II SAB/Kr 104/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2017r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lutego 2017 r. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do dokonania czynności i lub wydania aktu w przedmiocie punktu l, VI i IX wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; oddala skargę w zakresie pytań z punktu II,lll,IV,V,VII,VIII,X,XI wniosku W dniu 12 lutego 2017 r. skarżący E. S. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy O. o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na następujące pytania: "1. Czy Pan Starosta Powiatu O. P. P. zlecił Burmistrzowi Gminy w O. R. P., aby w budynku [...] w O. [...] stworzyć zgodnie z wytycznymi rządu Polski Niepodległej po 1993 r., kiedy to wojska okupacyjne sowieckie opuściły Polskę, zorganizowanie – stworzenie Biura Porad Prawnych dla osób: biednych, chorych, matek z dziećmi, podopiecznych [...]. w O. – "bezpłatnych" – czy nie??? II. Czy R. P. wie, że mamy XXI wiek, że jesteśmy członkiem Unii Europejskiej??? III. Czy R. P. wie, że ten cały budynek był remontowany z funduszy Unii Europejskiej??? IV. Czy R. P. był w tym budynku ww. i widział w jakich warunkach ma pracować począwszy od 01.I.2017 roku szanowna Pani prawnik??? V. Czy widział jak czarne są w tym lokalu ściany i czy policzył ile jest dziur w tych ścianach, bo jedna z nich przypomina, jakby ktoś w ścianie zrobił odlew swojego buta, czyli podeszwy buta??? VI. Kiedy ten lokal, w którym obecnie pracuje – udziela porad szanowna Pani prawnik zostanie wyremontowany, aby spełniał standardy XXI wieku – U.E.??? VII. Kiedy obecna Pani prawnik doczeka się, że Burmistrz R. P. zdejmie tabliczkę, która straszy, a jest umieszczona przy drzwiach tej nory, na której widnieje nazwisko "E. M.-O."??? VIII. Czy R. P. zna komentarze dotyczące ww. byłej prawniczki, czyli "E. M.-O." (cytuję: brak kompetencji, kto jej dał papiery prawnika, jakim cudem skończyła studia prawnicze itd.)??? IX. Kiedy obecna Pani prawnik otrzyma od bur. R. P.: 1) komputer, 2) drukarkę, 3) inne rzeczy, aby mogła w sposób cywilizowany w XXI wieku zgodnie z wymogami U.E. udzielać porad prawnych zgodnie z wytycznymi rządu Polski Niepodległej osobom: 1) biednym, 2) choremu nędzarzowi takiemu jak ja, 3) innym (obecnej Pani prawnik nie brak wiedzy prawniczej – dobrej woli – brak sprzętu??? Oraz brak warunków jak w kraju ucywilizowanym!!! X. Czy bur. R.. P. pamięta jak za PRLu Ci z PZPRu nazywali takich jak ja i innych, czyli ludzi pracy, co na PZPR robili (cytuję: Lumpenproletariat)??? XI. Czy według R. P. były "Lumpenproletariat" nie zasługuje na: 1) szacunek, 2) na godne traktowanie i ma być przyjmowany w jakiejś norze co tylko z nazwy przypomina gabinet???" W piśmie z dnia 20 lutego 2017 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek Zastępca Burmistrza Miasta i Gminy wskazała przepisy prawne na podstawie, których udzielana jest pomoc prawna w budynku przy al. [...] Podano, że udzielana nieodpłatna pomoc prawna jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej realizowanym przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie, a nadto, że adwokat lub radca prawny udziela nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie umowy zawartej z powiatem (art. 6 i 8 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawniczej). Podkreślono również, że w zawartym z powiatem porozumieniu określone są zasady współpracy w zakresie zapewnienia warunków lokalowych adwokatom i radcom prawnym udzielającym nieodpłatnej pomocy prawnej, ale gmina nie została w nim zobowiązana do zaopatrzenia lokalu w sprzęt komputerowy. Dodatkowo w piśmie z dnia 8 marca 2017 r. sprostowano błąd w zakresie imienia wnioskodawcy z pisma z dnia 20 lutego 2017 r. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu – 13 kwietnia 2017 r.) skarżący wniósł skargę na bezczynność organu zarzucając, że nie otrzymał od Burmistrza "konstruktywnej – rzetelnej odpowiedzi na wszystkie pytania" zadane w ww. piśmie. Skarżący podniósł, że nie odebrał pisma z dnia 20 lutego 2017 r. , gdyż z uwagi na błąd w imieniu (E. zamiast E.) pracownica poczty nie wydała mu przedmiotowej przesyłki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu wskazano, że udzielono skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia 20 lutego 2017 r. Organ wskazał, że w piśmie tym omyłkowo wpisano imię E. zamiast E. i dlatego też w ślad za tym pismem z dnia 8 marca 2017 r. wysłano sprostowanie powyższej omyłki. Natomiast z uwagi na fakt, że skarżący nie odebrał przesyłki (dwukrotnie awizowana – zwrot do organu w dniu 14 marca 2017 r.) – w piśmie z dnia 15 marca 2017 r. stanowiącym odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 6 marca 2017 r. ponownie przytoczona została odpowiedź z pisma z dnia 20 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez E. S. jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania opisane w 11 punktach. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych na gruncie przepisów obowiązujących do 1 czerwca 2017 r. skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie wymagała wyczerpania środków zaskarżenia. Dlatego też należy uznać, że skarga jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Dalej wskazać należy, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Jednocześnie należy podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) dalej "u.d.i.p." Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to przyjąć należy, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.) a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej - odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej - przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (wyroki: NSA z dnia 31 maja 2004 r., OSK 205/04, WSA w Warszawie: z dnia 28 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1542/08, z dnia 12 października 2010 r., II SA/Wa 933/10, z dnia 10 listopada 2010 r., II SAB/Wa 117/09). Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. I OSK 1163/15, LEX nr 2260512). Ustawa o dostępie do informacji publicznej precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), winien alternatywnie: - udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy), - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok NSA z dnia 25 marca 2001, sygn. akt II SA 4059/02, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14). Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jedynie pytanie sformułowane w punkcie I, VI i IX odpowiadają definicji informacji publicznej. W piśmie z dnia 20 lutego 2017 r. (doręczonym przy piśmie z dnia 15 marca 2017 r.) organ nie udzielił odpowiedzi na pytania z punktów I, VI i IX. W odniesieniu do pytania I skarżącemu została udzielona informacja, że jest to "zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej realizowane przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie, a nadto, że adwokat lub radca prawny udziela nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie umowy zawartej z powiatem (art. 6 i 8 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawniczej)". Powyższe nie jest odpowiedzią na pytanie, czy Starosta Powiatu O. P. P. zlecił Burmistrzowi Gminy w O., aby w budynku [...]. w O. [...] stworzyć Biuro Porad Prawnych. Burmistrz nie udzielił również odpowiedzi na pytanie na pytanie VI: "Kiedy... lokal, w którym... udziela porad ....Pani prawnik zostanie wyremontowany". Nie można uznać za wystarczające podanie, że "w zawartym z powiatem porozumieniu określone są zasady współpracy w zakresie zapewnienia warunków lokalowych". Wydaje się, że skarżącemu chodziło o to, czy planowany jest remont tego lokalu i kiedy. Z odpowiedzi tej nie wynika zatem, czy gmina planuje wydatki związane z remontem Biura Poprad Prawnych, a jeżeli tak to kiedy. W razie wątpliwości należało skarżącego wezwać o sprecyzowanie wniosku. W świetle powyższego należało stwierdzić, że organ pozostawał w bezczynności w udostępnieniu informacji również w zakresie tego pytania. Burmistrz nie odpowiedział również na pytanie IX w przedmiocie terminu otrzymania przez prawnika udzielającego porad prawnych w budynku [...] w O. [...] od Burmistrza: 1) komputera, 2) drukarki, 3) innych rzeczy, aby mogła w sposób cywilizowany udzielać porad prawnych. Nie można uznać, że odpowiedź, "w zawartym z powiatem porozumieniu gmina nie została zobowiązana do zaopatrzenia lokalu w sprzęt komputerowy", jest adekwatna do zadanego pytania. Nie dotyczyło ono przecież treści porozumienia, a w istocie tego, czy Burmistrz planuje wydatki na zakup sprzętu komputerowego. Tak jak poprzednio wskazać należy, że w razie wątpliwości należało wezwać skarżącego o sprecyzowanie wniosku. Wobec powyższego przyjęto, że w zakresie pytań z punktu I, VI i IX organ pozostawał w bezczynności. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, zobowiązując organ do udzielenia w terminie 14 dni odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie I, VI i IX wniosku z dnia 12 lutego 2017 r. w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku. Pozostałe pytania zawarte w punkach II-V, VII, VIII, X, XI nie dotyczyły informacji publicznej. Jak wyżej już wskazano wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania. Definicji tej nie wypełniają pytania zamieszczone w punktach II-V, VII, VIII, X, XI wniosku. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. I OSK 2740/16, (Lex 2324300), niedopuszczalne jest odrzucenie skargi na bezczynność w przypadku, gdy sąd administracyjny uzna, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Odrzucenie skargi następuje bowiem z przyczyn formalnych określonych w art. 58 p.p.s.a., natomiast badanie, czy żądanie udostępnienia określonego rodzaju informacji dotyczy informacji publicznej, jest zagadnieniem merytorycznym i odbywa się w ramach merytorycznego rozpoznania skargi, czy to na rozprawie czy w ramach trybu uproszczonego na posiedzeniu niejawnym. Ustalenie, że żądana informacja nie jest informacją, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzi do oddalenia skargi na bezczynność jako niezasadnej. Dlatego też w tym zakresie skarga, na podstawie art.151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu. Sąd stwierdził również, że bezczynność organu w załatwieniu ww. wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Dokonując oceny w zakresie charakteru bezczynności jakiej dopuścił się organ, Sąd wziął pod uwagę, że wniosek skarżącego, mimo jego niejednoznacznej treści został przez Burmistrza Miasta i Gminy rozpatrzony w terminie (odpowiedź została sporządzona już w dniu 20 lutego 2017 r.). Informacja została dostarczona skarżącemu z opóźnieniem, ze względu na błędne zaadresowanie przesyłki poleconej zawierającej pismo z dnia 20 lutego 2017 r., jednakże po zauważeniu pomyłki niezwłocznie wysłano do skarżącego kolejne pismo. Nadto, bezspornym jest, że w dacie wniesienia skargi do sądu skarżący był już w posiadaniu odpowiedzi organu (pismo z dnia 15 marca 2017 r., doręczone skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2017 r. – k. 12 a.s.). Dlatego też, na podstawie 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie II wyroku.