II SAB/Kr 182/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. T. na bezczynność Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zobowiązuje Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku strony skarżącej z dnia 14 maja 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdza, że Małopolski Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej w K. dopuścił się bezczynności w sprawie, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania G. T. w dniu 29 czerwca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 14 maja 2025 r. złożył drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie wszystkich notatek służbowych, jakie sporządził organ w dniu 6 i 7 maja 2025 r. Odpowiedź na przedmiotowy wniosek powinna zostać udzielona zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w terminie nie późniejszym niż 14 dni. Pomimo upływu wskazanego terminu, informacja publiczna nie została udostępniona. W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności, zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w terminie 7 dni oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Małopolski Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej w K. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że skarżący wnioskiem z dnia 6 maja 2025 r. wystąpił do Komendy Wojewódzkiej PSP w K. o udostępnienie informacji publicznej o treści: "Czy organ w toku czynności związanej z przyjmowaniem skargi na działanie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. w dniu 6 maja 2025 r. między godziną 14-16, albo bezpośrednio po tych czynnościach stworzył jakąś notatkę urzędową". W odpowiedzi pismem z dnia 14 maja 2025 r. znak WO.077.36.2025.KK udzielono skarżącemu informacji, że przyjęcie skargi nie wiązało się z koniecznością sporządzenia notatki służbowej. Wnioskiem o uzupełnienie odpowiedzi z dnia 14 maja 2025 ?. skarżący zwrócił się o jednoznaczne udzielenie odpowiedzi na skierowany uprzednio wniosek wskazując, że odpowiedź z dnia 14 maja 2025 r. nie wyklucza, że organ mógł stworzyć notatkę służbową mimo braku takiej konieczności związanej z samym procesem przyjmowania skargi. W odpowiedzi z dnia 5 czerwca 2025 r. znak WO.077.36.2.2025 poinformowano skarżącego, że "w związku z przyjęciem skargi ustnej z dnia 6 maja br. nie sporządzono notatki służbowej". W dalszej części odpowiedzi na skargę Małopolski Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej w K. podał, że wnioskiem z dnia 14 maja 2025 r. skarżący wystąpił o udzielenie informacji publicznej: "o udostępnienie wszystkich notatek służbowych jakie sporządził organ w dniu 6 i 7 maja 2025 r.". W odpowiedzi pismem z dnia 10 czerwca 2025 ?. znak WO.077.36.3.2025 r. poinformowano skarżącego, że organ nie sporządził żadnych notatek służbowych w dniach 6 i 7 maja br. w sprawie stanowiącej przedmiot jego zainteresowania. Komendant wyjaśnił, że mając na względzie całokształt sprawy organ potraktował wniosek z dnia 14 maja 2025 r. jako kontynuację i kolejne uzupełnienie pierwotnego wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 6 maja 2025 r. Organ każdorazowo udzielał informacji w sprawie wskazując, że nie wytworzono notatki służbowej objętej przedmiotem wniosków skarżącego. Z uwagi na powyższe, zarzuty skarżącego odnośnie nieudzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie i pozostawania organu w stanie bezczynności uznał za bezzasadne. Z elektronicznych akt administracyjnych i akt sądowych wynika następujący ciąg zdarzeń: 1) W dniu 6 maja 2025 r. skarżący złożył do organu pismo zatytułowane "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej", w którym zwrócił się o udostępnienie informacji: "Czy organ w toku czynności związanej z przyjmowaniem skargi na działanie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. w dniu 6 maja 2025 r. między godziną 14-16, albo bezpośrednio po tych czynnościach stworzył jakąś notatkę urzędową". W treści skarżący zaznaczył, że pytanie nie dotyczy protokołu przejęcia skargi; 2) W piśmie z dnia 14 maja 2025 r. skierowanym do G. T. organ wskazał: "W odpowiedzi na Pański wniosek z dnia 6 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej informuję, że przyjęcie skargi nie wiązało się z koniecznością sporządzenia notatki służbowej w tym zakresie przez przyjmującego skargę"; 3) W dniu 14 maja 2025 r. skarżący skierował do organu pismo zatytułowane "Wniosek o uzupełnienie odpowiedzi", w którym podał: "W związku z moim wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 6.05.2025 r. i odpowiedzią organu z dnia 14 maja 2025 r. (...) zwracam się z wnioskiem o jednoznaczne udzielenie odpowiedzi na skierowany wniosek". Wskazał, że dotychczasowa odpowiedź nie wyklucza odpowiedzi twierdzącej. Organ mógł bowiem stworzyć jakąś notatkę służbową we wskazanym okresie pomimo braku takiej konieczności związanej z samym procesem przyjmowania skargi; 4) W tym samym dniu 14 maja 2025 r. skarżący złożył do organu pismo zatytułowane "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej", w którym zwrócił się "o udostępnienie wszystkich notatek służbowych jakie organ sporządził w dniu 6 i 7 maja 2025 r."; 5) W piśmie z dnia 5 czerwca 2025 r. (jak organ sam podał - dotyczącym uzupełnienia odpowiedzi na wniosek z dnia 6 maja 2025 roku) organ wskazał, że "w związku z przyjęciem skargi ustnej z dnia 6 maja nie sporządzono notatki służbowej"; 6) W piśmie z dnia 10 czerwca 2025 r. organ wskazał, że "w odpowiedzi na Pański wniosek dot. udostępnienia informacji publicznej informuję, że organ nie sporządził żadnych notatek służbowych w dniach 6 i 7 maja 2025 r. w sprawie stanowiącej przedmiot zainteresowania skarżącego. W piśmie tym organ stwierdził również, że dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej; 7) W dniu 30 czerwca 2025 r. G. T. skierował do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. pismo, w którym podał, że nie sprecyzował konkretnej sprawy jaka go interesuje, gdyż przedmiotem jego zainteresowania była ogólna działalność organu. Wskazał także, że nie wyklucza cofnięcia skargi, jednak na chwilę obecną organ nie oświadczył jednoznacznie, że w dniach 6 i 7 maja 2025 r. nie wytworzył żadnych notatek służbowych (k.20 akt sądowych); W piśmie procesowym z dnia 29 września 2025 r. (k.75 akt sądowych) skarżący podniósł, że z odpowiedzi na skargę jednoznacznie wynika, że organ nie rozpatrzył wniosku skarżącego z dnia 14 maja 2025 r., a wniosek ten jest autonomiczny i niezależny od wszystkich innych spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Według art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, a zatem dla jej skutecznego wniesienia nie wymagała uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). Na wstępie rozważań merytorycznych należy zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika przede wszystkim z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem a jednocześnie gdy nie zachodzą przesłanki wyłączające jej udostępnienie określone w art. 5 u.d.i.p. – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); 2) poinformować wnioskodawcę o tym, że: a) jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, b) podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), c) bądź też że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie pisma; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. albo odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (wówczas podmiot zobowiązany dokonuje rozpoznania wniosku w formie decyzji administracyjnej). Co istotne, organ (lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) winien podjąć powyższe działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot zobowiązany któregokolwiek z ww. działań (bądź podjęcia działania lecz niewłaściwego z punktu widzenia rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej), uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej a żądana przez niego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Należy przy tym podkreślić, że zadania władzy publicznej są również zadaniami publicznymi. W ocenie Sądu oczywistym jest, że Małopolski Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej w K. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia, będącej w jego posiadaniu, informacji publicznej. Następnie należało zbadać, czy przedmiot żądania G. T. stanowi informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. poprzez wskazanie, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Określając pojęcie informacji publicznej ustawodawca odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosić się musi w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843), mogących interesować ogół obywateli. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydujące znaczenie ma zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Uwzględniając wszystkie powyższe aspekty należy stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 222/22). Mając powyższe na uwadze, żądanie dotyczące udostępnienia treści notatek służbowych niewątpliwie dotyczy informacji publicznej. Jak to zostało powyżej wskazane, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Artykuł 6 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega m.in. informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4 lit. a). Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest, stosownie do brzmienia art. 6 ust. 2 u.d.i.p., treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z powyższego wynika, że co do zasady, notatki służbowe stanowią dokument podlegający udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że sprawozdanie z czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie skargowej "stanowi swoistego rodzaju streszczenie tego, jakie czynności były podejmowane w ramach postępowania skargowego prowadzonego na podstawie przepisów Działu VIII Rozdziału 2 K.p.a., analizę dokonanych ustaleń pod kątem stwierdzenia zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników organu administracji publicznej, naruszenia praworządności lub interesu skarżącego, przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania sprawy oraz wnioski z tej analizy płynące. Stanowi zatem oficjalny dokument z postępowania w sprawie, podpisany przez funkcjonariusza i złożony do akt sprawy" (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 393/23; wyrok NSA z dnia 12 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 942/24, orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie zatem żądane dokumenty urzędowe stanowią informację publiczną. Twierdzenie organu, że żądane dokumenty służyły wymianie informacji, zgromadzeniu materiałów oraz mogą być fragmentem przygotowań do powstania aktu tj. zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi, nie zmienia tego, że jako dokumenty urzędowe stanowią dane publiczne. Dokumentem urzędowym, w świetle 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z akt sprawy wynika, że nowy wniosek G. T. w sprawie udostępnienia wszystkich notatek służbowych, jakie sporządził Małopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w dniu 6 i 7 maja 2025 r. wpłynął do organu 14 maja 2025 r., a organ dopiero w piśmie z dnia 10 czerwca 2025 r. na niego odpowiedział, z tym że udzielona odpowiedź nie była adekwatna do treści wniosku. Komendant podał bowiem, że organ nie sporządził żadnych notatek służbowych w dniach 6 i 7 maja br. "w sprawie stanowiącej przedmiot Pańskiego zainteresowania". Rzecz w tym, że w nowym wniosku z dnia 14 maja 2025 r. skarżący nie zawęził żądanej informacji do zakresu wskazanego w pierwszym wniosku z dnia 6 maja 2025 r. Domagał się bowiem udostępnienia wszystkich notatek służbowych, jakie sporządził Małopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w dniu 6 i 7 maja 2025 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, należy traktować także udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 6/14, Lex nr 1474351; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Mając zatem powyższe na uwadze Sąd nie miał wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku strony skarżącej i w konsekwencji, wobec braku – do dnia wydania niniejszego wyroku – informacji o rozpoznaniu przez organ przedmiotowego wniosku skarżącego, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – zobowiązał organ do rozpoznania tego wniosku w terminie 14 dni od dnia przekazania organowi odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998, s. 808-812). Z taką sytuacją w ocenie Sądu nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Organ co prawda zaniechał niezwłocznego podjęcia czynności i terminowego rozpoznania wniosku skarżącego, to jednak biorąc pod uwagę fakt, że Okręg PZW nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, jak również to, że nie było spowodowane lekceważeniem podmiotu wnioskującego czy też celowym przedłużaniem postępowania należało przyjąć, iż opisana bezczynność nie miała charakteru kwalifikowanego. W konsekwencji Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. - orzeczono w punkcie II sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.