II SAB/Kr 121/13

IISAB/Kr 121/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 5 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M.C.-G. w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu K. w K. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 21 maja 2013 r. M.C.-G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu K. w K. Skarżąca wskazała, że bezczynność organu dotyczy rozpoznania jej wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu K. z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] nr [...] udzielającej B.M. pozwolenia na użytkowanie częściowe w zakresie parteru budynku mieszkalno-usługowego w S ul [...]. Skarżąca podała także, że w dniu 20 maja 2013 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , a twierdzenie to poparła załączonym do skargi pismem z dnia 20 maja 2013 r. Do dnia złożenia skargi nie uzyskała od organu nadrzędnego odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek ten uzasadniono tym, iż skarga jest niedopuszczalna wskutek niewyczerpania przez skarżącą trybu przewidzianego w art. 37 K.p.a. Organ podał, że wprawdzie skarżąca złożyła zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na bezczynność organu I instancji, jednakże zażalenie to nie zostało jeszcze rozpoznane. Nadto organ wniósł ewentualnie, w razie niepodzielenia przez Sąd stanowiska o niedopuszczalności skargi, o umorzenie postępowania wskazując, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem w dniu 31 maja 2013 r. wydał postanowienie nr [...] znak: [...], którym odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu K. w K. z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd w pierwszej kolejności bada dopuszczalność wniesienia skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W indywidualnych sprawach administracyjnych środkiem zaskarżenia bezczynności organu administracji - zgodnie z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego - jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie składane do organu administracji wyższego stopnia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła stosowne zażalenie do właściwego organu nadrzędnego w stosunku do organu pozostającego w bezczynności, zatem nie może odnieść skutku twierdzenie strony przeciwnej jakoby skarżąca nie wykorzystała trybu przewidzianego w art. 37 K.p.a. Niesłuszne jest także twierdzenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , iż postępowanie zażaleniowe przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego nie zostało jeszcze zakończone, wobec czego skarżąca nie jest jeszcze uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem powinna wyczekiwać na rozstrzygnięcie organu nadrzędnego. Przy czym warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi jest samo złożenie zażalenia, nie zaś oczekiwanie na jego rozpoznanie przez organ wyższego stopnia, czy też merytoryczna treść wydanego przezeń w tym trybie orzeczenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012r., sygn.akt I OSK 872/12, Lex nr 1145135). Sąd podziela także stanowisko w tej kwestii wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 września 2011r. II SAB/Kr 67/11 LEX nr 1153816, w którym stwierdzono, że: Złożenie zażalenia na przewlekłość przed wniesieniem skargi na przewlekłość, ale przed jego rozpoznaniem otwiera drogę do złożenia skargi bowiem można przyjąć, że złożenie zażalenia jest już wyczerpaniem środków zaskarżenia o których mowa art. 52 § 1 p.p.s.a. Podobnie WSA w Krakowie w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2012 r. III SAB/Kr 59/11 LEX nr 1111408: W przypadku skarg na bezczynność organów strona jest zobowiązana jedynie wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., natomiast nie jest związana żadnymi terminami do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa, trwa tak długo, jak długo organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie innej czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu skarga nie została złożona przedwcześnie. Skoro skarżąca zrealizowała przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazany ustawowy wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, jej skarga jest dopuszczalna. Skarga dotyczy kwestii zwłoki organu odwoławczego w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Jak wynika z akt sprawy w dniu 31 maja 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu K. w K. wydał postanowienie nr [...] znak: [...] , którym odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu K. w K. z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] . Faktem zatem jest, że organ odwoławczy wydał decyzję po upływie terminów przewidzianych w art. 35 § 3 K.p.a., natomiast po wniesieniu skargi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu K. w K. nie pozostaje już w bezczynności, gdyż zakończył postępowanie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu K. w K. z dnia [...] czerwca 2005r. znak: [...] postanowieniem, które podlega odrębnemu trybowi zaskarżania. W związku z powyższym postępowanie sądowe w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (przyczyny określone w art. 161 § 1 pkt 1-2 P.p.s.a. nie mają w tej sprawie zastosowania) stało się bezprzedmiotowe. Określenie, że umorzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe wskazuje zarazem, że ujawnienie istnienia przyczyny umorzenia postępowania dotyczy okresu od wniesienia skargi, aż do rozstrzygania sprawy przez sąd. Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, w której ww. przyczyna umorzenia postępowania nie istniała w chwili wniesienia przez M.C.-G. skargi, ale powstała w trakcie postępowania, przed datą wydania w tej sprawie orzeczenia sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18.03.2004 r. (sygn. akt III SA 16000/02, opub. W LEX nr 146542) orzekł, że zawarte w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. W orzecznictwie sądowym przyjęto pogląd, że w przypadku skargi na zwłokę w załatwieniu sprawy, gdy decyzja merytoryczna została wydana po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 46/03, opub. w LEX nr 203323; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z 21 czerwca 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 153/02, opub w LEX nr 220349 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt I SAB/0l 3/06, opub. w LEX nr 237485). Tak wyrażone stanowisko Sąd w całości akceptuje. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w drodze postanowienia umorzyć w tej sprawie postępowanie sądowe.