II SAB/Kr 172/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenie A z siedzibą w Z. na bezczynność Rektora Akademii [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga strony skarżącej – Stowarzyszenia "[...] na bezczynność Rektora Akademii Górniczo Hutniczej im. [...] w K. w sprawie nie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 marca 2018 r. znak [...]. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2018.1330); - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa do informacji publicznej; - art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, u.d.i.p. poprzez nie zrealizowanie podmiotowego i przedmiotowego obowiązku ustawowego w zakresie udostępnienia posiadanej informacji, mającej charakter informacji publicznej; - art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nie udostępnienie informacji w ustawowym 14 dniowym terminie, a także poprzez nie wskazania w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim wniosek zostanie rozstrzygnięty; - art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. poprzez nie wydanie decyzji. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie AHG w K. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 9 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej polegającej na wskazaniu: jakie opracowania (analizy, ekspertyzy itp.) realizowała Akademia Górniczo Hutnicza w K. na rzecz Spółek [...] z o.o. w K. ul. [...] lub[...] w K. , na czyje zlecenie na temat a) złóż rud cynku i ołowiu w gminach Zawiercie, Łazy, Poręba, Ogrodzieniec, b) projektowanej kopalni cynku i ołowiu w powiecie zawierciańskim; jakie badania, gdzie i kiedy przeprowadziła AGH w ramach projektów wymienionych w pkt. 1; 3) w jakiej wysokości brutto i od jakiego podmiotu pozyskiwała AGH środki finansowe za opracowania/badania wymienione w pkt. 1 i 2; 4) kto w tych pracach uczestniczył, w jakim okresie? 5) czy uczestniczący w pracach podpisywali klauzulę pełnej indywidualnej odpowiedzialności za przeprowadzone badania i wyniki analiz oraz brak konsekwencji dla lokalnej społeczności przedsięwzięcia wymienionego w pkt. 1. - w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, bądź w terminie określonym przez Sąd, stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., że AGH w K. dopuściła się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., wymierzenie Rektorowi AGH w K. grzywny w wysokości 3 000 zł, zasądzenie od AGH w K. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca wskazała, że w dniu 9 marca 2018 r. wystąpiła do Prof. dr hab. inż. T.S. Rektora AGH z wnioskiem o udostępnienie informacji w zakresie w zakresie wskazanym powyżej. Wniosła aby informacje zostały przesłane na adres mailowy Stowarzyszenia. Rozpatrując wniosek strony skarżącej Rektor wydał w dniu 12 kwietnia 2018 r. decyzję znak [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej powołując się na art. 5. ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem strony skarżącej poza wskazanym art. 5 u.d.i.p decyzja wskazywała błędne podstawy prawne i niewłaściwe pouczenie o możliwości złożenia odwołania. Rektor prawidłowo jedynie uznał, że uczelnia jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w oparciu o przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Strona skarżąca złożyła odwołanie od w/w decyzji, w zasadzie złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegającej rozpoznaniu przez ten sam podmiot, który ją wydał, a nie odwołanie do jednostki nadrzędnej zgodnie z pouczeniem AGH, wskazując między innymi, że AGH, która nie jest organem władzy publicznej, powinna przy wydaniu decyzji zastosować art. 17 u.d.i.p., a nie art. 16, czy jak w kolejnej decyzji art. 207 ust. 2 ustawy z 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym, bowiem u.d.i.p. kompleksowo reguluje, wskazuje podstawy prawne udostępnienia informacji publicznej, z odpowiednim stosowaniem przepisów k.p.a. (16 ust. 2 w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p.). W wyniku wniosku Stowarzyszenia, Rektor AGH wydał w dniu 5 czerwca 2018 r. kolejną decyzję [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia 20 kwietnia 2018 r. W ocenie strony skarżącej, wymaga wyjaśnienia czy Rektor AGH utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 12 kwietnia 2018 r. o takim samym znaku czy inną, której treść nie została Stowarzyszeniu udostępniona, albo która jest skierowana do innego podmiotu. W decyzji z dnia 5 czerwca 2018 r. [...] Rektor właściwie uznał, że jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, właściwie zdefiniował, z odwołaniem się do orzecznictwa sądowego, pojęcie informacji publicznej, jednakże wniosku Stowarzyszenia z dnia 9 marca 2018 r. nie rozpoznał. Zdaniem strony skarżącej, Rektor AGH w decyzji odwołał się do, de facto, niewłaściwej definicji tajemnicy przedsiębiorcy wobec treści wniosku. Stowarzyszenie nie domagało się udostępnienia, jak to ocenia rektor, a jak nie wynika z wniosku, treści umów zawartych ze Spółką [...]z o.o. w K . Decyzja została wydana co do treści umów. Rektor AGH pominął zupełnie nie tylko treść wniosku zawartego w pkt 1, ale nie udostępnił informacji publicznej w zakresie wniosków zawartych w pkt ad 2- ad 5, nie wydał decyzji co do wniosków zawartych w ad 2-ad 5, czy nie poinformował, jeżeli tak ocenił, że wnioski nie stanowią informacji publicznej. Rektor pozostaje zatem w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. W ocenie strony skarżącej bezczynność jest wynikiem rażącego naruszenia prawa. Rektor AGH wydawał decyzje, ale nie w przedmiocie wniosku. Z uzasadnienia decyzji można domniemywać, że AGH zawarła umowę ze Spółką [...] z o.o. w K. , ale już nie udzielono informacji ile zawarto tych umów, czy takie umowy zawarte zostały z [...] w K . Rektor nie udostępnił informacji jakie badania, gdzie i kiedy przeprowadziła AGH w zakresie złóż rud cynku i ołowiu w gminach Zawiercie, Łazy, Poręba, Ogrodzieniec, także w ramach projektowanej kopalni cynku i ołowiu w powiecie zawierciańskim, w jakiej wysokości brutto i od jakiego podmiotu pozyskiwała AGH środki finansowe za opracowania/badania, kto w tych pracach uczestniczył, w jakim okresie, czy uczestniczący w pracach podpisywali klauzulę pełnej indywidualnej odpowiedzialności za przeprowadzone badania i wyniki analiz oraz brak konsekwencji dla lokalnej społeczności przedsięwzięcia w zakresie planowanej budowy kopalni cynku i ołowiu. Strona skarżąca zarzuciła, ze organ nie zauważył, że dla przedsiębiorcy wszystko, co wiąże się z jego funkcjonowaniem, może mieć wartość wymagającą ochrony, jednakże nie wszystko stanowić będzie tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnicą przedsiębiorcy [...] Spółka z o.o. w K. nie są informacje zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności co do wysokości pozyskiwanych środków finansowych przez uczelnię publiczną, zakresu wykonywanych prac, danych pracowników naukowych uczelni, w ogóle a nie tylko pracujących na rzecz [...]Spółka z o.o. W ocenie strony skarżącej odmawiając udostępnienia informacji Rektor pozostaje w bezczynności, chroniąc interesy Spółki, nie chcąc ujawnić pozyskanych środków z przeprowadzonych badań i ich zakresu. Stowarzyszenie nie żąda informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa, a do żądanych informacji dostęp przy postępowaniu koncesyjnym i poprzedzających czynnościach faktycznych i prawnych będzie powszechny. Stowarzyszenie zostało powołane do życia w grudniu 2015 roku, zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym w lutym 2016 roku pod numerem KRS nr [...]. Celami statutowymi Stowarzyszenia są: przeciwdziałanie powstaniu kopalni cynku i ołowiu w rejonie Jury Krakowsko-Częstochowskiej oraz upowszechnianie wiedzy w zakresie zagrożeń dla ludzi, środowiska i warunków życia mieszkańców rejonu, związanego z ewentualną budową kopalni, przetwarzaniem rud Zn-Pb, hałdami oraz osadnikami ze szlamami poflotacyjnymi. Strona skarżąca zarzuciła, że do dnia dzisiejszego Rektor AGH nie udostępnił informacji publicznej i pozostaje w bezczynności, gdyż do dnia dzisiejszego nie została wydana decyzja pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Rektor AGH pozostaje w zwłoce w załatwieniu złożonego wniosku. Skarżący nie otrzymał zarówno wnioskowanej informacji publicznej, jak i pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji (zgodnie z art. 13. ust. 2 ustawy). Rektor AGH tym samym utrudnia, uniemożliwia Stowarzyszeniu realizację statutowych celów i zadań. Zdaniem strony skarżącej wnioskowane informacje stanową niewątpliwie informację publiczną. W przedmiotowej sprawie Rektor AGH nie udzielił odpowiedzi na wnioski, wydał tylko decyzje w sprawie treści umowy zawartej pomiędzy AGH a [...] z o. o. w K. , która nie była objęta wnioskiem, zatem dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wskazanemu we wniosku. Nie wydał też stosownej decyzji ze wskazaniem podstaw i przyczyn odmowy, w konsekwencji pozostał w bezczynności. Wniosek o zasądzenie grzywny uzasadniony jest rażącym naruszeniem prawa przy udostępnieniu informacji publicznej, dodatkowo w szczególności z uwagi na ważny interes społeczny, polegający na uniemożliwianiu Stowarzyszeniu prowadzenia intensywnej działalności statutowej w powiecie zawierciańskim. W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w K. wniósł o oddalenie skargi w całości. W ocenie organu w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Organ wskazał, że w dniu 19 marca 2018 r. otrzymał wniosek strony skarżącej z dnia 9 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pytania sformułowane we dotyczyły prac wykonywanych przez AGH na rzecz [...] sp. z K. Organ wskazał, że prace na rzecz [...] sp. z o.o. były realizowane na podstawie umowy nr [...] z dnia 2 marca 2017 r., której przedmiotem było wykonanie opracowania naukowo-badawczego. Łącznie z umową nr [...] strony zawarły umowę o zachowaniu poufności. W treści tejże umowy zobowiązały się do zapłaty kary umownej w wysokości 50.000,00 zł w przypadku każdego naruszenia obowiązku zachowania poufności. Z uwagi na wątpliwości, czy udostępnienie informacji objętych umową nie naruszenia poufności, do zachowania której AGH się zobowiązała oraz ze względu na konsekwencje finansowe grożące AGH w przypadku naruszenia tejże umowy, w dniu 29 marca 2018 r. Organ zwrócił się do [...] sp. wyrażenie zgody na udzielenie odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania. Pismem z 29 marca 2018 r. organ poinformował stronę skarżącą o braku udzielenia odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie, uzasadniony oczekiwaniem na odpowiedź podmiotu, z którym AGH wiąże umowa o ze poufności. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2018 r. [...] sp. z o.o. przedstawiło stanowisko, zgodnie z którym informacje żądane przez stronę skarżącą nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a gdyby nawet uznać, że informację stanowią, to Spółka nie wyraża zgody na ich udostępnienie, gdyż stanowią one tajemnicę przedsiębiorcy. Zdaniem [...] sp. z o.o. żądane informacje obejmują plany inwestycyjne Spółki w tym potencjalny zakres przedmiotowy oraz podmioty inwestycji, stawki stosowane w umowach miedzy kontrahentami, a także inne dane techniczne i organizacyjne[...] z sp. o.o. Po otrzymaniu odpowiedzi o powyższej treści, w dniu 12 kwietnia 2018 r. organ wydał decyzję, którą na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p odmówił udostępnienia informacji publicznej. Decyzja z 12 kwietnia 2018 r. została zaskarżona odwołaniem, które wpłynęło do organu w dniu 7 maja 2018 r. W treści odwołania strona skarżąca zakwestionowała zasadność odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pomimo błędnego pouczenia zawartego w decyzji z dnia 12 kwietnia 2018 r., organ ponownie rozpatrzył sprawę i w dniu 5 czerwca 2018 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, że w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z dnia 5 czerwca 2018 r. wskazano nieprawidłową datę wydania zaskarżonej decyzji jako "20 kwietnia 2018 r.", a nie "12 kwietnia 2018 r.". W uzasadnieniu decyzji z dnia 5 czerwca 2018 r. organ podtrzymał swoje stanowisko, iż podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej jest art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem organu już sam tytuł pisma procesowego nazwanego skargą na bezczynność Rektora Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w K. w sprawie nie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej dowodzi, że strona skarżąca niewłaściwie interpretuje pojęcie "bezczynności". Zdaniem organu strona skarżąca błędnie utożsamia odmowę udostępnienia informacji publicznej z bezczynnością organu. W przedmiotowej sprawie, w której Organ wydał dwie decyzje administracyjne, o bezczynności nie może być mowy. Organ wnióśł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do treści art. 1 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej, skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W ocenie Sądu, dotyczy to także obecnego stanu prawnego, po wprowadzeniu ponaglenia. Skoro ponaglenie zastąpiło zażalenie do organu wyższego stopnia oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 k.p.a., których to wniesienie w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie było wymagane zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem, nie jest wymagane obecnie wniesienie ponaglenia, gdyż nadal brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330) stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/ Go 31/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 13 ustęp 1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Jednocześnie należy podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić. Oddaleniu podlega również skarga w sytuacji gdy zadane pytanie nie dotyczyło informacji publicznej. Jeśli bowiem żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Obowiązkiem organu jest poinformowanie wnioskodawcy pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok NSA z dnia 25 marca 2001, sygn. akt II SA 4059/02, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14). Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14, CBOSA). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż Rektor Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] jest organem którego działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego koniecznym było zbadanie czy owa bezczynność w przypadku Rektora Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...]miała miejsce. Wniosek strony skarżącej z dnia 9 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej adresowany do Rektora Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] , dotyczył 5 pytań. Strona skarżąca domagał się informacji publicznej polegającej na wskazaniu: jakie opracowania (analizy, ekspertyzy itp.) realizowała Akademia Górniczo Hutnicza w K. na rzecz Spółek [...] Spółka z o.o. w K. ul. [...] lub [...] w K. , na czyje zlecenie na temat a) złóż rud cynku i ołowiu w gminach Zawiercie, Łazy, Poręba, Ogrodzieniec, b) projektowanej kopalni cynku i ołowiu w powiecie zawierciańskim; jakie badania, gdzie i kiedy przeprowadziła AGH w ramach projektów wymienionych w pkt. 1; w jakiej wysokości brutto i od jakiego podmiotu pozyskiwała AGH środki finansowe za opracowania/badania wymienione w pkt. 1 i 2; kto w tych pracach uczestniczył, w jakim okresie? czy uczestniczący w pracach podpisywali klauzulę pełnej indywidualnej odpowiedzialności za przeprowadzone badania i wyniki analiz oraz brak konsekwencji dla lokalnej społeczności przedsięwzięcia wymienionego w pkt. 1. Analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy materiału dowodowego potwierdza sekwencję zdarzeń przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Wniosek z dnia 9 marca 2018 r. o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 19 marca 2018 r. W dniu 29 marca 2018 r. organ zwrócił się do [...] sp. z o.o. o wyrażenie zgody na udzielenie odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania. Pismem z 29 marca 2018 r. organ poinformował stronę skarżącą o braku udzielenia odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie, uzasadniony oczekiwaniem na odpowiedź podmiotu, z którym AGH wiąże umowa o ze poufności. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2018 r. [...] sp. z o.o. przedstawiło stanowisko, zgodnie z którym informacje żądane przez stronę skarżącą nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a gdyby nawet uznać, że informację stanowią, to Spółka nie wyraża zgody na ich udostępnienie, gdyż stanowią one tajemnicę przedsiębiorcy. W dniu 12 kwietnia 2018 r. organ wydał decyzję, którą na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p odmówił udostępnienia informacji publicznej. Decyzja z 12 kwietnia 2018 r. została zaskarżona odwołaniem, które wpłynęło do organu w dniu 7 maja 2018 r. W dniu 5 czerwca 2018 r. organ wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji z dnia 5 czerwca 2018 r. organ podtrzymał swoje stanowisko, iż podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej jest art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, iż do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Według art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że Rektor Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w chwili złożenia skargi na bezczynność nie pozostawał w bezczynności, bo wydał decyzje odmowne. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 organ powiadomił o powodach opóźnienia pismem z dnia 29 marca 2018 r. Jeżeli strona skarżąca stoi na stanowisku, że żądane informacje nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy i powinny były być jej udostępnione, to mogła kwestionować stanowisko organu za pomocą skargi na decyzję odmowną. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że decyzja odmowna organu była rozstrzygnięciem odnoszącym się do całości wniosku strony skarżącej. Subiektywne przekonanie strony skarżącej, że co do części wniosku było ono niezasadne i naruszało art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – konkluzji tej nie może zmienić. Zdaniem Sądu, nie jest tak – jak zdaje się twierdzić strona skarżąca – że decyzja załatwiała sprawę niejako w części, a w pozostałym zakresie organ pozostaje w bezczynności. Na tle ogółu przedstawionych okoliczności takie rozumowanie, w ocenie Sądu, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie był władny do kontroli czy odmowa udostępnienia żądanej informacji była zasadna. Skoro zaś organ – Rektor Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...]– nie pozostawał w bezczynności, bo wydał decyzję odmowną, skargę na bezczynność jako bezzasadną Sąd oddalił. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.