II SAB/Kr 169/14

10Sygn. akt II SAB/Kr 169/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność "T" S.A w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek M. O. z dnia 24 czerwca 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "T" S.A. w K. na rzecz skarżącej M. O. kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 26 maja 2014 r. M.O. wniosła skargę na bezczynność [....] S.A. w K. polegającą na: 1) nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 30 lipca 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) - dalej "u.d.i.p." 2) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1. W związku z tym skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności [....] S.A. z siedzibą w K. oraz o zobowiązanie spółki do udzielenia informacji w żądanej formie i zakresie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w aktualnie obowiązujących przepisach prawa brak jest wskazania, że w przypadku skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej strona skarżąca związana jest jakimkolwiek terminem na jej wniesienie. Zwrócono również uwagę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Kolejną kwestią jest zagadnienie obowiązku stosowania przez skarżoną spółkę prawa handlowego, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy, który stanowi, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe - miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego - i oznacza ono, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. W dalszej części skargi wskazano, że wezwaniem z dnia 24 czerwca 2013 r. strona skarżąca wystąpiła do [....] S.A. między innymi o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 7 sierpnia 2013 r. znak: [....] , w którym [....] S.A. stwierdził, że infrastruktura przesyłowa posadowiona na nieruchomości skarżącej została wybudowana w 1966 r. Następnie otrzymano pismo z dnia 6 września 2013 r. znak: [....] , w którym [....] S.A. stwierdził: "w sytuacji mieszanego charakteru dokumentacji zgromadzonej w ramach dokumentacji techniczno-prawnej dotyczącej budowy urządzeń elektroenergetycznych, wnioskodawcy należy udostępnić wyłącznie informację publiczną (...) a nie zbiór, w którym niektóre dokumenty maja walor takiej informacji". Ponadto [....] S.A. w ww. piśmie stwierdza, że nie dysponuje w tej konkretnej sprawie żadnymi decyzjami. Taki stan rzeczy poddawałby w wątpliwość stan wiedzy przedsiębiorcy przesyłowego. W piśmie znak: [....] podaje on jednoznacznie rok budowy urządzeń infrastruktury przesyłowej, a niewątpliwie takie dane musiał zaczerpnąć z jakichś dokumentów. Wobec przedłużającej się bezczynności organu, pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. zwrócono się z ponownym wnioskiem m.in. o udostępnienie, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych. Swoje stanowisko przedsiębiorca przesyłowy podtrzymał w piśmie z dnia 6 maja 2014 r. Należy także zauważyć, że stanowisko przedsiębiorcy przesyłowego jest sprzeczne z regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Nie budzi natomiast wątpliwości fakt, iż żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Aż do dnia sporządzenia niniejszej skargi skarżąca nie otrzymała jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Na tej podstawie, w świetle dyspozycji art. 13 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy stwierdzić, że skarga na bezczynność [....] S.A. z siedzibą w K. jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę [....] S.A. w K. wniosła o oddalenie skargi i obciążenie skarżących kosztami postępowania. Strona przeciwna wskazała, że pomiędzy spółką [....] a pełnomocnikiem skarżącej prowadzona była korespondencja dotycząca urządzeń elektroenergetycznych zlokalizowanych na działce nr [....] obr. P. , gmina P. W piśmie z dnia 6 września 2013 r. - stanowiącym odpowiedź na pismo z dnia 24 czerwca 2014 r. - spółka stwierdziła w sposób jednoznaczny, że nie dysponuje decyzjami, których wydania domagała się M.O. Fakt udzielenia skarżącej tej informacji jest bezsporny, bowiem kopia pisma z 6 września 2014 r. została dołączona do skargi W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżąca podniosła, że wniosek Skarżącej dotyczył udostępnienia wszystkich informacji, publicznych stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Informacje publiczne to nie tylko decyzje administracyjne, ale także inne stosowne dokumenty techniczno-prawne związane z wykonywanymi przez przedsiębiorstwo energetyczne zadaniami publicznymi, a w szczególności protokoły odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokoły zdawczo - odbiorcze, protokoły zdawczo - odbiorcze środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienniki budów, decyzje wydane przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp. ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzje zatwierdzające plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itd. Posiadanie infrastruktury elektroenergetycznej i profesjonalne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji energii elektrycznej wymaga rzetelnego prowadzenia dokumentacji techniczno-prawnej infrastruktury przesyłowej. Gdyby podzielić twierdzenia Uczestnika, należałoby przyjąć, iż sporna infrastruktura de iure nie istnieje -bowiem przedsiębiorstwo energetyczne nie posiada dokumentacji zezwalającej na budowę, uruchomienie oraz eksploatację wskazanej linii niskiego napięcia. Dodatkowo, w związku z brakiem dokumentacji dotyczącej eksploatacji i przebudowy, w tym także remontów, należałoby przyjąć, iż linia w czasie swojego istnienia nie była ani razu remontowana, a nawet nie prowadzono prac konserwatorskich. Tym samym, gdyby powyższa sytuacja rzeczywiście miała miejsce - [....] S. A. naruszałaby przepisy prawa karnego, powodując istotne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, znajdujących się lub mogących się znajdować w pobliżu spornych, a nieremontowanych, urządzeń elektroenergetycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżąca wnioskiem z dnia 24 czerwca 2013 r. zatytułowanym "Wezwanie do zawarcia umowy, Wezwanie przedsądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej" zwróciła się do [....] S.A. w K. o udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń przesyłowych usytuowanych na działce należącej do M.O. , w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami. W odpowiedzi udzielonej skarżącej pismem z dnia 6 września 2013 r. [....] S.A. poinformował go, że Spółka nie dysponuje decyzjami i w związku z tym nie ma możliwości przesłania żądanych dokumentów. Kwestia, czy żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych - była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i została przesądzona w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w licznym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje, bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010). Z uwagi na powyższe uznać należy, że przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej, jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. [....] S.A. z siedzibą w K. , jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.) . Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt l OSK 638/11). Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury elektroenergetycznej są dokumentami, w posiadaniu, których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011). Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że [....] S.A. z siedzibą w K. , jako podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 24 czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie w jego pełnym zakresie. Powyższe oznacza albo udzielenie informacji publicznej i udostępnienie kserokopii dokumentacji dotyczącej urządzeń usytuowanych na działce skarżącej albo wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu Spółki – udzielenie wnioskodawczyni odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, w sytuacji kiedy podmiot do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., II SAB/Wa 103/12). Pismem z dnia 6 września 2013 r. [....] S.A. stwierdziła, że nie dysponuje w niniejszej sprawie decyzjami, nie ma możliwości przesłania żądanych dokumentów. W odpowiedzi na skargę z dnia 6 czerwca 2014 r Spółka wyjaśniła, że " nie dysponuje decyzjami, których wydania domagała się M.O. " (k. – 17). Wskazać należy, że we wniosku z 24 czerwca 2013 r. skarżąca zwróciła się o "udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy (...)" urządzeń elektroenergetycznych usytuowanych na jej działce. Skarżąca zwróciła się, zatem o udostępnienie wszelkich posiadanych dokumentów (związanych z infrastrukturą elektroenergetyczną znajdującą się na jej działce), a nie jedynie decyzji administracyjnych. W piśmie z dnia 6 września 2013 r. Spółka odniosła się jedynie do decyzji administracyjnych, a powtórzyła swoje stanowisko w odpowiedzi na skargę. Wniosek, zatem nie został rozpoznany w pełnym zakresie. Oznacza to, że [....] S.A. w K. winien był zająć stanowisko także odnośnie innych elementów dokumentacji związanej z budową, posadowieniem przebudową urządzeń elektroenergetycznych oraz planów z mapkami. Z pierwotnego wniosku jednoznacznie wynikał rodzaj dokumentów, o udostępnienie, których wystąpiła skarżąca. Skarżąca w wystarczający sposób określiła, zatem rodzaj i zakres interesującej go dokumentacji. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącej dotyczący udostępnienia informacji publicznej do chwili obecnej nie został rozpoznany w całości. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art.13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przepis art.13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W realiach niniejszej sprawy wniosek M.O. z dnia 24 czerwca 2013 r. został częściowo zrealizowany przez Spółkę dopiero pismem z dnia 28 kwietnia 2014r. Spółka [....] S.A. w K. niewątpliwie znacząco przekroczyła tym samym terminy udostępnienia informacji, o jakich mowa w ww. art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. W tym miejscu należy podkreślić, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 185/12). Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że [....] S.A. w K. pozostaje nadal w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącej. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I wyroku zobowiązał Spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku M.O. z dnia 24 czerwca 2013 r. Stwierdzając w pkt II wyroku, że bezczynność w rozpoznawanej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim fakt, że w piśmie z dnia 6 września 2013 r. częściowo, (choć nieprecyzyjnie) odniesiono się do żądania wniosku a wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożony został przez skarżącą dopiero w dniu 15 kwietnia 2014 r., na co Spółka udzieliła odpowiedzi w dniu 9 maja 2014 r. O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od [....] S.A. w K. na rzecz skarżącego kwotę 357 zł, Sąd wliczył w nią koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłatę skarbową za pełnomocnictwo procesowe w łącznej wysokości 17 zł.