, na skutek wniosku skarżącego. Skarżący przedstawił bowiem Komisji okoliczności uzasadniające, w jego ocenie, wznowienie postępowania w sprawie nadania jednemu z członków Komisji uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności inżynieryjnej drogowej. Powyższe w ocenie organu jednoznacznie wskazuje, że skarżący nie jest zainteresowany sposobem prowadzenia spraw administracyjnych przez organ, a konkretną sprawą dotyczącą uprawnień budowlanych członka Komisji. Organ wyjaśnił, że skarżący jako podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego nie może uzyskać informacji i dostępu do akt postępowania administracyjnego, które go interesuje. Tymczasem prawo dostępu do informacji publicznej, którego źródło znajduje się w art. 61 § 1 Konstytucji obejmuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej nie jest zatem, zdaniem Komisji, nakierowane na umożliwienie obywatelom zyskiwania informacji o postępowaniach dotyczących innych osób fizycznych, niepełniących funkcji publicznych, sytuacji gdy nie ma to związku z kontrolą działalności organów administracyjnych. Komisja wskazała na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1555/19 oraz z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2817/19. Komisja wobec powyższych okoliczności wskazała, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 18 marca 2021 r., tj. że żądana decyzja nie posiada statusu informacji publicznej. Ponadto Komisja podniosła, że nawet gdyby uznać, że żądanie skarżącego dotyczy informacji publicznej, to mając na uwadze okoliczności związane z przyczynami podejmowania przez skarżącego prób uzyskania żądanego dokumentu, w ocenie Komisji działanie skarżącego stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej. Niewątpliwie bowiem skarżący będąc zainteresowany wynikiem wznowionego z jego inicjatywy postępowania administracyjnego, wnosząc o przesłanie mu żądanych informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, chciał uzyskać informacje jedynie celem zaspokojenia swoich indywidualnych, prywatnych potrzeb, tj. w celach innych niż wskazywane w orzecznictwie sądów administracyjnych jako uzasadniające udostępnianie obywatelom informacji przez organy administracyjne w trybie dostępu do informacji publicznej. Zdaniem organu, przekazanie skarżącemu, pismem z dnia 18 marca 2021 r., informacji o niemożności udzielenia żądanych informacji, z przyczyn wyżej wskazanych, przesądza o niepozostawaniu organu w stanie bezczynności. Zgodnie bowiem z dominującym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, udzielenie wnioskującemu informacji, nawet jeżeli nie jest ona dla niego satysfakcjonująca co do treści, uniemożliwia skuteczne postawienie organowi administracyjnemu zarzutu pozostawania w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sprawa ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei art. 149 § 1a p.p.s.a. stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie natomiast z art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 2176, dalej: u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna. Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Rozpatrzenie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej) albo w formie decyzji (w przypadkach określonych w u.d.i.p. związanych z odmową lub niemożnością udostępnienia informacji publicznej). Ustawa nie określa żadnych szczególnych wymogów co do wniosku o udzielenie informacji publicznej, z czego należy wywodzić, że może on być złożony w dowolnej formie, także poprzez e-mail. W przedmiotowej sprawie skarżący skierował wniosek o udostępnienie informacji do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Okręgowe komisje kwalifikacyjne są organami okręgowych izb, w tym okręgowych izb inżynierów budownictwa, stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów i inżynierów budownictwa (Dz. U. 2019, poz. 1117). Ich zadaniem, stosownie do art. 24 przywołanej ustawy, jest m.in. prowadzenie postępowań kwalifikacyjnych w sprawach nadawania uprawnień budowlanych, przeprowadzanie egzaminów w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i wydawanie decyzje o nadaniu tych uprawnień. Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że Okręgowa Komisja - jako organ administrujący - jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej jako organ samorządu zawodowego (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Rozbieżność stanowisk pomiędzy skarżącym a organem dotyczy kwalifikacji przedmiotu żądania, tj. decyzji administracyjnej rozstrzygającej indywidualną sprawę, jako informacji publicznej. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest natomiast treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). W ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że co do zasady decyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacja w tej postaci może być udostępniona po uwzględnieniu ograniczeń, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. (np. poprzez jej anonimizację). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 21 maja 2020 r., I OSK 1/20, decyzja administracyjna, zawierająca treść oświadczenia woli, utrwalona i podpisana przez funkcjonariusza publicznego, stanowi dokument urzędowy i podlega udostępnieniu jako informacja publiczna. Sąd Naczelny zauważył przy tym, że decyzja administracyjna traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych przepisami o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. powołane tam wyroki NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III OSK 83/10 oraz 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12 oraz I. Kamińska, I.M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s.164). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek A. O. z dnia 10 marca 2021 r. o udostępnienie decyzji Okręgowej Komisji z dnia 1 października 2019 r. powinien być rozpatrzony jako wniosek dotyczący informacji publicznej. W kontrze do stanowiska Sądu nie stoją judykaty przywołane w odpowiedzi na skargę. W szczególności, przywołując wypowiedź zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2020 r., I OSK 1855/19 należało mieć na względzie, że rozpoczyna ją jasne stanowisko Sądu Naczelnego, zgodnie z którym "ponad wszelką wątpliwość niespersonalizowana informacja o rozstrzygnięciach zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym, jak i informacja o sposobie wykonywania władzy dyscyplinarnej jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ jest informacją o działalności podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP)". W dalszej części przywołanego wyroku Sąd Naczelny przyjął, że "wniosek o udostępnienie informacji o skonkretyzowanym i zindywidualizowanym rezultacie wykonywania tej władzy, tj. rezultacie dotyczącym konkretnych osób wskazanych z imienia i nazwiska nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o sposobie wykonywania władzy dyscyplinarnej mieszczącym się w granicach pojęcia sprawy publicznej". W przedmiotowej sprawie żądanie skarżącego dotyczyło niespersonalizowanej informacji; to organ, w odpowiedzi pisemnej z 18 marca 2021 r. wskazał imię i nazwisko osoby mającej być adresatem żądanej decyzji. Również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2020 r., I OSK 2817/19, nie sprzeciwia się przyjętemu stanowisku, jako że okoliczności tamtej sprawy, co wynika z uzasadnienia wyroku, dotyczące żądania m.in. udostępnienia kserokopii wszelkich decyzji, pozwoleń i innych dokumentów stanowiących podstawę budowy i lokalizacji infrastruktury energetycznej usytuowanej na określonej przez nich działce, nie przystają do okoliczności sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja. Organ nie wykazał również, by skarżący, składając wniosek z 10 marca 2021 r., nadużył prawa do informacji publicznej. Koncepcja nadużycia prawa do informacji publicznej jest prezentowana w orzecznictwie sądów administracyjnych jako koncepcja dotycząca takich sytuacji, w których próbuje się skorzystać z prawa dla osiągnięcia innego celu niż troska o dobro publiczne (por. wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., I OSK 1601/15). Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych nie wynika żadna okoliczność uzasadniająca rozważanie sięgnięcia do tej koncepcji. Nie uzasadnia tego również lakoniczna informacja w odpowiedzi na skargę, jakoby skarżący miał być inicjatorem wznowienia postępowania administracyjnego, w którym wydana została wnioskowana przez niego decyzja. Skoro zatem żądana informacja stanowi informację publiczną, do jej udostępnienia stosuje się art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przedłużenie terminu udostępnienia informacji może również wynikać z konieczności poniesienia dodatkowych kosztów przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku i poinformowania o tym wnioskodawcy (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Skarżący zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w dniu 10 marca 2021 r. Organ nie udzielił informacji ani w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ani później, do dnia orzekania przez Sąd. Wobec tego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził we punkcie I sentencji wyroku, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. dopuściła się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego, orzekając tam również, że bezczynność nie miała z rażącym naruszeniem prawa. Sąd przyjął, że brak udostępnienia informacji publicznej wynikał jedynie z odmiennych poglądów co do kwalifikacji wniosku, nie dopatrując się ze strony Okręgowej Komisji złej woli. Tymczasem orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów, czego w kontrolowanej sprawie Sąd się nie dopatrzył. W konsekwencji powyższego Sąd zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni. Uwzględnić należy, że po myśli art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt, albo w przypadku, o którym mowa w § 1a (akta administracyjne prowadzone w formie elektronicznej), odpisu orzeczenia. W punkcie III wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.