II SAB/Kr 114/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2017 r. w sprawie ze skargi S.Z. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala. S. Z. – sekretarz Związku [...] w dniu [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do Sądu Okręgowego w Krakowie o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 o dostępie do informacji publicznej. We wniosku zażądał podania wszystkich kosztów procesu o sygnaturze akt [...],a w szczególności kosztów rozprawy (wynagrodzenia przewodniczącego, protokolanta), kosztów zastępstw procesowych oraz kosztów udziału w rozprawach funkcjonariuszy Policji z Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K.. W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezes Sądu Okręgowego, działając jako organ I instancji w postępowaniu wydał decyzję w dniu [...] lutego 2017, w której odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie informacji o wysokości wynagrodzenia protokolanta Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział [...] za czas trwania rozprawy. Jak podkreślił organ, informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zdaniem organu, wnioskowana informacja, jako informacja o sposobie dysponowania środkami publicznymi jest informacją publiczną, a tym samym organ jest zobowiązany do jej udostępnienia. Niemniej, z uwagi na brzmienie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Jak podkreślił organ I instancji, w orzecznictwie przyjmuje się, że sprawowanie władzy publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Funkcję publiczną charakteryzuje zatem realizacja nałożonych na instytucję zadań publicznych, a osoby pełniące te funkcje wykazują się również kompetencją decyzyjną. Organ I instancji wymienił obowiązki protokolanta i uznał, że ich charakter powoduje, że nie pełni on funkcji publicznych, a jest jedynie osobą pełniącą funkcje wspomagające. W związku w z powyższym art. 5 ust. 2 ustawy nie znajdzie w tym wypadku zastosowania. Ponadto organ podkreślił, że podanie wynagrodzenia za czas rozprawy tworzyłoby możliwość poznania miesięcznego wynagrodzenia protokolanta. Organ stanął na stanowisku, że informacja ta podlega ochronie, a więc nie może zostać udostępniona na zasadach opisanych w ustawie. W dniu [...] lutego 2017 r. Prezes Sądu Okręgowego przesłał również S. Z. pismo, zawierające odpowiedź w związku z pozostałymi informacjami, o które wnioskodawca wnosił. Poinformował wnioskodawcę, że organ nie jest w posiadaniu informacji o koszcie rozprawy i nie jest w stanie ustalić wynagrodzenia przewodniczącego za okres jej trwania, z uwagi na nielimitowany czas pracy sędziego. Przesłał również zanonimizowany odpis postanowienia zawierającego informację o kosztach zastępstw procesowych w sprawie. Poinformował również, że nie jest w posiadaniu informacji o wynagrodzeniu funkcjonariuszy policji sądowej, bowiem działają oni w ramach zatrudniającej ich jednostki policji, a nie są zatrudnieni przez Sąd Okręgowy. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. S. Z. wniósł odwołanie od ww. decyzji do Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca powołał się na prostotę działań matematycznych potrzebnych do udzielenia informacji w tej sprawie oraz brak trudności przy obliczaniu kosztów przez inne organy państwowe. Wskazał, że zestawienie kosztów należy wykazać w złotych i groszach. Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie, działając jako organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Prezes Sądu Apelacyjnego podzielił stanowisko organu I instancji o niemożności zakwalifikowania protokolanta jako osoby pełniącej funkcję publiczną, z uwagi na usługowy charakter tej działalności. W związku z powyższym w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mówiący o ograniczeniu prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zdaniem organu II instancji informacja o wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia stanowi element sfery prywatnej pracownika i nie podlega zatem udostępnieniu na zasadach opisanych w ustawie o dostępie od informacji publicznej. Organ II instancji zauważył również, że zakres odwołania wniesionego przez S. Z. obejmuje nie tylko decyzję o odmowie udostępnienia informacji o wysokości wynagrodzenia protokolanta, lecz również informacje udzielone przez Prezesa Sądu Okręgowego. W związku z powyższym organ II instancji poinformował o możliwości wniesienia skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dniu 19 kwietnia 2017 r. S. Z. – dalej skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie wykorzystania funduszy publicznych na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. akt [...] (podanie kosztów rozprawy). Skarżący wyjaśnił, że nigdy nie wnosił o podanie wynagrodzenia protokolanta (chociaż jego wynagrodzenia i wynagrodzenie innych urzędników sądowych są składową kosztów) oraz, że nie jest zrozumiałe, z jakich powodów organ ujawnia publicznie warunki zatrudnienia tej osoby (szczegóły umowy). Zdaniem skarżącego nazwisko i imię przewodniczącego oraz protokolanta zostało upublicznione na wokandzie i są one przetwarzane przez organ administracji dla różnych celów, a zatem informacje te straciły przymiot informacji prywatnych. W związku z powyższym skarżący wniósł o nakazanie udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem i zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z przepisami. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie nie udzielił informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, jeżeli organ takiej informacji nie posiada, powinien o tym pisemnie powiadomić wnioskodawcę, wskazując gdzie zainteresowany może uzyskać żądane informacje. A zatem brak udzielenia odpowiedzi na wniosek tworzy po stronie organu stan bezczynności. Skarżący podkreślił również, że wnioskowane informacje bezsprzecznie stanowią informację publiczną oraz że nie żądał podania warunków zatrudnienia protokolanta czy innych urzędników sądowych, a jednocześnie, że wysokość wynagrodzenia w sądach jest informacją jawną. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji wydanej jako organ II instancji. Zdaniem Organu Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie nie zaniechał wykonania czynności, do których jest zobowiązany i dokonał ich prawidłowo w terminie o którym mowa w art. 13 ust. 1 oraz 16 ust. 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Organ podniósł również, że skarżący we wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. jednoznacznie określił zakres żądania informacji, a mianowicie wysokość kosztów (w tym wynagrodzenia sędziego i protokolanta) w postępowaniu toczącym się w sprawie o sygn. [...] a zatem wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, informacja musiała obejmować informację o wysokości wynagrodzenia konkretnego pracownika sądu. Dodatkowo wyjaśnił, że fakt ujawnienia nazwiska protokolanta na wokandzie nie skutkuje możliwością udostępnienia innych informacji na jego temat, gdyż prowadziłoby to do naruszenia jego prawa do prywatności. W odpowiedzi na wezwanie tut. Sądu, S. Z. sprecyzował, że wniesiona skarga jest skargą na bezczynności Prezesa Sądu Okręgowego. W związku z powyższym Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz wyjaśnił, że organ podjął stosowne rozstrzygnięcia. Wskazał, ze skarżący podał nieprawdziwe informacje w uzasadnieniu skargi, bowiem otrzymał on informację publiczną.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 P.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 151 P.p.s.a w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości albo w części. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił S. Z. we wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. Na samym początku należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w przedmiocie rozparzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarga na bezczynność organu, w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05, LEX nr 236545). Brak jest tutaj podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2016 r., LEX nr 2086528; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2016 r., II SAB/Kr 84/16, LEX nr 2069027). Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) – dalej jako "u.d.i.p." Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Prezes Sądu Okręgowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co zresztą nie było kwestionowane w niniejszej sprawie. Natomiast żądane we wniosku informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a udzielenie tej informacji odbywa się na zasadach i w trybie określonych przepisami tej ustawy. Podkreślić należy, że stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07, CBOSA). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I OSK 1177/12, Lex nr 1265660): " Z bezczynnością organu na gruncie u.d.i.p. mamy do czynienia tylko wtedy gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnienia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia’’. Ponadto okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Trzeba mieć również na uwadze, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w myśl art. 5 cyt. ustawy może ograniczyć dostęp do wnioskowanych informacji publicznej np. ze względu na powody wskazane w ustawie. Udzielenia informacji publicznej podmiot zobowiązany może także odmówić z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic chronionych prawem. W takiej jednak sytuacji odmowa udzielenia informacji publicznej musi być dokonana w formie decyzji zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy podkreślić, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje podmioty, które taką informacją dysponują. Wynika to wprost z przepisu art. 4 ust. 3 ww. ustawy. A zatem jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to w ocenie Sądu w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia, że nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją – stanowi udzielenie informacji publicznej. Nie można bowiem przyjmować, że organ ma obowiązek udzielenia informacji, której nie posiada. Nie można także zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma, ponieważ zobowiązanie takie byłoby niewykonalne (por. wyrok WSA w Warszawie z 27. 04. 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 157/09, CBOSA). Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Op 32/16, Lex nr 2086522). Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do Sądu Okręgowego w Krakowie o udzielenie informacji publicznej w zakresie: podania kosztów procesu sygn. akt [...] w tym: koszty rozprawy (wynagrodzenie przewodniczącego, protokolanta), koszty zastępstw procesowych, koszty udziału w rozprawach policjantów w Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K.. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ wydał w dniu [...] lutego 2017 r. decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w zakresie informacji o wysokości wynagrodzenia protokolanta Sądu Okręgowego w Krakowie. W tym miejscu wskazać należy, że skarżący wyjaśnił w skardze treść swojego wniosku, wskazując, że nigdy nie wnosił o podanie wynagrodzenia protokolanta. To twierdzenie jest niezgodne z treścią wniosku, gdzie wyraźnie jest mowa także o wynagrodzeniu protokolanta. Niemniej wobec wydania w dniu [...] lutego 2017r. decyzji odmawiającej udzielenia informacji w tej sprawie, przyjąć należy, że w odniesieniu do tej kwestii Prezes Sądu Okręgowego z pewnością nie pozostaje w bezczynności. Natomiast co do prawidłowości decyzji - kwestia ta pozostaje poza merytoryczną kontrolą Sądu. W odniesieniu do pozostałych zagadnień - pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie udzielił odpowiedzi w zakresie żądanych informacji. Poinformował skarżącego, że nie jest w posiadaniu informacji dotyczącej kosztów rozprawy odnośnie wynagrodzenia Przewodniczącego, albowiem czas pracy Sędziego jest nielimitowany. Zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj.: Dz.U z 2016 r., poz. 2062) – dalej jako "p.u.s.p." czas pracy sędziego jest określony wymiarem jego zadań. Ustanawia on dla sędziów zadaniowy system organizacji czasu pracy. Jest to usprawiedliwione rodzajem pracy, jej organizacją oraz miejscem wykonywania pracy. Należy wobec tego przyjąć, że system organizacji czasu pracy sędziego wynika bezpośrednio z prawa o ustroju sądów powszechnych. W związku z tym do sędziów nie ma zastosowania art. 140 zdanie drugie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j.: Dz.U z 2016 r., poz. 1666) – dalej jako "k.p.", który przewiduje ustalenie przez pracodawcę, po porozumieniu z pracownikiem, czasu niezbędnego do wykonania powierzonych mu zadań, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy wynikającego z norm określonych w art. 129 § 1 k.p. W odniesieniu do sędziego nie następuje uzgodnienie z nim (ustalenie po porozumieniu z nim) czasu niezbędnego do wykonania powierzonych mu zadań. Sędziemu zadania wyznacza odpowiedni przełożony służbowy, co do zasad przydziału spraw poszczególnym sędziom – prezes sądu (art. 22 § 1 pkt 1 oraz art. 22a), a na bieżąco przewodniczący wydziału – co dotyczy zarówno rodzaju zadań i ich zakresu, jak i czasu i miejsca ich wykonania. Do sędziego nie mają zastosowania powszechne normy czasu pracy wynikające z art. 129 § 1 k.p. Do takiego wniosku upoważnia nie tylko analiza treści art. 83 p.u.s.p., ale również ocena statusu prawnego sędziego. Wynika z tego, iż czas pracy sędziego rzeczywiście należy uznać za nielimitowany, co z kolei powoduje niemożność przeliczenia jego wynagrodzenia "godzinowo", jak chodzi o czas trwania rozprawy, ale też i "dniowo". Ergo Prezes Sądu Okręgowego prawidłowo stwierdził, że nie jest w posiadaniu takich informacji. W piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. organ poinformował również skarżącego, że nie posiada informacji na temat otrzymanego wynagrodzenia przez funkcjonariuszy Policji, bowiem obecni na sali rozpraw podczas prowadzenia sprawy policjanci nie otrzymali żadnego wynagrodzenia od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie, zaś wynagrodzenie otrzymują we właściwej jednostce. Tym samym w piśmie z dnia [...] lutego 2017r. skarżący został poinformowany, że co do tego zagadnienia – Prezes Sądu takiej informacji nie posiada. W zakresie kosztów zastępstwa procesowego, Prezes Sądu Okręgowego przesłał skarżącemu odpis zanonimizowanego odpisu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. zawierającego stosowne rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego. Wobec tego przyjąć należy, że w tym punkcie informacja została udzielona w terminie. Wskazać również należy, że organ ww. decyzję wraz z pismem datowane na dzień [...] lutego 2017r. przesłał do skarżącego w dniu [...] lutego 2017 r., a zatem 1 dzień po upływie terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niemniej jednak należy wskazać, że termin wskazany w art. 13 u.d.i.p. jest terminem instrukcyjnym. W wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. (sygn. akt I OSK 685/15, CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził tego rodzaju stanowisko, a nadto stwierdził w rozpoznawanej sprawie, że jego przekroczenie o trzy dni trudno uznać za bezczynność. Stanowisko to Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela w odniesieniu do jednodniowego przekroczenia terminu instrukcyjnego, jako niewielkiego opóźnienia. Tutaj zatem także nie dopatrzył się Sąd bezczynności. Tym samym, skoro terminowo została udzielona informacja w zakresie posiadanym przez organ, zaś co do jednej kwestii – została wydana w tym samym terminie decyzja odmowna, a co do pozostałej części wniosku – wskazano, także w terminie, że organ informacji nie posiada - brak było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. w oparciu o treść art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Reasumując, wskazać należy, że zarzuty skarżącego nie znalazły oparcia w obowiązujących przepisach prawa i ustalonym stanie faktycznym. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.