II SAB/Kr 165/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 października 2016 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność [....] S.A. w K. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącej z dnia [....] 2016 r. I. stwierdza, że [....] S.A. w K. dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku J.K. z dnia 18 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, a bezczynność ta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje [....] S.A. w K. do wydania aktu lub dokonania czynności - w terminie 14 dni, w sprawie z wniosku J.K. z dnia 18 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. zasądza od [....] S.A. w K. na rzecz skarżącej J.K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z daty 31 sierpnia 2016 r., złożonym za pośrednictwem organu, J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [...] S.A. w K. Zarzucając nieudostępnienie skarżącej informacji publicznej na wniosek z dnia 18 marca 2016 r., w terminie wskazanym w 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy, J. K. domagała się stwierdzenia bezczynności [...] S.A. w K., zobowiązania Spółki do udzielenia jej informacji publicznej w żądanym zakresie i formie, a także zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa. Na wstępie uzasadnienia skargi J. K. zawarła obszerny wywód prawny na temat braku związania terminem do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie, ciążącego na [...] S.A. w K. obowiązku udostępniania informacji publicznej z uwagi na wykonywanie zadań publicznych ( art. 4 ust. 1 pkt 5 powyższej ustawy ), nieistnienia obowiązku wyczerpania przed wniesieniem skargi trybu przesądowego w świetle art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodzą dalej do uzasadnienia faktycznego J. K. wyjaśniała, że wezwaniem z 18 marca 2016 r. wystąpiła do [...] S.A. w K. między innymi o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. W odpowiedzi na to pismo uzyskała informację, że z posiadanej dokumentacji wynika, iż posadowienie linii energetycznej datuje się na 50-te zeszłego wieku, jednakże Spółka nie dysponuje dokumentacja pozwalającą na dokładne ustalenie terminów ich posadowienia. Jednocześnie doręczono skarżącej "wpis do grupy środków trwałych elektroenergetycznych linii średniego napięcia", w którym jako data budowy linii widnieje rok 1950, a data wpisu zinwentaryzowania linii to 30 października 1967 r. Zdaniem skarżącej powyższe nie stanowiło realizacji jej wniosku, w związku z czym 15 kwietnia 2016 r. wystąpiła do Spółki z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej przesłania decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia przebudowy i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych stanowiących własność [...] S.A., w tym protokoły z odbioru budowy linii przesyłowych wraz mapkami. W odpowiedzi skarżąca otrzymała pismo z dnia 25 maja 2016 r., w którym Spółka podtrzymał swoje stanowisko. Aż da daty sporządzenia niniejszej skargi J. K. nie otrzymała wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, co czyni ją zasadną w świetle art. 13 i 17 ustawy. Skarżąca podnosiła dodatkowo, że zarówno we wniosku z dnia 18 marca 2016 r., jak i z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sposób wyraźny wskazała formę i sposób oczekiwanego rozpatrzenia wniosku, tj. przesłanie kserokopii. Do skargi załączono kserokopie wniosku i innych powołanych w niej dokumentów. W odpowiedzi na skargę [...] S.A. w K. wnosiła o jej oddalenia skargi, obciążenia kosztami postępowania skarżącej, a także zasądzenie na rzecz strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając powyższe Spółka przedstawiała stan faktyczny sprawy, cytując fragmenty pism wymienionych w skardze, które nadto dołączyła do odpowiedzi na skargę w kserokopiach poświadczonych za zgodność z oryginałami. Odnosząc się do zarzutów skargi [...] S.A. w K. podnosiła, że jak wynika z powyższych dokumentów nie uchylała się od obowiązku udzielenia informacji publicznej. Wręcz przeciwnie, dochowując terminów określonych ustawą, przekazała skarżącej kopię dokumentu, którym dysponuje, mimo nieokreślenia formy udostępnienia informacji publicznej, informując, że innych dokumentów objętych żądaniem wniosku Spółka nie posiada. Brak było podstaw do wydania decyzji odmownej lub umorzenia postępowania skoro uwzględniono wniosek skarżącej, a oczywistym jest, że nie można udostępnić tych dokumentów, których się nie posiada. Ponadto Spółka wyjaśniała, że w jej zasobach archiwalnych nie zachowały się dokumenty związane ze wszystkimi urządzeniami. Wiąże się to z krótkim okresem przechowywania takich dokumentów i z tej przyczyny nie dysponują nimi też archiwa państwowe, o czym Spółka ma wiedzą albowiem zwraca się o nie dla potrzeb ze sądowych. Na koniec Spółka podkreślała, że dokonała poszukiwań żądanych dokumentów, przekazała dokument, który odnalazła i udzieliła informacji o nie odnalezieniu innych dokumentów, a fakt uwzględniania wniosku uzasadnia oddalenie skargi. W piśmie z dnia 24 października 2016 r. J.K. zawarła replikę na odpowiedź organu na skargę, akcentując obszernie lakoniczność i dowolność twierdzeń Spółki o nieposiadaniu żądanych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd nie jest związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tekst jednol. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1-2 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 - art. 17 u.d.i.p. oraz art. 23g ust. 11 i 12 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. Artykuł 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia", o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu ( tak m.in. NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, zam. zb. Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 208 r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, zam. zb. LEX nr 505258). Oceniając dalej przesłanki dopuszczalności skargi należy podzielić trafne tezy wyrażone m.in. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 22/13 ( zam. zb.LEX nr 1313643), w którym wskazano, że "W przypadku, gdy podmiot wezwany uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej, Sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych." Stwierdzenie, że żądana informacja nie jest informacja publiczną, stanowi zatem przesłankę prowadzącą do oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia. W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodziły przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 albo pkt 6 p.p.s.a. Skarga została złożona przez podmiot i przeciwko podmiotowi, które posiadają zdolność sądową i zdolność do czynności procesowych, nie jest dotknięta brakami formalnymi lub fiskalnymi. Okoliczności te nie były kwestionowane, jak również z urzędu nie stwierdzono żadnych przesłanek uzasadniających odrzucenie skargi z innych przyczyn, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z treścią art. 149 §1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego ( art. 149 § 1b p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Specyficzna sytuacja, uniemożliwiająca wydanie wyroku co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność albo przewlekłość zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo podjęcia stosownej czynności, choćby z przekroczeniem terminów ustawowych. Wystąpienie przesłanek do umorzenia postępowania sądowego w tej zasadniczej części, jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie zwalnia od orzeczenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stan taki nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie ( m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, zam. zb. Lex nr 491969 – nadal aktualne), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zaś z jego treści wstępnej wynika w ogólnym ujęciu, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Stosownie zaś do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis art. 6 u.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie bezspornym było, że informacja żądana we wniosku J. K. jest informacją publiczną, a [...] S.A. w K. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia. Powyższe nie budzi zastrzeżeń również w ramach przeprowadzanej kontroli wywołanej wniesieniem skargi. Artykuł 7 - 12 u.d.i.p. normuje sposób oraz formę udostępniania informacji publicznej. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi w ust. 1, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2). Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Za bezsporne należy uznać w świetle stanowisk stron, że [...] S.A. w K. nie pozostała bierna wobec wniosku J. K., natomiast zastrzeżenia skarżącej budzi prawidłowości dokonanej czynności. W kontrolowanej sprawie rozważenia wymagało, czy podanie skarżącej przez [...] S.A. w K. w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016r., że nie posiada wnioskowanych przez skarżącego dokumentów, świadczyło o wykonaniu obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane są do udostępniania informacji publicznej władze oraz inne podmioty wykonujące administrację publiczną, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest, czy podmiot będący adresatem wniosku posiada te informacje. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę, która jest podstawą do negatywnego rozpatrzenia żądania. W wyroku z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 638/14, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada w całości), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę. Zatem podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien po pierwsze w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie, a po drugie twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Ponadto powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów, w tym zasad "dobrej administracji" (tak wyrok NSA z dnia 27.01.2016 r. I OSK 129/15). Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniało go z zarzutu bezczynności (por. NSA w wyroku z dnia 27.01.2016r.).Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów powinno zawierać treść dotyczącą tego, dlaczego organ nie posiada żądanej informacji. Sąd powinien - między innymi - móc ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem działania i kompetencji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09, Lex 5704/09 oraz z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/12, Lex 12645750). Tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony i zabezpieczenia go przed arbitralnymi działaniami podmiotu, który z różnych przyczyn może dążyć do nieujawnienia posiadanych informacji publicznych. Należy zauważyć, że gdyby przyjąć, iż przekazanie stronie zainteresowanej uzyskaniem informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, jakiejkolwiek, w tym nawet oczywiście niewiarygodnej informacji – stanowi realizację ciążącego na tym podmiocie obowiązku – wówczas dostęp do informacji publicznej miałby charakter iluzoryczny, zaś osoba uprawniona do uzyskania informacji, byłaby faktycznie pozbawiona realnej ochrony prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2571/2012). We wniosku z dnia 18 marca 2016 r. J. K. zwracała się do [...] S.A. w K. o udostepnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń przesyłowych usytuowanych na jej nieruchomości, tj. działce nr [...], obr. [...] w Z., w tym protokołów z odbioru budowlanych linii przesyłowych oraz plany z mapkami. W ocenie Sądu, lakoniczne twierdzenie odpowiedzi na skargę, iż Spółka nie posiada żądanych przez skarżącego dokumentów, nie może automatycznie i bez zastrzeżeń być przyjmowane. W szczególności zauważyć należy, iż poprzednik prawny [...] S.A. niewątpliwie był inwestorem spornych urządzeń energetycznych, których część znajduje się obecnie na działce stanowiącej własność skarżącego w tej sprawie. Można więc przyjmować i zakładać – gdyż jest to obowiązkiem inwestora, że inwestor, z reguły dysponuje materiałami stanowiącymi podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych. Z uwagi więc na wskazaną okoliczność, przyjmować należy, że powinna zatem spółka dysponować (posiadać) stosowną dokumentację. Nadto zauważyć trzeba, że z pisma [...] S.A. z dnia 4 kwietnia 2016 r. oraz z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby Spółka w ogóle podjęła jakiekolwiek poszukiwania w swoich zasobach interesujących skarżącą materiałów. Nie wskazano bowiem jakie czynności konkretnie wykonano w celu ustalenia okoliczności przekazanej następnie skarżącej we wskazanym wyżej piśmie, zatem zapewnienie o braku posiadania dokumentów, o które się zwrócono nie ma dostatecznie wyraźnej i mocnej podstawy. Z przedmiotowego pisma wynika jednocześnie, że Spółka ustaliła, że urządzenia elektroenergetyczne znajdujące się na działce nr [...], obr.[...] w Z., tj. linia 15 kV o obecnej nazwie D. – W. (pierwotnie T.Zachód – Z.) została wybudowane w 1950 r. na podstawie wymaganej dokumentacji technicznej i prawnej, zgodnie z obowiązującymi w dacie budowy przepisami, z zachowaniem wymaganych w tym czasie procedur. Oznacza to zatem, iż Spółka dysponowała określonymi dokumentami poza przesłanym skarżącej, pozwalającymi powyższe fakty stwierdzić. Taki wniosek jest uzasadniony tym bardziej, że twierdzi się w tym piśmie, że nie zachowała się z okresu budowy linii dokumentacja techniczna, nie zaś pozostała żądana przez skarżącą we wniosku. Wzajemnie więc wykluczające się stanowiska Spółki, zawarte w jednym dokumencie, dodatkowo pozwalają przyjmować, iż przekazana skarżące informacja jest co najmniej niepełna. Jednocześnie, z urzędu wiadomym jest, że w licznych sprawach dotyczących udostępnienia przez [...] S.A. informacji publicznej, wymieniony podmiot, po dokonaniu należytych poszukiwań, przekazywał zainteresowanym interesującą ich dokumentację, dotyczącą realizacji inwestycji polegających na budowie urządzeń energetycznych. Ich odszukanie wymagało jednak dodatkowych czynności i potrzebnej w tym względzie staranności. Jest faktem, że we wniosku skarżącej z dnia 18 marca 2016 r. nie podano jednoznacznie, że żąda ona kserokopii wymienionych w nim dokumentów. Skoro jednakże w piśmie tym podano adres dla korespondencji, to naturalna niejaka formą było przesłania informacji publicznej, jako kserokopii dokumentów, co nie budziło wątpliwości Spółki skoro w takiej właśnie formie udostępniła wówczas skarżącej kartę ze spisu środków trwałych. Nadto żądanie zawarte we wniosku z dnia 15 kwietnia 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazuje już jednoznacznie na taką właśnie formę . Powołane wyżej okoliczności upoważniają do uznania, że Spółka pozostaje w bezczynności w realizacji wniosku skarżącej. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894 ). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym z uwagi na brak znamion celowych zaniedbań ze strony Spółki, która w terminie odpowiadała na pisma skarżącej oraz stosunkowo krótki czas bezczynności. W opisanej sytuacji nie zachodzą również przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Wniosku o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa lub wymierzenie grzywny skarżąca zresztą nie składała, jak również nie powoływała okoliczności istotnych dla wydania takich orzeczeń. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1-1a p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I.-II. sentencji wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązał [...] S.A. w K. do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni w sprawie z wniosku J. K. z dnia 18 marca 2016 r. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, zawartego w pkt III. sentencji wyroku stanowi art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.