II SAB/Kr 186/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P. i J. P. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie wniosku skarżących z dnia 6 września 2018 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Wójtowi Gminy [...] grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych IV. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżących kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Pismem z dnia 19 października 2020 r. A. P. i J. P. wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy przez Wójta Gminy Kościelisko. W uzasadnieniu skargi podano, że wnioskiem z dnia 6 września 2018 r. inwestorzy zwrócili się do Wójta Gminy Kościelisko o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Wskazać trzeba, że przedmiotowe postępowanie było przez Wójta wielokrotnie i bezzasadnie przedłużane, podejmowano czynności zbędne oraz wykraczające poza granice sprawy, jak również działania Wójta charakteryzują znaczne i nieuzasadnione znaczne odstępy czasu pomiędzy podejmowaniem poszczególnych działań. Wójt dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które przy wnikliwym (tj. zgodnym z art. 12 § 1 K.p.a.) jego prowadzeniu Wójt z pewnością mógłby zakończyć, wydając rozstrzygnięcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślono, że skarżący wnieśli ponaglenie pismem z dnia 26 marca 2020 r. W wyniku jego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniem z dnia 10 czerwca2020 r. stwierdziło, że Wójt dopuścił się przewlekłości postępowania z cechami rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu ww. orzeczenia zostało wskazane, iż Wójt, pomimo zgromadzenia materiału dowodowego umożliwiającego wydanie rozstrzygnięcia w sposób bezpodstawny podejmuje kolejne czynności, które mają na celu nieuzasadnione przedłużenie postępowania. W dalszej części skargi skarżący opisali przebieg postępowania podnosząc, że organ podejmował czynności, które zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania. Wskazali, że Wójt dwukrotne wzywał inwestora do uzupełnienia złożonego wniosku- podczas gdy we wstępnej weryfikacji wniosku to Wójt był obowiązany do oceny spełnienia wszystkich wymogów formalnych oraz do ewentualnego (jednokrotnego) wezwania do ich uzupełnienia (pierwszy stan przewłoki). Następnie, nie sposób pominąć faktu, że postępowanie było wielokrotnie zawieszane co miało zasadniczy wpływ na jego długość. Pierwsze zawieszenie postępowania na mocy postanowienia z dnia 15 listopada 2018 r. tj. orzeczenia wydanego po ponad 2 miesiącach od dnia wszczęcia postępowania było związane z podjętą niemal 3 lata przed dniem złożenia wniosku przez inwestora Uchwałą Nr XII/97/15 Rady Gminy Kościelisko z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania dla środkowej części [...], we wsi W. gminie Kościelisko pod nazwą [...] V (drugi stan przewłoki). Na postanowienie to zostało wniesione zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu. Po podjęciu zawieszonego postępowania z powodu braku uchwalenia planu, co tylko potwierdza pozorność, ale i bezzasadność dziewięciomiesięcznego przestoju ze szkodą dla inwestora - Wójt podjął kolejne czynności celem powstrzymania biegu postępowania. I tak należy wskazać na kolejną bezpodstawną czynność podjętą przez Wójta na mocy postanowienia z dnia 9 sierpnia 2019 r. tj. zobowiązania skarżącego do sporządzenia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz wystąpienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie o stwierdzenie, czy dla Inwestycji istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 (trzeci stan przewłoki). Postanowieniem z dnia 19 września 2019 r. RDOŚ w Krakowie stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia ww. oceny. W omawianym postanowieniu RDOS wskazał, iż planowana inwestycja ma zostać zlokalizowana poza obszarami Natura 2000, w pobliżu istniejących zabudowań o charakterze mieszkalnym i pasterskim oraz bezpośrednio przy drodze publicznej, jak również nie będzie ona (inwestycja) wywierała żadnego wpływu na warunki wodno - glebowe obszaru Natura 200 [...] PLH120026. Co istotne, inwestycja nie spowoduje spadku liczebności populacji gatunków chronionych w ww. obszarze Natura 2000 oraz zmniejszenia ich występowania, a także nie spowoduje pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych, nie pogorszy integralności obszaru Natura 200 i nie wpłynie negatywnie na jego powiązania z innymi obszarami w sieci Natura 2000. W konsekwencji - nie sposób nie zauważyć, że planowana inwestycja stanowi nie tylko kontynuację istniejącego ładu przestrzennego, ale również nie wpływa negatywnie na szeroko rozumiane środowisko, co dalej oznacza, że wszelkie twierdzenia Wójta w tymże zakresie są nieuzasadnione i zmierzające do przedłużenia postępowania. Kolejne zawieszenie postępowania przez Wójta na mocy postanowienia z dnia 7 listopada 2019 r związane, było z wezwaniem skarżących do wystąpienia do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w celu uzyskania zgody na odstępstwo od zakazów, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody co spowodowało zawieszenie postępowania do czasu uzyskania rozstrzygnięcia ww. organu (czwarty stan przewłoki). Postanowienie to zostało również zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, które postanowieniem z dnia 19 grudnia 2019 r. uchyliło w całości naprowadzone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, iż nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania zgody na odstępstwa, o których mowa wyżej jest przedwczesne (to może bowiem nastąpić na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę). W efekcie nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania. Co istotne, pomimo powyższego jednoznacznego rozstrzygnięcia organu II instancji Wójt ponownie podjął działania do obciążenia inwestora ww. obowiązkiem uzyskania zgody na odstępstwa (podkreślić trzeba, że obowiązek ten został uznany za nieuzasadniony). Pismem z dnia 18 marca 2020 r. Wójt zawiadomił strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 31 stycznia 2021 r., co oznacza, że postępowanie zostało przedłużone niemal o rok (piąty stan przewłoki). Mając na uwadze powyższe, nie budzi wątpliwości, iż wszelkie działania podejmowane przez Wójta nie mają na celu wszechstronnego rozważenia sprawy, a jedynie zastopowanie niniejszego postępowania, tak, aby wejście w życie procedowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwiło wydanie wnioskowanej decyzji. Taki sposób postępowania Wójta uznać należy za rażąco wadliwy, albowiem w sytuacji, kiedy wniosek spełnia wszelkie warunki wynikające z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ zobligowany jest do wydania decyzji. Jednakowoż na skutek opieszałości i przestojów Wójta Gminy Kościelisko, inwestor pozbawiony jest możliwości realizacji planów inwestycyjnych, co uznać należy za niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. W konkluzji wniesiono o stwierdzenie przewlekłości działania organu z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Kościelisko wniósł o jej oddalenie podnosząc, że postępowanie jest długotrwałe, ale prowadzone konsekwentnie na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz kodeksu postępowania administracyjnego. Na czas załatwienia sprawy wpływ ma nieuregulowany stan prawny działek sąsiednich (dz. ew. [...] i [...] w W. ) i konieczność ustalenia następców prawnych zmarłych współwłaścicielach. Z tego też powodu do dnia dzisiejszego sprawa nie mogła być rozstrzygnięta. Zgodnie z zawartą w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. definicją: "przewlekłość zachodzi w sytuacji gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy". W świetle tak sformułowanego przepisu nie można przypisać organowi przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, bowiem wpływ na długość postępowania miał przede wszystkim fakt jego zawieszenia, ze względu na prace na planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie słuszność i legalność zawieszenia postępowania została potwierdzona postanowieniem SKO wydanym na skutek odwołania wnioskodawcy. Prace na planem miejscowym były już bardzo zaawansowane, choć nie udało się go uchwalić w okresie zawieszenia postępowania, z uwagi na zgłaszane uwagi i wnioski przez mieszkańców. Dość jednak wskazać, iż plan ten zostanie poddany pod głosowanie na sesji rady gminy w dniu 25.11.2020 roku (załączeniu zawiadomienie o porządku obrad). Z kolei jeśli chodzi o postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego z uwagi na wymóg uzyskania odstępstwa w kwestii zakazu inwestowania w terenie gdzie występują siedliska roślin chronionych, to organ uważa, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych były to działania słuszne, celowe i wymagane prawem i należało je wykonać na etapie ustalania warunków zabudowy, a nie na etapie procedury uzyskiwania pozwolenia na budowę. Natomiast po stanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające to postanowienie o zawieszeniu, organ zrozumiał w ten sposób, że już w decyzji o warunkach zabudowy należy zasygnalizować wymóg uzyskania odstępstwa, jako jeden z warunków zrealizowania inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja ustalająca musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei zamieszczenie takiego warunku w decyzji o warunkach zabudowy wymagało wcześniejszego, dodatkowego udokumentowania faktu występowania na działce siedlisk roślin chronionych - tak jak to wskazano w uzasadnieniu postanowienia SKO, wobec czego organ planował zlecić takie czynności biegłym. Jednak gdy SKO stwierdziło w postanowieniu stwierdzającym przewlekłość organu, że organ błędnie odczytał postanowienie SKO w tym zakresie, organ zaniechał dalszych czynność w tym kierunku. Jednakże stanowczego podkreślenia wymaga, że przedłużenie terminu zakończenia postępowania jedynie częściowo zdeterminowane było intencją inwentaryzowania na działce objętej wnioskiem siedlisk roślin chronionych i ostatecznie w ogóle nie wpłynęło na czas trwania postępowania administracyjnego. Wskazać bowiem należy, że w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nakazało wójtowi również uzupełnienie kręgu stron postępowania o spadkobierców A. P. K.. Organ podjął czynności zmierzające do uzupełnienia kręgu stron postępowania i stale czyni w tym kierunku starania działając przy tym bez żadnej zwłoki, z pełnym zaangażowaniem, korzystając z dostępnych w tym zakresie środków. Wobec powyższego decyzja administracyjna w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może być jeszcze na tę chwile wydana, ale nie ze względu na kwestie badania wymogu ochrony wartość przyrodniczych, lecz ze względu na obowiązek właściwego ustalenia kręgu stron postępowania. Wobec tego działania organu podejmowane już po orzeczeniu SKO, kwestionującym zasadność uzyskiwania odstępstwa środowiskowego na etapie WZ, nawet jeśli uznać je za błędne, nie wygenerowały dodatkowej przewłoki w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, iż warunkiem wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 K.p.a.). W stanie faktycznym sprawy skarżący skierowali ponaglenie do organu wyższego stopnia czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu pismem z dnia 26 marca 2020 r. Co więcej SKO w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 10 czerwca 2020 r. orzekło, że Wójt Gminy Kościelisko dopuścił się przewlekłości postępowania z cechami rażącego naruszenia prawa. Na tej podstawie Sąd przyjął zatem, że skarga została wniesiona z zachowaniem wymogu wyczerpania wskazanych środków zaskarżenia, a zatem jako dopuszczalna może podlegać merytorycznej ocenie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi przede wszystkim należy wyjaśnić, iż organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a., który wskazuje, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). Pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. II OSK 1031/12). Potwierdza to definicja legalna "przewlekłości" wprowadzona do Kodeksu postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.). Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że Wójt Gminy Kościelisko dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 6 września 2018 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a naruszenie to miało charakter rażący w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. Oceniając zasadność przedmiotowej skargi należy w pierwszym rzędzie wskazać, iż skarżący wnioskiem z dnia 6 września 2018 r. domagali się ustalenia warunków zabudowy. Pismem z dnia 12 października 2018 r. organ wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku. Strona uzupełniła swój wniosek w dniu 26 października 2018 r. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2018 r. organ zawiesił postępowanie do dnia 26 lipca 2019 r. Następnie w dniu 29 lipca 2019 r. organ wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W dalszej kolejności Wójt Gminy Kościelisko postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2019 r. nałożył na wnioskodawców obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Krakowie dodatkowych dokumentów. Następnie postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2019 r. organ zawiesił postępowanie i podjął je postanowieniem z dnia 18 października 2019 r. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2019 r. organ wezwał wnioskodawców do wystąpienia do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w celu uzyskania zgody na odstępstwo od zakazów. Po wniesieniu zażalenia SKO w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 19 grudnia 2019 r. uchyliło postanowienie Wójta Gminy Kościelisko z dnia 7 listopada 2019 r. Jak widać z powyższej sekwencji zdarzeń Wójt Gminy Kościelisko podejmował w sprawie zbędne czynności, które nie zmierzały do jej terminowego zakończenia. Jeżeli uznał, że wniosek skarżących mimo wezwań nie został uzupełniony mógł wydać decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Analizując tok podejmowanych przez organ czynności należy przy tym zauważyć, że w okresie prowadzenia postępowania organ dwukrotnie zawieszał postępowanie. Jednocześnie na żadnym etapie nie informował stron o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy. W kontekście powyższych uwag, oceniając opisany tok czynności Sąd uznał zasadność skargi, stwierdzając, że postępowanie prowadzone jest w sposób rażąco przewlekły (ponad dwa lata). Niewątpliwie organ prowadząc postępowanie naruszył obowiązek załatwienia sprawy w ustawowym terminie, określonym w art. 35 K.p.a. Trudno doszukać się uzasadnienia dla tak długo trwającego postępowania, szczególnie że w tym czasie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie, która zmierzałaby do wyjaśnienia sprawy, a zatem do zakończenia postępowania. Postępowania nie cechowała bowiem wymagana dynamika, a czynności organu w jego ramach nie były należycie skoncentrowane, o czym niezbicie świadczy analiza akt sprawy. Uznanie, iż organ dopuścił prowadził postępowanie w sposób przewlekły łączy się z obowiązkiem oceny, czy wspomniana przewlekłość miała charakter rażący. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi zatem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy orzecznictwa (por. np.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. II SAB/Sz 34/13 i inne). Ocena, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, powinna być dokonana w kontekście regulacji art. 35 § 3 k.p.a., która zobowiązuje organy do załatwienia sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Powracając na grunt kontrolowanej sprawy powtórzyć po raz kolejny należy, iż postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia 6 września 2018 r. Z zestawienia dat wynika zatem, że postępowanie w sprawie trwa już ponad dwa lata. Z tego powodu Sąd uznał, iż postępowanie prowadzone było w sposób rażąco przewlekły, bowiem wspomniane przewlekłe prowadzenie postępowania nie była przypadkowa ani uzasadniona szerokim zakresem postępowania wyjaśniającego. W konsekwencji stwierdzenia, iż organ prowadził postępowanie przewlekle w stopniu rażącym, Sąd za uzasadnione uznał nałożenie na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Podstawowym warunkiem stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. jest upływ terminu załatwienia sprawy. Postępowanie w sprawie trwa od ponad dwóch lat, czyli z naruszeniem przepisów określających terminy załatwienia spraw w postępowaniu. Sąd określając wysokość grzywny uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ stwierdzając, że grzywna w kwocie określonej w wyroku będzie w sprawie adekwatna do stopnia przewlekłego prowadzenia postępowania. Z tych powodów Sąd uwzględniając okoliczności sprawy wywiódł, iż kwota 300 zł grzywny określonej w wyroku w realiach sprawy będzie odpowiednia. Reasumując, Sąd w punkcie pierwszym sentencji wyroku orzekł o zobowiązaniu organu do wydania aktu kończącego postępowanie w sprawie z wniosku skarżących z dnia 6 września 2018 r. w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi, w oparciu o treść art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W punkcie trzecim sentencji wyroku Sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 300 zł, czyniąc to w oparciu o treść art. 149 § 2 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.