II SAB/Kr 198/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 4 im. dra Emila Kowalczyka w Lipnicy Wielkiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 września 20243 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 4 im. dra Emila Kowalczyka w Lipnicy Wielkiej do wydania aktu lub dokonania czynności, II. stwierdza, że Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 4 im. dra Emila Kowalczyka w Lipnicy Wielkiej dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 4 im. dra Emila Kowalczyka w Lipnicy Wielkiej na rzecz G. K. 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. G. K. wniósł dnia 30 września 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. dra E. K. w L. W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 13 września 2024 r. W skardze skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że 13 września 2024 r. złożył poprzez platformę ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kserokopii wszystkich faktur, umów związanych z zakupem, instalacją oraz uruchomieniem systemu monitoringu (telewizja przemysłowa CCTV) oraz konserwacją systemu monitoringu, jak również uzgodnień i decyzji administracyjnych, które były wymagane przy uruchomieniu monitoringu, w tym zgód od odpowiednich organów. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji skarżący wskazał adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej znajdującej się na Platformie [...]. Skarżący stwierdził, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] im. dra E. K. w L. W. wyjaśnił, że: 1. Skarżący 13 września 2024 r. złożył za pomocą platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek dotyczył dokumentacji związanej z zakupem, montażem i uruchomieniem systemu szkolnego monitoringu. Wnioskowane przez skarżącego informacje zostały mu udostępnione 4 października 2024 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, na wskazany przez niego adres. Udostępniona dokumentacja znajduje się w załączniku do niniejszej wiadomości. 2. Ponadto, chcąc umożliwić skarżącemu jak najszybsze dotarcie do wnioskowanych dokumentów, Dyrektor przesłał 7 października 2024 r., na podany przez skarżącego adres e-mail, wiadomość o dostarczeniu mu wnioskowanej informacji publicznej. Zrzut ekranu z widokiem skrzynki pocztowej Szkoły znajduje się w załączniku do niniejszej wiadomości. 3. Skarżący wiadomości ze skrzynki ePUAP jednak nie odebrał - wiadomość ma nadal status "oczekuje", więc Dyrektor nie otrzymał urzędowego poświadczenia dostarczenia dokumentu. Obrazuje to zrzut ekranu przedstawiający skrzynkę ePUAP Szkoły z zwartością wysłanych wiadomości. 4. Opóźnienie w udzieleniu informacji publicznej przez Dyrektora wynikało z problemów technicznych, związanych ze skrzynką na platformie ePUAP. Dyrektor wskazał, że dotychczas otrzymywał z platformy powiadomienia o nowo otrzymanych wiadomościach na adres poczty elektronicznej. Problemy techniczne spowodowały, iż nie otrzymał ww. wiadomości, co przyczyniło się do przeoczenia wniosku skarżącego. 5. Wniosek skarżącego został złożony 13 września 2024 r., a więc w okresie natłoku obowiązków Dyrektora Szkoły, związanych z organizacją pracy w szkole na nowy rok szkolny. Okres, w którym skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, był również okresem zaangażowania Dyrektora w organizację i przygotowanie ważnego dla Szkoły i środowiska lokalnego jubileuszu 50-lecia Dziecięcego Zespołu Regionalnego "O. działającego przy Szkole. 6. W Szkole sprawami administracyjnymi, w tym przygotowaniem odpowiedzi na wnioski, zajmuje się tylko i wyłącznie Dyrektor. Nie ma innego pracownika bądź pracowników, którzy zajmowaliby się obsługą administracyjną Szkoły. W związku z powyższym w okresie szczególnego nawarstwienia obowiązków, a takim jest początek roku szkolnego, Dyrektor jest obarczony różnymi zadaniami, co może prowadzić do konieczności wydłużenia terminu załatwiania spraw. 7. Składanie ww. skargi przez skarżącego jest kolejnym przykładem osobistych ataków wnioskodawcy na osobę Dyrektora (w okresie ostatniego roku wnioskodawca złożył 3 skargi do rożnych instytucji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "P.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie u.d.i.p., która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest stan sprawy w chwili wyrokowania. W sytuacji, gdy na moment wyrokowania bezczynność nadal istnieje, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jeżeli bezczynność ustała, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 P.p.s.a. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej, jak słusznie podnosił skarżący, jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W przedmiotowej sprawie bezsporne są w zasadzie wszystkie istotne jej okoliczności. Po pierwsze nie było sporne, że wniosek skarżącego z 13 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji, tj. Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. dra E. K. w L. W. (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W świetle ww. przepisu dyrektorzy szkół są powszechnie uznawani w orzecznictwie sądowym za podmioty obowiązane od udostępnienia informacji publicznej - czy to jako organy władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (w znaczeniu funkcjonalnym, zwłaszcza z uwagi na posiadane przez dyrektorów szkół kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach uczniów), czy też jako podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Zatem Dyrektor Szkoły był zobowiązany do udzielenia żądanej informacji w zakresie, w jakim był on jej dysponentem. Po drugie bezsporne w sprawie było również, że kserokopie wszystkich faktur, umów związanych z zakupem, instalacją oraz uruchomieniem systemu monitoringu (telewizja przemysłowa CCTV) oraz konserwacją systemu monitoringu, jak również uzgodnień i decyzji administracyjnych, które były wymagane przy uruchomieniu monitoringu, w tym zgód od odpowiednich organów, należą do sfery informacji publicznej. Jest nią bowiem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10, LEX nr 737513). Po trzecie bezsporne w sprawie było, że wniosek został złożony 13 września 2024 r., natomiast organ udostępnił skarżącemu żądane informacje publiczne w załączniku do pisma z 4 października 2024 r., na wskazany przez skarżącego adres, za pośrednictwem platformy ePUAP. Skan powyższego pisma i udostępnionej dokumentacji organ załączył do odpowiedzi na skargę. Należy wyjaśnić, że u.d.i.p. precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien alternatywnie: - udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy), - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14 – powołane wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). U.d.i.p. ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (por. np. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14). Jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie nie było sporne między stronami, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p. Jak wynika bowiem jednoznacznie z akt niniejszej sprawy, skarżący wnioskiem z 13 września 2024 r. (k. 23-24 akt sądowych) zwrócił się do Dyrektora Szkoły o udostępnienie wyżej opisanej informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor przekraczając ustawowy termin, już po wniesieniu skargi 30 września 2024 r., przesłał 4 października 2024 r. na adres skarżącego via ePUAP pismo załączając żądaną informację publiczną. Nieterminowa odpowiedź była wynikiem podniesionych przez Dyrektora: - problemów technicznych związanych ze skrzynką na platformie ePUAP, okresem natłoku obowiązków Dyrektora Szkoły związanych z organizacją pracy w szkole na nowy rok szkolny, - zaangażowania Dyrektora Szkoły w organizację i przygotowanie ważnego dla Szkoły i środowiska lokalnego jubileuszu 50-lecia Dziecięcego Zespołu Regionalnego "O. " im. H. , działającego przy Szkole, - faktu, że w Szkole sprawami administracyjnymi, w tym przygotowaniem odpowiedzi na wnioski, zajmuje się tylko i wyłącznie Dyrektor; nie ma innego pracownika bądź pracowników, którzy zajmowaliby się obsługą administracyjną Szkoły, co może prowadzić do konieczności wydłużenia terminu załatwiania spraw. Należy zatem stwierdzić, że organ nie unikał udzielenia żądanej informacji, a jedynie wskutek wielości zadań, skąpych zasobów kadrowych i wad w organizacji pracy związanej z obsługą platformy ePUAP, pierwotnie przeoczył wniosek, który załatwił niezwłocznie (4 dni) po wniesieniu skargi. Reasumując trzeba stwierdzić, że organ na dzień wniesienia skargi nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji, co miał obowiązek uczynić w terminie 14 dni od złożenia wniosku 13 września 2024 r. – to jest do 27 września 2024 r. Jednak przed dniem wyrokowania w niniejszej sprawie żądana informacja publiczna została skarżącemu udostępniona. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania lub dążył do tego załatwienia bez zbędnej zwłoki. Bezczynność polega zasadniczo na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania, jak też niepoinformowaniu, iż organ nie dysponuje żadną informacją lub, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Stan bezczynności ustępuje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2017 r., sygn. IV SAB/Po 15/17). Wobec udzielenia - przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie - odpowiedzi na wniosek z 13 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, Sąd nie miał podstaw, by zobowiązywać organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Zważywszy na opisane wyżej niewielkie opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, Sąd stwierdza, że choć Dyrektor Szkoły dopuścił się bezczynności, to jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – o czym orzeczono w pkt II i III wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził, że odpowiedź na wniosek została wprawdzie udzielona z przekroczeniem ustawowego terminu, jednak nie ulega wątpliwości, że organ nie zbył wniosku milczeniem i nie zignorował go, lecz wskutek przeoczenia pierwotnie pominął przedmiotowy wniosek, co skutkowało wniesieniem przez wnioskodawcę skargi do Sądu. Warto tu wyjaśnić, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności czy przewlekłości. Zatem w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter szczególnie kwalifikowany (por. wyrok NSA z 10 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1973/21). Przeciwnie, organ chcąc umożliwić skarżącemu jak najszybsze dotarcie do wnioskowanych dokumentów, wobec nieodbierania przez niego przesyłki w ePUAP, przesłał 7 października 2024 r. na podany przez skarżącego adres e-mail dodatkową wiadomość o dostarczeniu mu wnioskowanej informacji publicznej. W tej sytuacji, w omówionych wyżej okolicznościach sprawy, za zbędne należało uznać również stosowanie dodatkowych środków dyscyplinująco–represyjnych jak wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 P.p.s.a.) – o co zresztą nie wnioskowano w skardze. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że powołane w pkt 7 odpowiedzi na skargę okoliczności, to jest, że składanie przedmiotowej skargi "jest kolejnym przykładem osobistych ataków Wnioskodawcy na osobę dyrektora Szkoły (w okresie ostatniego roku wnioskodawca złożył 3 skargi do rożnych instytucji)", po pierwsze nie stanowią usprawiedliwienia uchybienia przez organ przepisom u.d.i.p.; po drugie nie sposób nie zauważyć, że organ udzielił żądanej informacji dopiero po wniesieniu skargi. Zatem przedmiotowa skarga, która stanowi realizację ustanowionego w Konstytucji i u.d.i.p. prawa, okazała się czynnością sprawczą, mobilizującą, umożliwiającą organowi wywiązanie się z jego obowiązków. O kosztach niniejszego postępowania sądowego Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.