II SAB/Kr 197/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Pismem z dnia 17 września 2021 r. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Organowi zarzucił naruszenie: 1/ art. 61 ust.1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2/ art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne uznanie, że przedmiotem złożonego przeze mnie wniosku było udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, 3/ art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej, a następnie po złożonym odwołaniu z dnia 20.07.2021 r. do KWP w K. naruszenie; 4/ art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 1 lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący w dniu 1 lipca 2021 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek do Komendanta Powiatowego Policji w B. o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: Ile zostało zatrzymanych przez funkcjonariuszy Policji praw jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a (kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym) ustawy Prawo o ruchu drogowym w miejscowości B. ul. [...] w latach (2019, 2020, 2021). We wniosku tym podano również, aby informację uzupełniono o kserokopie notatek urzędowych sporządzonych na okoliczność zatrzymania poszczególnych praw jazdy na ul. [...] w B. w okresie od 01.01.2020 r. do 31.12.2020 r., z pominięciem danych wrażliwych. Pismem z dnia 6 lipca 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w B. bezpodstawnie stwierdził, że informacja publiczna o udostępnienie zwrócił się skarżący, jest informacją przetworzoną. Wskazał, że informacja publiczna, będąca przedmiotem wniosku, nie może zostać udostępniona do czasu wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego, któremu uzyskane dane i dokumenty mają służyć. W tym zakresie nie została wydana decyzja administracyjna. W niniejszej sprawie Komendant Powiatowy Policji nie udostępnił informacji publicznej z powodu rzekomego zakwalifikowania jej jako informacji przetworzonej w związku z niespełnieniem przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Pomimo faktycznej odmowy udostępnienia nie została wydana decyzja administracyjna w tym przedmiocie (zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy). Tu należy wskazać, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dwojaki sposób. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji publicznej będącej przedmiotem żądania, po drugie zaś poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli, zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia dostępności informacji publicznej. Niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Nie ma przy tym znaczenia pismo z dnia 6.07.2021 r., które skierowano do skarżącego skoro to działanie organu nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej). Skarżący wskazał, że w dniu 20 lipca 2021 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o spowodowanie udzielenia informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z dnia 1.07.2021 r. i orzeczenie co do istoty sprawy. W odpowiedzi skarżący otrzymał jedynie postanowienie nr [...] z dnia 17 sierpnia 2021 r., gdzie Komendant Wojewódzki Policji w K. zawęził sprawę do tego czy mamy do czynienia z decyzją czy nie, pomijając tak istotną kwestię, czy zgodnie z obowiązującym prawem została udzielona informacja publiczna, a jeżeli nie to dlaczego, czy nie doszło do naruszenia prawa, ze strony osoby odpowiedzialnej za udzielenie informacji publicznej. Skarżący zarzucił, że po złożonym odwołaniu, pismem z dnia 18 sierpnia 2021 r, Komendant Powiatowy Policji w B. udzielił niepełnej informacji. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w B. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wnioskiem opatrzonym datą 1 lipca 2021 r. J. G. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w B. o podanie za lata 2019-2021 informacji ilościowych dotyczących zatrzymań praw jazdy w związku z przekroczeniem prędkości powyżej 50 km/h w miejscowości B. na ulicy [...]. Jednocześnie wnioskodawca zażądał przekazania mu kopii notatek urzędowych sporządzonych w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. na okoliczność zatrzymania poszczególnych praw jazdy na ulicy [...] w B.. Pismem z dnia 6 lipca 2021 r. organ uznał, że żądane informacje mają charakter przetworzony i wezwał J. G. do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, któremu dane i dokumenty mają służyć. J. G. pismem z dnia 20 lipca 201 r. zatytułowanym "Odwołanie od "decyzji" Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia 6.07.2021 r., zaskarżył czynność organu administracji z dnia 6 lipca 2021 r. Postanowieniem nr [...] z dnia 17 sierpnia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził brak dopuszczalności odwołania ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia. Po przeprowadzeniu ponownej analizy sprawy J. G., w tym posiadanych danych i dokumentów, Komendant Powiatowy Policji w B. pismem z dnia 18 sierpnia 2021 r., poinformował wnioskodawcę o ilości zatrzymań praw jazdy w latach 2019-2021 na ulicy [...] w B.. Wskazał przy tym, że notatki urzędowe sporządzane przez funkcjonariuszy Policji w związku z zatrzymaniem praw jazdy każdorazowo przesyłane są do właściwego starosty, który na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jednocześnie organ administracji wyjaśnił, że w sytuacji, kiedy nie dysponuje żądanymi informacjami lub dokumentami informuje tylko o tym pisemnie wnioskodawcę. Pismo to doręczono adresatowi w dniu 19 sierpnia 2021 r. Organ wskazał, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy, z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organ, bądź podmiot zobowiązany do podjęcia określonych czynności z zakresu administracji publicznej tego nie czyni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1987/18). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego rozpatrzył wniosek strony czy też nie. Sposób załatwienia tego wniosku, a więc jego uwzględnienie, bądź odmowa uwzględnienia, nie jest natomiast przedmiotem oceny sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 23/18, publ. LEX nr 2533566). W orzecznictwie funkcjonuje również pogląd, że w sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się od organu udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia, realizacja żądania udostępnienia informacji publicznej nie jest możliwa. Prawidłowym - w takich okolicznościach - działaniem organu będzie pisemne poinformowanie wnioskodawcy, iż organ żądanej informacji nie posiada (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 24/14, publ. LEX nr 1447649). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Stosowanie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przyjmuje się, że jeżeli z wniosku o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej nie wynika istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, należy wnioskodawcę wezwać o jego wykazanie. Jeżeli wnioskodawca nie uczyni tego, zobowiązany do udostępnienia informacji przetworzonej może odmówić jej udostępnienia z uwagi na brak interesu publicznego w przypadku wykazania, że uzyskanie takiej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1060/17, pubł. LEX nr 2649585). W świetle powyższego - w ocenie Komendanta Powiatowego Policji w B. -stwierdzić trzeba, że w sprawie nie doszło do bezczynności organu administracji, w tym do naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ administracji, pomimo że pierwotnie zakwalifikował pismo z dnia 1 lipca 2021 r. jako wniosek o udzielenie informacji publicznej przetworzonej i wezwał wnioskodawcę bez określenia terminu do wykazania stosownych okoliczności, to po ponownej analizie sprawy przekazał dane ilościowe dotyczące zatrzymanych praw jazdy oraz pisemnie wskazał na nieposiadanie żądanych notatek urzędowych, określając jednocześnie tego przyczynę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 2176, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (zob.: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. W sprawach z zakresu udostępnienia informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło (zob.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2017 r. II SAB/Wa 803/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej niezbędne jest stwierdzenie podmiotowych i przedmiotowych przesłanek udostępnienia informacji publicznej. Należało zatem ustalić czy adresat wniosku skarżącego należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania tego rodzaju informacji oraz czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232), oraz partie polityczne. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz.161), komendant powiatowy policji jest organem administracji rządowej na terenie województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Powiatowy Policji w B. zalicza się zatem do organów władzy publicznej, co oznacza, że została spełniona podmiotowa przesłanka z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaistnienie przedmiotowej przesłanki zastosowania przepisów u.d.i.p. zależy od tego czy zakres wnioskowanych przez J. G. do udostępnienia informacji (treści) mieści się w kategorii informacji publicznej (informacji udostępnianej na zasadach określonych w tej ustawie). Definicja informacji publicznej została określona w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem jest nią każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowy katalog danych stanowiących informację publiczną, które podlegają udostępnieniu, zawiera przepis art. 6 u.d.i.p. Przykładowe wyliczenie spraw, które uznaje się za informacje publiczne oznacza, że dla prawidłowego ustalenia jego znaczenia należy uwzględnić także przepisy Konstytucji RP, w tym art. 61 ust. 1 określający prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Prawo do informacji publicznej obejmuje w szczególności uprawnienie do uzyskania informacji publicznej oraz wglądu do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Należy podkreślić, że ustawodawca nie precyzuje pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu lub sprawa ważna z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem, który można wykorzystać, w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy tej ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że notatki urzędowe sporządzane przez funkcjonariuszy Policji w związku z zatrzymaniem praw jazdy stanowią informację publiczną. Skarżący kwestionuje natomiast prawdziwość twierdzeń Komendanta, który brak udostępnienia żądanych notatek uzasadniał tym, że ich nie posiada, jako że są one przesyłane do właściwego starosty, który na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. W tym miejscu podkreślić należy, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. ustanawia zasadę, zgodnie z którą do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Przesłanką zaistnienia obowiązku udostępnienia informacji jest więc określony stan faktyczny, tj. posiadanie żądanej informacji przez podmiot zobowiązany. Oznacza to, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zwolniony z obowiązku jej udzielenia w przypadku, gdy nie dysponuje żądaną informacją publiczną. Jednakże aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, której adresat wniosku nie posiada, jest on zobowiązany wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Wystarczające jest pisemne poinformowanie wnioskodawcy o fakcie nieposiadania danej informacji publicznej oraz o wskazaniu przyczyn takiego stanu rzeczy, co uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Warszawa 2016, s. 259; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1557/09, publ. LEX nr 1264573; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 248/14, publ. LEX nr 1492739). W niniejszej sprawie organ w piśmie z dnia 18 sierpnia 2021 r. poinformował skarżącego, że nie posiada wskazanych we wniosku notatek urzędowych, gdyż zostały przesłane do właściwych starostów. Sąd nie znajduje podstaw, by stanowisko takie ocenić jako niewiarygodne. Nie sposób również zarzucać Komendantowi, że nie występował do podmiotów posiadających aktualnie żądane notatki, skoro obowiązek taki nie wynika z u.d.i.p. Zaznaczyć należy przy tym, że dla skuteczności prawa dostępu do informacji publicznej istotna jest szybkość rozpatrywania tego rodzaju spraw przez podmioty zobowiązane. Dlatego właśnie przepisy u.d.i.p. przewidują stosunkowo krótkie terminy do podejmowania czynności w wypadku wystąpienia do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji. Chodzi bowiem o to, aby zainteresowany uzyskał żądaną informację "bez zbędnej zwłoki", nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Kierując wniosek do organu, który żądanej informacji nie posiada, wnioskodawca nie może zatem oczekiwać, że organ ten będzie czynił starania aby pozyskać te informacje od innego organu, który nimi faktycznie dysponuje. Taki sposób postępowania wydłużałby zbędnie przewidziany w u.d.i.p. termin załatwiania spraw, a co więcej godziłby w zasadę wyrażoną w art. 4 ust. 3 u.d.i.p., że do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu wnioskowanej informacji. Konkludując, Sąd stwierdza, że skoro Komendant Powiatowy Policji w B. nie posiadał w dacie wniesienia wniosku żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym skarżącego oraz ewentualnie wskazać podmiot, który taką informacją faktycznie dysponuje. Jak wynika z akt sprawy organ terminowo i prawidłowo zrealizował powyższe obowiązki. Nie było przy tym podstaw do wydania przez Komendanta w stosunku do skarżącego decyzji administracyjnej, a w konsekwencji również i podstaw do uznania zarzutu bezczynności za uzasadniony. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.