II SAB/Kr 152/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A.N. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę Uzasadnienie: Pismem z dnia 13 kwietnia 2013 r. A.N. zwróciła się do Wojewody z wnioskiem o informację "na jakiej podstawie prawnej przerwane zostało postępowanie, a konkretnie nastąpiła odmowa wydania zarządzenia zastępczego – w trybie art. 98a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (...) – dotyczącego wygaśnięcia mandatu radnej miasta G. M.M. , w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w ustępie drugim powyższej normy". W piśmie zawierającym wniosek A.N. podała, że Wojewoda w dniu 4 lutego 2013 r. wezwał Radę Miasta G. do podjęcia uchwały o wygaszeniu mandatu radnej. MM. . Do dnia 6 marca Rada stosownej uchwały nie podjęła, Wojewoda zatem – zdaniem A.N. – miał obowiązek wydać zarządzenie zastępcze. Zaniechanie zaś powyższego stanowi rażące naruszenie prawa. W dniu 11 lipca 2013 r. A.N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody wnosząc o zobowiązanie Wojewody do udzielenia żądanej "informacji publicznej" w ustawowo zakreślonym terminie i do ukarania dyscyplinarnego na podstawie art. 38 kpa pracownika winnego niezałatwienia sprawy. Skarżąca zarzuciła organowi administracji, że Wojewoda na jej wniosek z dnia 13 kwietnia 2013 r. nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ administracji wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. II SA/Wa 2465/11 i I OSK 1797/10). Wnioskami mogą być więc objęte jedynie pytania o określone fakty lub o stan określonych zjawisk, a nie wyjaśnienie co osoba mała na myśli formułując swoją wypowiedź. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje i nie nakłada na organy władzy publicznej obowiązku udzielania informacji publicznej poprzez podanie wykładni prawnej czy przepisu prawa, który została zastosowany w danej sprawie. Niezależnie od powyższego organ administracji podniósł, że pismo z dnia 13 kwietnia 2013 r. nie stanowiło wniosku o udzielenie informacji publicznej, a zawierało polemikę w kwestii podstaw, którymi kierował się organ nadzoru odstępując od wydania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnej. Dodał również, że pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r. Wojewoda poinformował Radę Miasta G. o odstąpieniu od wydania, na podstawie art. 98 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego, podając szczegółowe motywy swego stanowiska. Z pismem tym miała możliwość zapoznania się również skarżąca, będąca Radną Rady Miasta G Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał co następuje: Wojewoda jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ale żądane przez skarżącą informacje nie należą do informacji podlegających przepisom tej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie". Informacje publiczne to informacje o faktach. W sferze faktów nie mieszczą się nieutrwalone w żadnej formie motywy określonego działania, w tym także przyjmowana przez podmiot zobowiązany ewentualna podstawa prawna działania lub zaniechania. Skarżąca domagała się od Wojewody nie informacji o faktach, bo te były jej znane, ale wyjaśnienia podstawy prawnej zaniechania podjęcia zarządzenia zastępczego. W istocie więc jej pytanie nie dotyczyło sfery faktów, lecz sfery prawa. We wniosku zresztą sama skarżąca przedstawiła swój własny, krytyczny wobec zaniechania Wojewody, pogląd prawny, wyraźnie oczekując nie informacji o faktach, lecz co najwyżej prawnej polemiki. Skoro przedmiotem żądania skarżącej nie były informacje publiczne w rozumieniu w/w ustawy, to kwestia ich udostępnienia lub nieudostępnienia w ogóle nie podlega kontroli sądowej. Z powyższego wynika również, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie mogło dojść do naruszenia przepisu art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisy te odnoszą się bowiem do informacji publicznej, a takowej, jak wykazano powyżej nie dotyczył wniosek z dnia 13 kwietnia 2013 r. Co się zaś tyczy wniosku skarżącej o zobowiązanie Wojewody do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, to powyższe nie mieści się w kategorii spraw wymienionych w art. 3 usta. 2 ppsa, do których rozpoznania zobowiązany jest sąd administracyjny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić.