II SAB/Kr 112/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J.R. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. I. zobowiązuje Dyrektora Zespołu Szkół [...] w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej z wniosku J.R. z dnia 3 października 2014 r. w zakresie w którym zwrócił się o udostępnienie informacji "w jaki sposób została wybrana firma dostarczająca mundury dla uczniów" oraz "ilu uczniów szkoły na dzień dzisiejszy ma obowiązek posiadania munduru"; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie oddala skargę; IV. zasądza od Dyrektora Zespołu Szkół Nr [...] w K. na rzecz skarżącego J.R. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. R. pismem z dnia 20 maja 2015 r. działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) oraz art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w K. w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 3 października 2014 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 5, art. 10, art. 13 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dalszej części skargi jej autor wskazał, iż w piśmie z dnia 3 października 2014 r. skarżący zwrócił się do Zespołu Szkół nr [...] im. [...] z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dotyczącej tego: 1/ w jaki sposób została wybrana firma dostarczająca mundury dla uczniów; 2/ w jaki sposób zostały zebrane pieniądze od rodziców i w jaki sposób szkoła współpracuje z firmą dostarczającą mundury; 3/ który z pracowników jest odpowiedzialny za umundurowanie uczniów oraz czy otrzymuje on z tego tytułu wynagrodzenie i w jakiej wysokości; 4/ ile wynosi koszt umundurowania jednego ucznia oraz ilu uczniów szkoły ma obowiązek posiadania munduru. Dyrektor Zespołu Szkół nr [...] w K. w piśmie z dnia 15 października 2014 r. odmówił udzielenia odpowiedzi na pytania w jaki sposób szkoła współpracuje z dostawcą mundurów i ile wynosi koszt umundurowania, gdyż w jego ocenie mogłoby to naruszać tajemnicę handlową przedsiębiorców, z którymi współpracuje szkoła. Organ odmówił udzielenia informacji na pytanie w jaki sposób są zbierane pieniądze od rodziców powołując się na brak ich zgody. Organ wskazał ponadto, że pytanie o podanie danych personalnych pracownika szkoły odpowiedzialnego za umundurowanie jest co najmniej niestosowne, ponieważ ujawnienie danych osobowych tej osoby naruszałoby w sposób jawny prawo regulujące ochronę danych personalnych. Organ uznał również za niestosowne pytanie o to czy pracownik odpowiedzialny za umundurowanie uczniów z tytułu tej pracy otrzymuje wynagrodzenie i w jakiej wysokości, wskazując, że udzielenie odpowiedzi na to pytanie naruszałoby art. 23 i art. 24 K.c. oraz art. 47 Konstytucji RP. Skarżący podniósł, że bez wątpienia szkołę publiczną należy zaliczyć do podmiotów, które są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Natomiast informacje objęte żądaniem wniosku dotyczące obowiązku posiadania munduru przez uczniów szkoły, sposobu realizacji obowiązku zakupu mundurów przez uczniów klas mundurowych przy udziale szkoły, jak również informacje dotyczące pracowników odpowiedzialnych za wypełnianie tego obowiązku należy zaliczyć do informacji publicznych. Zespół Szkół nr [...] w K. nałożył obowiązek posiadania przez uczniów mundurów i jest on ściśle związany z realizacją przez uczniów obowiązku szkolnego. Uczestnictwo organu w prezentowaniu ofert producentów mundurów, sposób współpracy z firmą dostarczającą mundury, sposób zbierania pieniędzy bezsprzecznie dotyczą zasad funkcjonowania zespołu szkół. Koszt umundurowania oraz informacja o ilości uczniów, którzy mają obowiązek posiadania mundurów to dane publiczne, które należy zaliczyć do informacji publicznej. Osoby chcące podjąć naukę w szkole oraz ich rodzice powinni wiedzieć jaki koszt związany będzie z uczęszczaniem do klasy mundurowej. Informacja o osobie odpowiedzialnej za umundurowanie uczniów to bezwzględnie informacja publiczna o osobie sprawującej funkcję i jej kompetencjach w organie. Pytanie o wynagrodzenie przysługujące tej osobie z tytułu realizacji tych kompetencji dotyczy budżetu placówki publicznej tym samym majątku publicznego, który również stanowi informację publiczną. W przesłanym piśmie organ w ogóle nie ustosunkował się do tego w jaki sposób została wybrana firma dostarczająca mundury dla uczniów. Zatem w tym przypadku doszło do naruszenia art. 10 i art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż organ nie podjął czynności materialno-technicznej ani nie wydał decyzji administracyjnej w tym zakresie. Skarżący wniósł również o udzielenie informacji publicznej w jaki sposób zostały zebrane pieniądze od rodziców i w jaki sposób szkoła współpracuje z firmą dostarczającą mundury. Organ odmawiając odpowiedzi na to pytanie w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ odmówił udzielenia informacji w jaki sposób są zbierane pieniądze od rodziców powołując się na brak zgody rodziców. Przepis art. 5 ustawy określa szczegółowo wyjątki od zasady jawności informacji publicznej, które nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W myśl art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, jednak w przedmiotowej sprawie dyrektor szkoły nie uzasadnił w żaden sposób dlaczego informacja o zbieraniu pieniędzy miałaby zagrażać prywatności rodziców uczniów. Nadto odmowa dostępu do informacji publicznej nie została wydana w formie decyzji administracyjnej, tym samym doszło do bezczynności organu i naruszenia art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konkluzji autor skargi wniósł o zobowiązanie Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w K. do udzielenia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 3 października 2015 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w K. wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarga powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna, gdyż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu w postępowaniu przed organem środków zaskarżenia. Ponadto w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja z dnia 15 października 2014 r. oznaczona jako "odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej". Decyzja ta została doręczona skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dnia 17 października 2014 r. W świetle powyższe w sprawie wydano rozstrzygnięcie merytoryczne w postaci decyzji odmownej, stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie zachodzi zatem stan bezczynności organu, a zatem skarga jest bezprzedmiotowa. Organ podkreślił, ze skarżący jest w błędzie twierdząc, że w przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja odmowna. Zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny do zaistnienia decyzji potrzebne są tylko cztery elementy o charakterze konstytutywnym: oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie oraz podpis. W przedmiotowej sprawie pismo w postaci "odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej" zawiera wszystkie te elementy. Ponadto pismo to nosi także wszelkie cechy decyzji administracyjnej, gdyż w sposób jednostronny i władczy orzeka o prawach strony, konkretyzując normę administracyjnoprawną w sprawie indywidualnej wobec podmiotu stojącego na zewnątrz administracji publicznej. Nie ma przy tym znaczenia twierdzenie skarżącego, że organ nie orzekł o całokształcie żądania, gdyż jest to ewentualna wada decyzji, która winna być podnoszona albo w odwołaniu, albo też usunięta w trybie art. 111 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej powoływana jako P.p.s.a.). Na wstępie ocenić należy dopuszczalność skargi. Należy wskazać, że przedmiotowa skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jakkolwiek art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a ponieważ ustawa o odstępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ) należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. A zatem nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Niniejsza skarga jest w części zasadna. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy. Realizację powyższego przepisu stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, opub. w LEX nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r., II SA/Wa 1009/05, opub. w LEX nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r., II SA/Wa 2043/05, opub. w LEX nr 196314). Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Z treści art. 4 ust. 1 ustawy wynika natomiast, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. "Zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. W rozpoznawanej sprawie niezaprzeczalne jest, że Dyrektor Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w K. jest podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne tj. zasadę powszechności wykształcenia, dysponuje też funduszami publicznymi i samorządowymi, co oznacza, że jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 70/10, LEX nr 1088431), jeżeli zgodnie z cyt. wyżej art.4 ust.3 ustawy, daną informację posiada. Zgodnie z regulacją art.13 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jak stanowi natomiast przepis art.14 ust. ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma bowiem miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji adresat wniosku: 1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy); 2) nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy); 3) nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formach określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 ustawy). Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Z kolei skarga na bezczynność podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku jej bezzasadności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że J. R. pismem z dnia 3 października 2014 r. zwrócił się do Dyrektora Zespołu Szkól nr [...] w K. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Jego żądanie zawarte zostało w kilku punktach i odnosiło się do udostępnienia informacji na temat tego: 1/ w jaki sposób została wybrana firma dostarczająca mundury dla uczniów; 2/ w jaki sposób są zbierane pieniądze od rodziców; 3/ w jaki sposób szkoła współpracuje z firmą dostarczającą mundury; 4/ na temat danych pracownika szkoły odpowiedzialnego za umundurowanie uczniów oraz tego czy otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie i w jakiej wysokości; 5/ ile wynosi koszt umundurowania jednego ucznia; 6/ ilu jest uczniów szkoły, na dzień składania wniosku, mających obowiązek posiadania munduru. Dyrektor Zespołu Szkół nr [...] w K. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie części z tych pytań. Dyrektor wystosował do skarżącego akt zatytułowany "odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej". W tym miejscu należy przychylić się do argumentacji zaprezentowanej przez organ, że pismo z dnia 15 października 2014 r. ma postać decyzji administracyjnej, która ma charakter odmowny. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby pismo to zawierało wszystkie składniki decyzji przewidziane w art. 107 §1 K.p.a. Z art. 104 K.p.a. wynika, że decyzja jest formą załatwienia indywidualnej sprawy przez organ administracji publicznej. W znaczeniu materialnym decyzją jest każdy akt wydany na mocy obowiązujących przepisów prawa. Chodzi tu o jednostronny akt organu, rozstrzygający indywidualną sprawę, określający konsekwencje stosowania normy prawnej, skierowany do indywidualnie oznaczonego adresata. Treścią decyzji jest z reguły ustalenie, zniesienie lub zmiana praw i obowiązków konkretnego podmiotu. Sąd Najwyższy wyjaśnił w wyroku z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt I CNK 582/98 (LEX 50843), że przez decyzję administracyjną należy rozumieć kwalifikowany akt administracyjny, będący przejawem woli administrujących w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. W ugruntowanych poglądach judykatury i orzecznictwa wskazuje się, że pismo pochodzące od organu administracji, aby stanowiło decyzję administracyjną, musi zawierać przynajmniej cztery elementy formalne, tj.: oznaczenie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie sprawy i podpis pracownika reprezentującego organ (por. wyroki NSA z dnia 4 listopada 2007 I GSK 360/07 LEX 969678, z dnia 22 lipca 2014 r. II GSK 1683/14 LEX 1492995 oraz z 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2663/12 LEX 1340249). Te przesłanki zostały spełnione w piśmie Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w K., gdyż zawiera ono oznaczenie organu, podpis osoby reprezentującej organ, adresata aktu i rozstrzygnięcie w sprawie. Pismo z dnia 15 października 2014 r. stanowi załatwienie indywidualnej sprawy przez organ administracji publicznej. Jego treść obejmuje władcze rozstrzygnięcie organu co do części żądania przedstawionego w piśmie dnia 3 października 2014 r. W piśmie tym stwierdzono, że organ odmawia udostępnienia informacji publicznej na temat tego w jaki sposób są zbierane pieniądze od rodziców, w jaki sposób szkoła współpracuje z firmą dostarczającą mundury, na temat danych pracownika szkoły odpowiedzialnego za umundurowanie uczniów oraz tego czy otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie i w jakiej wysokości, a także ile wynosi koszt umundurowania jednego ucznia. Podkreślić natomiast należy, że sąd administracyjny w sprawie skargi na bezczynność nie jest uprawniony do badania zgodności z prawem wydanego przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia. Stwierdzić natomiast należy, że decyzja z dnia 15 października 2014 r. nie skonsumowała w całości żądania udostępnienia informacji publicznej sformułowanej we wniosku z dnia 3 października 2014 r. Organ bowiem w swoim piśmie nie odniósł się do zagadnienia dotyczącego sposobu wyboru firmy dostarczającej mundury dla uczniów oraz nie udzielił odpowiedzi na pytanie (bądź odmówił odpowiedzi) dotyczące ilości uczniów mających obowiązek posiadania mundurów. W tym zakresie Dyrektor Zespołu Szkół nr [...] w K. pozostawał w bezczynności. Nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że skarżący mógł wnioskować o uzupełnienie decyzji w tym zakresie w trybie art. 111 § 1 K.p.a. Zakres wydanej decyzji był jasny i nie pozostawiał żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do rozstrzygnięcia, a organ w ogóle nie ustosunkował się do pozostałych żądań skarżącego. Podkreślenia wymaga nadto, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dostrzec również należy, iż w świetle art. 149 P.p.s.a., celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem wnioskodawcy. Z treści powyższego przepisu wynika więc a contrario, że niewykonanie przez organ tego obowiązku uzasadnia uwzględnienie skargi. Zdaniem sądu uruchomienie trybu administracyjnego w postępowaniu o udostepnienie informacji publicznej następuje jedynie w zakresie objętym decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej i w tym tylko zakresie adresat decyzji może na podstawie art. 111 § 1 K.p.a. domagać się jej uzupełnienia np. co do pouczenia o środkach odwoławczych. Nie można jednakże przyjąć za zasadne, aby w sytuacji kiedy nie odmówiono wnioskodawcy udzielenia informacji w pełnym zakresie, zgodnie z zadanymi pytaniami a nie udzielono mu jednocześnie odpowiedzi na pytania nie objęte decyzją o odmowie udzielenia informacji publicznej, powinien się domagać uzupełnienia decyzji o odmowę udzielenia informacji publicznej w pozostałym zakresie. Wnioskodawca oczekuje na udzielenie mu informacji a podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli nie wydał decyzji odmownej co do pełnego zakresu żądanej informacji pozostaje w bezczynności co do części nie objętej decyzją. Jednocześnie Sąd, rozpoznając wniesioną skargę, stwierdził, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji). Rozpoznając sprawę w tym zakresie, Sąd wziął bowiem pod uwagę okoliczność, że organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która w części konsumowała wniosek skarżącego z dnia 3 października 2014 r. Brak terminowego udzielenia wszystkich informacji, o jakie wnioskował skarżący, był wynikiem błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi można uznać jedynie oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. W przekonaniu Sądu celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także określenie okoliczności sprawy. Stąd, w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek przemawiających za wydaniem orzeczenie, iż bezczynności miała charakter rażący. Podobnie Sąd uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wymierzenie organowi grzywny. Częściowe rozpoznanie wniosku skarżącego nie uzasadniało bowiem zastosowania sankcji, o jakiej mowa w art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na fakt, że Dyrektor Zespołu Szkół nr [...] w K. wydał decyzję z dnia 15 października 2014 r., która w części zaspokajała żądanie skarżącego sformułowane we wniosku z dnia 3 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w powyższym zakresie skargę oddalił (pkt 3 sentencji). O kosztach postępowaniu orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.