II SAB/Kr 167/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Andrzej Irla (spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel –Ziaja WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. –Powiat Grodzki postanawia I. skargę odrzucić, II. zwrócić skarżącemu J.K. wpis od skargi w kwocie 100 zł ( sto złotych ). W dniu 15 listopada 2010 r. J.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność organu egzekucyjnego -Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , polegającą na niepodejmowaniu przez ten organ czynności zmierzających do wyegzekwowania wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w dniu [...] stycznia 2008 roku, znak: [...] . Skarżący wniósł o wyznaczenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki ostatecznego terminu skutecznego załatwienia sprawy, o wyjaśnienie przyczyn bezczynności oraz o ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a także o rozważenie zasadności zastosowania sankcji porządkowych lub dyscyplinarnych w stosunku do winnych pracowników. W uzasadnieniu skarżący wyjaśniał, że przedmiotem skargi jest bezczynność wskazanego organu egzekucyjnego, polegająca na niepodejmowaniu celowych środków egzekucyjnych w związku z wydaniem dopiero w dniu 2 września 2009 roku tytułu wykonawczego przeciwko zobowiązanemu. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania egzekucyjnego i stwierdził, że nieuzasadnione jest dopatrywanie się bezczynności w działaniu organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., nr 229, póz. 1954 z późn. zm.) na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 r., nr 153, póz. 1270 z późn. zm., powoływana dalej jako: "p.p.s.a.") skarga na bezczynność organu egzekucyjnego (wierzyciela) może dotyczyć jedynie niewydania przez ten organ postanowienia, na które służy zażalenie. W świetle treści art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. oraz art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Skargi takiej nie może złożyć podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt: II OSK 1588/06 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2003 r. II SAB/Wa 138/02, ONSA 2004, nr 2, póz. 89). Uregulowanie to dopuszcza skargę na bezczynność organu egzekucyjnego jedynie w przypadku uchylania się przez ten organ od wydania postanowień, na które służy zażalenie, z wyłączeniem zaś przypadków zaniechania przez organ egzekucyjny dokonywania czynności egzekucyjnych. Omawiana regulacja (art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a.) stwarza podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji możliwość wnoszenia skargi do sądu administracyjnego jedynie na bezczynność organu wyższego stopnia w wydawaniu postanowienia o jakim mowa w ostatnio wymienionym przepisie. Natomiast z regulacji tej nie wypływa uprawnienie dla tych podmiotów do wniesienia takiej skargi na bezczynność wierzyciela w przypadku niepodejmowania przez niego czynności egzekucyjnych. Innym zupełnie uprawnieniem jest możliwość kwestionowania na drodze skargi do sądu administracyjnego wydanego przez organ wyższego stopnia postanowienia oddalającego skargę na bezczynność organu egzekucyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6 § 1 a zd. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Podkreślić trzeba, że złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy niepodejmowania czynności zmierzających do wyegzekwowania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Taki zakres skargi wynika jednoznacznie ze sformułowania, że: "przedmiotem skargi jest bezczynność organu egzekucyjnego - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do wyegzekwowania wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w dniu [...] stycznia 2008 roku, znak: [...] ". Skarżący nie domaga się zatem stwierdzenia bezczynności organu egzekucyjnego w wydaniu postanowienia, na które służyłoby mu zażalenia, a żąda uznania zwłoki organu w podjęciu innych czynności egzekucyjnych. Z powołanych już wyżej względów bezczynność organów egzekucyjnych w dokonaniu tego rodzaju czynności nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę taką zgodnie z art. 52 § 3 na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęcia innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa zaś w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.). Analiza akt prowadzi do wniosku, że skarżący nie poprzedził złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi wykorzystaniem żadnego z wyżej wymienionych środków. Powołany w uzasadnieniu skargi pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (wyrok tegoż Sądu z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt: IV SAB/Wr 34/09) odnosi się jedynie do bezczynności organów w udostępnieniu informacji publicznej. Przyjęta w tym judykacie argumentacja odnosi się zatem do innego układu procesowego, regulowanego przepisami szczególnymi, z wyłączeniem stosowania w tym zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie może mieć bezpośredniego zastosowania w rozpoznawanej sprawie i uzasadniać braku konieczności wyczerpania przez skarżącego środka, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a. Wskazać także należy, że cytowany pogląd nie jest podzielany przez piśmiennictwo (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, T. Woś (red.), H. Knysiak - Molyczk, M. Romańska, Warszawa 2009 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis , wydanie III, t. 17 do art. 52 p.p.s.a.). Z powyższych względów skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.