II SAB/Kr 108/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi G. T. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie rozpoznania odwołania skargę oddala G.T.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 14 maja 2015 r. skargę na przewlekłość postępowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , dalej "WINB", w sprawie odwołania T.M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, dalej "PINB", nr [...] z dnia 31 maja 2013 r., znak [...] . W skardze zarzucono naruszenie przepisu art. 35 K.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, które powinno zostać zakończone w terminie miesiąca od otrzymania przez organ odwołania, zaś organ, pomimo otrzymania w dniu 17 czerwca 2013 r. odwołania skarżącego od decyzji PINB w K. - Powiat Grodzki z 31 maja 2013 r., nie rozstrzygnął sprawy do dnia wniesienia niniejszej skargi, a zatem przez okres niemal 2 lat i to pomimo stwierdzenia przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego w dniu 15 października 2013 r. pismem znak [...] zasadności zażalenia skarżącego na przewlekłość działań WINB w niniejszej sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie przez Sąd, że ww. postępowanie toczyło się w sposób przewlekły, zaś przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązanie WINB do rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji PINB w K. - Powiat Grodzki w terminie dwóch tygodni od wydania wyroku w niniejszej sprawie przez Sąd; 3. wymierzenie przez Sąd organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przed PINB od 11 lat toczy się postępowanie w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przebudowanego, rozbudowanego i nadbudowanego budynku na hotel, na posesji przy ul. [...] w K. W dniu 31 maja 2013 r. postępowanie to zostało wreszcie zakończone w pierwszej instancji poprzez wydanie przez PINB decyzji znak [...] , w której na podstawie art. 7 ustawy prawo budowlane nie nałożono na "A. " sp. z o.o. w K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową, rozbudową i nadbudową budynku przy ul.[...] w K. Skarżący pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. złożył odwołanie od tej decyzji. Odwołanie wraz z aktami postępowania zostało w dniu 25 czerwca 2013 r. przesłane przez PINB do WINB. Z uwagi na niekompletność akt postępowania pierwszoinstancyjnego, odwołanie zostało pismem z 5 lipca 2013 r. przesłane do PINB, celem ponownego przesłania go przez PINB do organu wraz ze wszystkimi aktami postępowania. Wobec jednak przekazania części akt postępowania do WSA w Krakowie w związku z rozpoznawaniem skargi na przewlekłość postępowania, akta te nie mogły zostać przesłane do organu, o czym został on poinformowany przez PINB. Finalnie odwołanie skarżącego zostało ponownie przekazane do organu w dniu 7 sierpnia 2013 r., a brakujące akta postępowania wpłynęły do WINB w dniu 6 września 2013 r. Zupełnie bezcelowym, zdaniem skarżącego, było odsyłanie przez organ odwołania do PINB po stwierdzeniu, że wraz z odwołaniem nie zostały przesłane wszystkie akta postępowania pierwszoinstancyjnego. Procedura ta nie była uzasadniona na gruncie K.p.a., sprowadzała się w konsekwencji jedynie do wzbudzenia wrażenia, że odwołanie wpłynęło do organu później, niż miało to faktycznie miejsce. Działanie takie to pozorowanie czynności przez organ, niezasadnie i w sposób zupełnie bezcelowy wydłużające postępowanie odwoławcze, które toczyło się już wtedy od 4 miesięcy. Sytuacja taka nie przystaje zupełnie ani do obowiązku załatwienia przez organ sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie miesiąca od dnia wpłynięcia do niego odwołania, ani do postulatu posługiwania się przez organ możliwie najprostszymi środkami, które zmierzać mają do rozstrzygnięcia sprawy. Za rozwiązanie najprostsze i najbardziej celowe nie można zaś na pewno uznać przesyłania odwołania tam i z powrotem, w miejsce zwrócenia się np. o przesłanie brakującej dokumentacji do organu l Instancji. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia 12 grudnia 2013 r. WINB stwierdził niedopuszczalność odwołania G.T.M. z dnia 17 czerwca 2013 r. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył G.T.M. żądając jego uchylenia. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 247/14 uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdzając jego sprzeczność z prawem. W uzasadnieniu WSA w Krakowie stwierdził, że pełnomocnik skarżącego uzupełnił braki formalne odwołania w wykonaniu pierwszego wezwania organu z dnia 20 września 2013 r., wobec czego odwołanie powinno zostać merytorycznie rozpoznane. Kolejne wezwania organu nie były celowe i były obarczone wadami, na które wskazał w uzasadnieniu WSA w Krakowie. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła A. sp. z o.o.. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 3226/14. Skarżący pismem z dnia 13 maja 2015 r. złożył zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie sprawy w przedmiocie odwołania z dnia 17 czerwca 2013 r. G.T.M. od decyzji PINB nr [...] z dnia 13 maja 2013 r., znak:[...] w terminie miesiąca, tj. w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. oraz w terminie wyznaczonym postanowieniem nr [...] z dnia 21 października 2013 r. MWINB. WINB postanowieniem nr [...] z dnia 21 października 2013 r. wskazał nowy termin załatwienia sprawy odwołania do dnia 31 stycznia 2014 r. Do tego terminu najdalej organ ten winien załatwić sprawę, tj. rozpoznać ją merytorycznie. Nieprawidłowe było, co potwierdzone zostało wyrokami Sądu obydwu instancji, stwierdzenie niedopuszczalności odwołania i spowodowało niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie. Na marginesie skarżący wskazał, że to bezprawne działanie doprowadziło do prawomocności decyzji legalizującej PINB nr [...] z dnia 13 maja 2013 r., znak: [...] . To zaś w konsekwencji doprowadziło do uzyskania przez A. sp. z o.o. decyzji Marszałka Województwa [...] o zaszeregowaniu budynku przy ul. [...] jako hotelu. Nieprawidłowość działania MWINB polegająca na bezzasadnym kierowaniu wezwań do uzupełnienia braków formalnych odwołania, za wyjątkiem wezwania z dnia 20 września 2013 r., spowodowało przewlekłe prowadzenie postępowania, co w zakresie do dnia 15 października 2013 r. zostało już stwierdzone pismem GINB z tego dnia. Za przewlekłe prowadzenie postępowania zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowym uznaje się nie tylko bezczynność organu, ale także podejmowanie czynności nieprawidłowych i bezzasadnych. Tym samym z uwagi na błędne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. powstał stan przewlekłego prowadzenia postępowania, a stan ten utrzymuje się do dnia dzisiejszego, bowiem do dnia dzisiejszego nie została wydana decyzja załatwiająca sprawę merytorycznie. Mając na uwadze wagę zarzutów, jakie skarżący stawia zaskarżonej decyzji z dnia 31 maja 2013 r., której utrzymanie w mocy będzie skutkować usankcjonowaniem stanu zagrożenia dla życia i zdrowia użytkowników kamienicy przy [...] w K. , jak i dla samego zabytku, który ulega degradacji na skutek negatywnego oddziaływania rozbudowanego budynku sąsiedniego, opieszałość organu II Instancji w rozpoznaniu wniesionego odwołania stanowi rażące wręcz pogwałcenie zasady podejmowania wszelkich czynności celem rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli. Organ narusza zarówno słuszny interes skarżącego, jak i interes społeczny, prowadząc postępowanie w sposób dotychczasowy. W odniesieniu do obowiązku wyczerpania toku instancyjnego, jako wymogu bezwzględnego do możliwości wniesienia skargi na przewlekłość postępowania podniesiono, że skarżący pismem z 19 sierpnia 2013 r. kierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył w trybie art. 37 K.p.a. zażalenie na przewlekłość postępowania toczącego się przed MWINB, zaś zażalenie jego zostało przez GINB uznane za uzasadnione, o czym organ ten poinformował w piśmie z 15 października 2013 r. Skarżący kolejne zażalenie obejmujące dalsze okresy wniósł dnia 14 maja 2015 r. Skarżący uzupełnił skargę sporządzonym osobiście pismem z dnia 25 maja 2015 r.. Na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2015 r. reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik ostatecznie sprecyzował stanowisko skarżącego wskazując, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłość postępowania przed WINB w okresie od dnia 5 lipca 2013 r. i wskazał, że dnia 19 sierpnia 2013 r. wniesiono zażalenie w trybie art.. 37 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że skarga winna ulec odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", jako niedopuszczalna. Wskazał, że powszechnym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest stanowisko, że o wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 P.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego środka zaskarżenia. Zatem niezachowanie określonego tam trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. Zarzucono, że z twierdzeń skargi wynika, że skarżący wniósł w trybie art. 37 K.p.a. zażalenie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez WINB w dniu, jak podaje, 14 maja 2015 r.. Skargę do WSA w Krakowie na przewlekłość tego postępowania wniósł natomiast w dniu 20 maja 2015 r., a zatem 5 dni po złożeniu zażalenia. W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. W sytuacji niepodzielenia przez Sąd wniosku o odrzucenie skargi, strona przeciwna do skarżącej podniosła, że brak jest jakichkolwiek podstaw do zarzucenia WINB przewlekłości postępowania w sprawie odwołania T.M. od decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr [...] z dnia 31 maja 2013 r. znak: [...] . W przedmiocie odwołania T.M. od ww. decyzji PINB, WINB wydał w dniu 12 grudnia 2013 r. postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania T.M. od ww. decyzji. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 247/14 WSA w Krakowie uchylił ww. postanowienie WINB. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 3226/14 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Do chwili sporządzenia odpowiedzi na skargę NSA w Warszawie nie doręczył WINB ww. rozstrzygnięcia wraz z aktami sprawy. W świetle powyższego, a w szczególności faktu, że dopiero dniu 17 kwietnia 2015 r. zakończyło się postępowanie sądowe dotyczące uprzednio wydanego rozstrzygnięcia WINB w sprawie odwołania T.M. od decyzji PINB z dnia 31 maja 2013 r., bezpodstawne są twierdzenia skarżącego, że przez okres niemal 2 letni, tj. od dnia 17 czerwca 2013 r. do dnia złożenia skargi WINB w K. w sposób przewlekły prowadzi postępowanie. Zapiskiem urzędowym sekretarza sądowego ustalono, że akta sprawy II SA/Kr 247/14 zostały zwrócone z NSA w Warszawie do WSA w Krakowie w dniu 10.07.2015r., a dołączone do nich akta administracyjne zostały zwrócone organowi w dniu 15.07.2015 r. (k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, czyli w przypadkach, gdy sprawa powinna być załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz przez inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Stosownie do art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak wynika z akt sprawy skarżący przed wniesieniem skargi składał wiele pism skierowanych do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego – organu wyższego stopnia w stosunku do WINB, które można i należy traktować jako zażalenie (np. zażalenie z 5.09.2013 r., zażalenie z 13.05.2015 r.). Oczywiście nietrafny jest przy tym pogląd przedstawiony przez WINB, jakoby w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość o wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 P.p.s.a. można było mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego zażalenia. Rozpoznanie zażalenia nie jest warunkiem wniesienia takiej skargi, wystarczy samo złożenie tego środka zaskarżenia. Skarżący zatem dopełnił koniecznych czynności warunkujących rozpoznanie sprawy przez sąd. Należy zauważyć, że powoływany już przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. otwiera drogę do dokonania sądowej kontroli sprawności postępowania administracyjnego, o czym w zależności od stanu faktycznego i żądania skarżącego można orzekać w trybie art. 149 P.p.s.a. lub art. 154 P.p.s.a. We wszystkich tych przepisach określając przedmiot kontroli sądowej ustawodawca rozróżnia bezczynność organu od przewlekłego prowadzenia postępowania, przy czym nie definiuje na czym wyodrębnione stany faktyczne mają polegać. Trzeba jednak uwzględnić, że instytucja sądowej kontroli legalności działań administracji publicznej w tych dwóch aspektach jest ściśle związana z regulacjami zawartymi w K.p.a., mającymi stanowić gwarancje sprawności postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2015 r. reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik ostatecznie sprecyzował stanowisko skarżącego wskazując, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłość postępowania przed WINB w okresie od dnia 5 lipca 2013 r.. Przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69–70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" będzie zatem obejmować opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 05.07.2012 r., II OSK 1031/12, CBOSA). Z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej, niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPP 5/10 - LEX 753418). Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. (por. wyrok NSA z 26 października 2012 r. sygn. II OSK 1956/12). Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że zarzut prowadzenia przez organ postępowania administracyjnego w sposób przewlekły nie jest zasadny. Skarżący zarzuca przewlekłe prowadzenie postępowania przez WINB począwszy od 5 lipca 2013 r.. Należy wskazać, że reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik wniósł, pismem z dnia 17 czerwca 2013 r., odwołanie od decyzji PINB z dnia 31 maja 2013 r., znak: [...] . Odwołanie to zostało w dniu 25 czerwca 2013 r. przesłane przez PINB do WINB wraz z niekompletnymi aktami postępowania pierwszoinstancyjnego. Wobec powyższego odwołanie zostało pismem z 5 lipca 2013 r. przesłane do PINB, celem ponownego przesłania go do organu odwoławczego wraz ze wszystkimi aktami postępowania. Odwołanie skarżącego zostało ponownie przekazane do organu odwoławczego w dniu 7 sierpnia 2013 r., a brakujące akta postępowania wpłynęły do WINB w dniu 6 września 2013 r.. Zatem w okresie od 5 lipca 2013 r. do 6 września 2013 r. organowi odwoławczemu nie można postawić zarzutu przewlekłości, ponieważ z przyczyny leżącej po stronie PINB organ II instancji nie dysponował aktami umożliwiającymi rozpoznanie odwołania. W dalszej kolejności WINB pismem z dnia 20 września 2013 r., znak [...] , wezwał pełnomocnika do uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braku formalnego wniesionego odwołania. Jak wskazał WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. II SA/Kr 247/14, odwołanie zostało sporządzone przez adwokata, jednak dołączono do niego jedynie niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa, w której odręcznie wpisano zakres pełnomocnictwa. Pełnomocnik skarżącego w terminie wypełnił powyższe wezwanie do uzupełnienia braków odwołania i złożył 4 października 2013 r. uwierzytelniony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa. Zatem należy ponownie stwierdzić, że w okresie od 20 września 2013 r. do 4 października 2013 r. nie było przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez organ odwoławczy. Następnie organ odwoławczy, dnia 25 października 2013 r., wadliwie wezwał pełnomocnika skarżącego do przedłożenia do wglądu oryginału pełnomocnictwa, z którego sporządzono uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kserokopię, a w konsekwencji sprzecznie z prawem wydał postanowienie z dnia 12 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Należy jednak podkreślić, że kwestia badania przez organ odwoławczy dopuszczalności środka odwoławczego, w tym kwestia wniesienia go bez braków formalnych musi poprzedzać merytoryczne rozpoznanie sprawy. Postanowienie MWINB z dnia 12 grudnia 2013 r., nr [...], które uniemożliwiało rozpoznanie odwołania i dalsze procedowanie, zostało uchylone przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. II SA/Kr 247/14, który stał się jednak prawomocny w dniu 17 kwietnia 2015 r. - po oddaleniu skargi kasacyjnej przez NSA wyrokiem w sprawie o sygn. II OSK 3226/14. WINB mógł zatem przystąpić do merytorycznego rozpoznania odwołania po doręczeniu odpisu wyroku NSA z uzasadnieniem i zwróceniu akt administracyjnych, co nastąpiło w dniu 15 lipca 2015 r.. Zatem należy uznać, że w okresie od 4 października 2013 r. do 15 lipca 2015 r. organowi II instancji również nie można zarzucić przewlekłego prowadzenia postępowania. W ocenie Sądu sprawa dotycząca nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych związanych z przebudową, rozbudową i nadbudową budynku przy ul. [...] w K., ma skomplikowany charakter. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, prawomocny (po rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez NSA) wyrok wydany w sprawie II SA/Kr 247/14 wraz z aktami administracyjnymi został zwrócony do organu w dniu 15 lipca 2015 r.. Skarżący w dniu 20 maja 2015 r. wniósł skargę w niniejszej sprawie. Z powyższego wynika zatem, że w chwili rozpoznania niniejszej skargi w dniu 31 sierpnia 2015 r. wprawdzie minął organowi odwoławczemu jednomiesięczny termin do rozpatrzenia odwołania, o jakim mowa w art. 35 § 3 K.p.a., liczony od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku wydanego w sprawie II SA/Kr 247/14, jednakże mając na uwadze skomplikowany charakter sprawy nie można stwierdzić, aby to nieznaczne uchybienie przez organ odwoławczy jednomiesięcznemu terminowi do rozpatrzenia odwołania stanowiło już o przewlekłym prowadzeniu postępowania. Reasumując należy stwierdzić, że mimo wydania przez organ odwoławczy wadliwego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania nie można mu zarzucić prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Wydane orzeczenie podlegało weryfikacji w sądowoadministracyjnym toku instancji, skutkiem czego zostało wyeliminowane z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 247/14. Organ odwoławczy wydał więc orzeczenie naruszające prawo, podlegające uchyleniu, lecz nie pozostawał w stanie przewlekłości (podobnie: Wyrok NSA z 06.05.2015r., sygn.. I FSK 588/14, dostępny w CBOSA). Należy mieć też na uwadze, że zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 K.p.a. jest współzależna z zasadą prawdy obiektywnej, a szybkość prowadzonego postępowania nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że WINB nie prowadził postępowania administracyjnego w sposób przewlekły i dlatego skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..