II SAB/Kr 166/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łoboz,, Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Organizacji [...] z siedzibą w L. na bezczynność Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 lipca 2024 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie do wydania aktu lub dokonania czynności, II. stwierdza, że Dyrektor Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, ze bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie na rzecz Organizacji [...] z siedzibą w L. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania. Organizacja [...] z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 lipca 2024 r. W skardze skarżąca wniosła o "udzielenie informacji we wnioskowanym zakresie". W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że pismem z dnia 3 lipca 2024 r. skierowanym drogą elektroniczną do MORD w Krakowie skarżąca wniosła o udostępnienie informacji publicznej: Liczby ogólnej pracowników oraz liczby etatów. Liczby pracowników zatrudnionych na stanowiskach egzaminatorów oraz liczby etatów wg stanu na dzień 30 czerwca 2024 r. Skarżąca wniosła również o podanie w odpowiedzi (pkt 1 i 2) liczby ogólnej w tym kobiet oraz liczby ogólnej etatów w tym etatów kobiet. Wniosła o przesłanie informacji publicznej na podany we wniosku adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor MORD w Krakowie pismem z dnia 5 lipca 2024 r. znak: DK.105.22.2024 przesłał informacje o liczbie pracowników ogółem, liczbie etatów ogółem, liczbie kobiet wśród pracowników ogółem oraz liczbę egzaminatorów oraz liczbę ich etatów. Nie udzielono informacji o liczbie kobiet wśród egzaminatorów ani o liczbie etatów kobiet zatrudnionych na tym stanowisku. Dalej w uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informacja publiczna to każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych wart. 6u.d.i.p. Mając na względzie wszystkie kwestie związane z treścią tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych. Każda wiadomość zatem wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym, samorządowym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną. Zakres informacji, o które skarżąca wnosiła w przedmiotowym wniosku dotyczy zadań wykonywanych przez MORD w Krakowie związanych z egzaminowaniem kandydatów na kierowców i kierowców, tj. zadań nałożonych na ten podmiot ustawą o kierujących pojazdami oraz rozporządzeniem w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach. Jest to zatem zakres spraw związanych z istotą uzyskiwania przez obywateli uprawnień do egzaminowania kandydatów na kierowców. Jest to sfera bezpieczeństwa publicznego. Egzaminowanie kandydatów na kierowców jest fundamentalnym zadaniem stawianym Wojewódzkim Ośrodkom Ruchu Drogowego i sensem istnienia tych instytucji publicznych. Ukrywanie informacji dotyczących sposobu funkcjonowania przez MORD Kraków w sferze wykonywania zadań ustawowych jest niedopuszczalne. Skarżąca nie rozumie, dlaczego ta informacja, o którą wnioskowała, nie została udostępniona, ponieważ każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu. Za taką informację należy bezwzględnie uznać zakres wnioskowanej informacji, tj. informacji o liczbie kobiet wśród egzaminatorów i informacji o liczbie etatów kobiet zatrudnionych na tym stanowisku. Informacje te mają charakter publiczny, a zatem wgląd w ten obszar funkcjonowania MORD Kraków powinien być udostępniony na wniosek. Charakter wnioskowanych informacji jest czysto formalny i pragmatyczny. W interesie publicznym bowiem leży respektowanie przez władze publiczne wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, w tym przede wszystkim działań związanych ze sferą przeprowadzania egzaminów państwowych, co jest ściśle związane z działaniami podejmowanymi w celu zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także związanej z tym transparentności. Ma to istotny wpływ na zaufanie do organów władzy przez społeczeństwo i jest związane z interesem o charakterze publicznym. Próba ukrycia wnioskowanych informacji może zachwiać poczuciem sprawiedliwości, bezpieczeństwa i zaufania dla organów władzy oraz wzbudzić poczucie niższości względem władzy. Może być to również potraktowane w dalszym toku sprawy jako wybieg prawny w celu nieudostępnienia informacji publicznej, do której dostęp przysługuje każdemu obywatelowi. To właśnie dobro ogółu jest istotą dostępu do informacji publicznej, której regulację wywieść należy z art. 61 Konstytucji RP. Funkcja informacji publicznej, do której dostęp gwarantuje Konstytucja RP, polega na realizacji przez obywateli najważniejszej zasady konstytucjonalizmu demokratycznego, tj. suwerenności narodu rozumianej jako wspólnotę obywateli, z której wywodzi się legitymizacja władzy. Stąd dostęp do informacji publicznej powinien być zagwarantowany obywatelom, innym osobom i jednostkom w szerokim zakresie, a wszelkie wyjątki od tej reguły powinny być rozumiane wąsko. Co do zasady organy uprawnione do wykonywania zadań publicznych z założenia nie podejmują innych czynności jak załatwianie spraw publicznych, stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć również każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej. W przedmiotowej sprawie istota wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma wyraźne i niezaprzeczalne walory przydatności dla realizowania interesu publicznego, stąd wnioskowane informacje powinny być przez organ udostępnione w trybie u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie wniósł o umorzenie postępowania, a w razie stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność - orzeczenie, że nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ potwierdził, że skarżąca złożyła pocztą wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dyrektor Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie udzielił odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie. W odpowiedzi omyłkowo pominięto informację w zakresie ilości zatrudnionych kobiet na stanowisku egzaminatora (liczba osób oraz etatów). Organ podkreślił, że MORD nie unikał udzielenia informacji o zatrudnieniu, w tym zatrudnieniu kobiet, podając m. in. informację o ilości zatrudnionych kobiet ogółem. W związku z wpływem skargi brakująca informacja została niezwłocznie uzupełniona. Wobec udzielenia informacji sprawa podlega umorzeniu. W razie stwierdzenia bezczynności MORD, należy orzec, że nie nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa. Częściowy brak odpowiedzi był wynikiem omyłki. Odpowiedź została uzupełniona niezwłocznie po wpływie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.), która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 k.p.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest stan sprawy w chwili wyrokowania. W sytuacji, gdy na moment wyrokowania bezczynność nadal istnieje, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jeżeli bezczynność ustała, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a.. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W przedmiotowej sprawie bezsporny pozostaje fakt, że wniosek z dnia 3 lipca 2024 r. o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. był zobowiązany do jej udzielenia w zakresie, w jakim był on dysponentem żądanej informacji publicznej. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513). Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. I OSK 1163/15, LEX nr 2260512). Ustawa o dostępie do informacji publicznej precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), winien alternatywnie: - udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy), - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok NSA z dnia 25 marca 2001, sygn. akt II SA 4059/02, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14). Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14). W niniejszej sprawie nie było sporne między stronami, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżąca wnioskiem z dnia 3 lipca 2024 r. (k. 4 akt sądowych) zwróciła się do Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie w ustawowym terminie udzielił jedynie częściowej odpowiedzi na wniosek (k. 5 akt sądowych). W odpowiedzi omyłkowo pominięto informację w zakresie ilości zatrudnionych kobiet na stanowisku egzaminatora (liczba osób oraz etatów). Częściowy brak odpowiedzi był wynikiem omyłki (przeoczenia). Organ nie unikał udzielenia informacji o zatrudnieniu, w tym zatrudnieniu kobiet, podając m. in. informację o ilości zatrudnionych kobiet ogółem. Niezwłocznie po wpływie skargi, która wpłynęła do organu 29 lipca 2024 r., brakująca informacja została dnia 1 sierpnia 2024 r. udzielona wnioskodawcy przez organ. Reasumując należy stwierdzić, że organ na dzień wniesienia skargi nie udzielił skarżącej wnioskowanej informacji w pełnym zakresie, co miał obowiązek uczynić w terminie 14 dni od złożenia wniosku z dnia 3 lipca 2024 r., jednak do dnia wyrokowania pełna informacja została udzielona. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania lub dążył do tego załatwienia bez zbędnej zwłoki. "Bezczynność polega zasadniczo na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania, jak też niepoinformowaniu, iż organ nie dysponuje żadną informacją lub, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Stan bezczynności ustępuje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem" – vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. IV SAB/Po 15/17. Wobec udzielenia - przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie - pełnej odpowiedzi na wniosek z 3 lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, Sąd nie miał podstaw, by zobowiązywać organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Zważywszy na opisane wyżej niewielkie opóźnienie w udzieleniu pełnej odpowiedzi na wniosek, w której omyłkowo pominięto informację w zakresie ilości zatrudnionych kobiet na stanowisku egzaminatora (liczba osób oraz etatów), Sąd stwierdził, że choć Dyrektor Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie dopuścił się bezczynności, to jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – o czym orzeczono w pkt II i III wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że brakująca odpowiedź na wniosek została wprawdzie udzielona z przekroczeniem ustawowego terminu, jednak nie ulega wątpliwości, że organ nie zbył wniosku milczeniem i nie zignorował go, lecz wskutek przeoczenia pominął część wnioskowanej informacji, co skutkowało wniesieniem przez wnioskodawcę przedmiotowej skargi do Sądu. W wyroku z dnia z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1973/21, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności czy przewlekłości. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter szczególnie kwalifikowany. W tej sytuacji, w omówionych wyżej okolicznościach sprawy, za zbędne należało uznać stosowanie dodatkowych środków dyscyplinująco–represyjnych i wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.) – o co z resztą nie wnioskowano w skardze. O kosztach niniejszego postępowania sądowego Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej 100 zł uiszczoną przez skarżącą tytułem wpisu od skargi.