II SAB/Kr 103/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Starosty K. w załatwieniu sprawy o zwrot nieruchomości i przewlekłe prowadzenie postępowania postanawia: umorzyć postępowanie sądowe J.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę "na przewlekłość postępowania, niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym i bezczynność Starosty K. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/01". Zarządzeniem z dnia 25 października 2011 r. rozłączono skargi J.P. i zarejestrowano pod sygnaturami: II SAB/Kr 145/11 na bezczynność i II SAB/Kr 146/11 na przewlekłość postępowania. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J.P. na bezczynność Starosty K. , a postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną złożona na to postanowienie. Z kolei postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. (sygn. akt II SAB/Kr 146/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J.P. na przewlekłość w załatwieniu sprawy prowadzonej przez Starostę K. w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Podał, iż skarżąca wielokrotnie wzywała organ l i II instancji do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2006 r., jak również składała do Wojewody [....] zażalenia na bezczynność Starosty K. Jednakże po wprowadzeniu przez ustawodawcę w dniu 11 kwietnia 2011 r. możliwości zaskarżenia przewlekłego prowadzenia sprawy J.P. nie złożyła zażalenia przewidzianego w art. 37 kpa, co jest koniecznym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz podał co następuje: Z treści skargi wniesionej w niniejszej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 145/11 wynika, że obydwie skargi są ze sobą tożsame. Zawierają to samo żądanie – zobowiązanie Starosty K. do wydania aktu w terminie 30 dni, orzeczenie o wymierzenie Staroście K. grzywny oraz zasądzenie od tego organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Poza treścią żądania skargi między tymi dwiema sprawami zachodzi również tożsamość stron postępowania. Zaistniała więc przesłanka niedopuszczalności postępowania, o której mowa w art. 58 §1 pkt 4 ppsa. Sąd nie może bowiem prowadzić odrębnej sprawy, jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Ze stanem sprawy w toku mamy do czynienia w przypadku tożsamości sprawy wcześniej wszczętej. Z kolei o tożsamości sprawy w rozumieniu art. 58 §1 pkt 4 ppsa decydują dwie przesłanki: tożsamość stron oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Powyższe pozwala ustalić, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą rozpatrywaną pod sygn. akt II SAB/Kr 145/11. W tych okolicznościach prowadzenie przez Sąd pierwszej instancji postępowania sądowego zarejestrowanego pod odrębną sygnaturą, a dotyczącego sprawy tożsamej będącej w toku, skutkuje jego niedopuszczalnością. W niniejszej sprawie skarżąca, wnosząc skargę do Sądu pierwszej instancji zarzuciła organowi zarówno bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania. Przedmiot zaskarżenia nie uzasadniał jednak sprawie rozdzielenia skarg i zarejestrowania ich pod odrębnymi sygnaturami – na bezczynność oraz na przewlekłość. Zgodnie z art. 57 §3 ppsa, jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Jak wynika z powołanego przepisu rozdzielenie skarg następuje tylko wtedy, gdy organowi zarzuca się więcej niż jedną bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Organowi administracji można w tej samej sprawie zarzucić jednocześnie bezczynność, wynikającą z braku podjęcia rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania, wywołane podejmowaniem pozornych w istocie działań niesłużących zakończeniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, iż sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 146/11. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 190 zdanie pierwsze ppsa, zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie podlega więc dyskusji, że obie sprawy zarejestrowane do sygnatur II SAB/Kr 145/11 i II SAB/Kr 146/11 były tożsame: tożsamy był ich przedmiot i strony. Rzecz jednak w tym, że to nie skarżąca zainicjowała dwa postępowania. Skarżąca złożyła jedną skargę, a jej zarejestrowanie do dwóch różnych sygnatur było wynikiem wadliwego zarządzenia sądowego. Tak jak wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny prowadzenie dwóch postępowań w tej samej sprawie jest niedopuszczalne, co jednak, w opisanej sytuacji procesowej, nie jest tożsame z podstawą do odrzucenia "drugiej" skargi, której strona nie wnosiła. W istocie skarga J.P. została prawomocnie odrzucona w sprawie o sygnaturze II SAB/Kr 145/11. Przyjąć należy więc, że postępowanie w sprawie II SAB/Kr 146/11 (obecnie II SAB/Kr 103/12) pozbawione jest przedmiotu, bo nie jest skarga wniesiona przez J.P. Jako takie postępowanie w tej sprawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa podlega umorzeniu.