II SAB/Kr 208/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia 18 lutego 2015 r.; II. stwierdza, że Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia 18 lutego 2015 r. Stowarzyszenie [...] " z siedzibą w W. złożyło, drogą elektroniczną na adres biura Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. [...] - wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 lutego 2015 r., skierowany do Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. W piśmie tym, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, Stowarzyszenie [...] " z siedzibą w W. zawarło wniosek o przesłanie pocztą elektroniczną na podany adres e-mail, bądź pocztą tradycyjną na podany adres w W. , "informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w bieżącym roku kalendarzowym". Wobec braku odpowiedzi, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. , reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło za pośrednictwem Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. , datowaną na dzień 23 września 2015 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność tego organu w udzieleniu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 lutego 2015 r., zarzucając przy tym organowi naruszenie art. 13 i 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm. – dalej: u.d.i.p.) oraz wnosząc o zobowiązanie skarżonego podmiotu do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni, a także zasądzenie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p., natomiast Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. jest organem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., a zatem zgodnie z przepisami u.d.i.p. jest on zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Ponadto wskazało, że zdolność sądową tego podmiotu można wywieść także z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Skarga ta, wraz z odpowiedzią na skargę, została przedłożona do WSA w Krakowie przez Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. w dniu 16 grudnia 2016 r., za pismem przewodnim z dnia 12 grudnia 2016 r., w którym Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. wskazał, że skargę przedkłada realizując obowiązek wynikający z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na skutek uprzedniego nałożenia na organ przez tut. Sąd grzywny prawomocnym orzeczeniem z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Kr 9/16. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. wniósł o oddalenie skargi i zasadzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Podniósł, że pismem datowanym na dzień 23 września 2015 r., którego odpis organ otrzymał z sekretariatu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z odpisem wniosku o wymierzenie grzywny w dniu 13 kwietnia 2016r., skarżący wniósł skargę na bezczynność organu polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznych, których dotyczył wniosek z dnia 18 lutego 2015 r. o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej poprzez wskazanie informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego. W ocenie organu skarga jest bezprzedmiotowa i z tego względu winna zostać oddalona. Organ wskazał, iż w dniu 2 czerwca 2016 r. organ wydał decyzję nr [...] , na mocy której odmówił udostępnienia informacji publicznej polegającej na wskazaniu informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, iż prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Nie jest informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły. Przy tym organ powołał się na prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym wniosek zainteresowanego rodzi po organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W przedmiotowej sprawie organ nie dysponował informacjami, których udzielenia domagał się skarżący. Organ nie prowadzi bowiem harmonogramu posiedzeń sądów dyscyplinarnych, terminy te są wyznaczane przez poszczególne składy orzekające doraźnie, stosownie do możliwości czasowych sędziów wykonujących jednocześnie zawód lekarza lub lekarza dentysty. Ponadto terminy te dostosowane są do daty wpływu spraw oraz ich liczby w danym miesiącu kalendarzowym. Wnioskowana informacja ma zatem charakter informacji o zdarzeniu przyszłym, nieznanej organowi na dzień rozpoznawania wniosku o udostępnienie informacji. Przedmiotowa decyzja, stanowiąca reakcję na wniosek skarżącego i odnosząca się w sposób merytoryczny do tego wniosku, została skarżącemu doręczona przesyłką w dniu 8 czerwca 2016 r. Decyzja posiadała wszelkie niezbędne wymogi nałożone na podstawie przepisów prawa, w tym także pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia - z czego skarżący nie skorzystał. Ponieważ organ merytorycznie rozstrzygnął wniosek skarżącego, brak jest podstaw do zobowiązania organu przez Sąd do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tym miejscu Sąd wskazuje, że Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. w dniu 21 marca 2016 r. złożyło do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu Okręgowej Izby Lekarskiej w T. za nieprzekazanie skargi na bezczynność w udostępnieniu żądanej wnioskiem z dnia 18 lutego 2015 r. informacji publicznej dotyczącej wskazania terminów i miejsc posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w roku 2015 r. Sprawa była prowadzona pod sygn. II SO/Kr 9/16. Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu Okręgowej Izby Lekarskiej w T. grzywnę w wysokości 100 zł za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i orzekł o kosztach postępowania. Zażalenie Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II SO/Kr 9/16, zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 8 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr 13/14, LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd 62/07, LEX nr 451159). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. , jest bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 18 lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej "o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w bieżącym roku kalendarzowym", czyli w roku 2015. O bezczynności w przypadku udzielenia informacji publicznej można mówić dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Po pierwsze, wniosek o udostępnienie takiej informacji musi zostać skierowany do podmiotu, który w świetle u.d.i.p. jest zobowiązany do jej udzielenia. Po drugie, wnioskowana informacja musi zaliczać się do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. W odniesieniu do pierwszej z wymienionych przesłanek wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Stosownie zaś do treści art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, w drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego oraz sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Okręgowy Sąd Lekarski należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania żądanej informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2015r. poz. 651) lekarze i dentyści zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, samorząd reprezentuje osoby wykonujące zawody zaufania publicznego – lekarza i lekarza dentysty oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem obowiązków zawodowych w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Jednostkami organizacyjnymi samorządu są między innymi okręgowe izby lekarskie, które działają przez swoje organy określone w ustawie (art. 3). Zgodnie z art. 21 ustawy o izbach lekarskich, organem okręgowej izby lekarskiej jest m.in. okręgowy sąd lekarski, który rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy (art. 30 ustawy o izbach lekarskich). Okręgowy sąd lekarski jest zatem jednym z organów okręgowej izby lekarskiej, przy pomocy którego samorząd zawodu lekarskiego wykonuje zadania publiczne z zakresu ochrony interesu publicznego, wobec czego, na mocy art. 4 u.d.i.p., jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W odniesieniu do kolejnej z wymienionych przesłanek ustalenia wymaga, czy wnioskowana przez skarżące Stowarzyszenie informacja dotycząca terminów i miejsc posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego ma walor informacji publicznej, a w związku z tym, czy podlega ona udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063). Na uwagę w tym względzie zasługuje również treść art. 61 ust. 1 zd. 2 in principio Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne obejmuje także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, zaś stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p., za informację publiczną należy m.in. uznać informację o podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz o zasadach ich funkcjonowania. Tym samym o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji i jej treść. W świetle przedstawionych powyżej unormowań, nie ulega zatem wątpliwości, iż informacja, o którą wystąpiło skarżące Stowarzyszenie, a dotycząca terminów i miejsc posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. "w bieżącym roku kalendarzowym" stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., która podlega udostępnieniu w trybie przepisów tej ustawy. Zaznaczyć jednak w tym miejscu należy, iż tego rodzaju informacja publiczna, której dotyczy przedmiotowy wniosek – z uwagi na swój charakter – obejmować może jedynie żądanie udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielenia informacji, a zatem w odniesieniu do określonych zdarzeń mających mieć miejsce w przyszłości będą mogły być nią objęte wyłącznie te z nich, które – w dacie ich udzielenia – znajdować się będą w posiadaniu organu zobowiązanego do ich udostępnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 187/13, LEX nr 1359208). W realiach niniejszej sprawy wnioskowaną informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. objęte mogą być z jednej strony terminy i miejsca posiedzeń mające mieć miejsce w przyszłości, ale już przez organ zaplanowane, zaś z drugiej strony – w razie braku wyznaczenia daty takich posiedzeń – informacja, iż na dzień udzielenia odpowiedzi nie było zaplanowanego żadnego posiedzenia. Tym samym obowiązkiem Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. było udostępnienie informacji żądanej we wniosku skarżącego Stowarzyszenia. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmuje żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Złożony w rozpoznawanej sprawie przez skarżące Stowarzyszenie wniosek z dnia 18 lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej "o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w bieżącym roku kalendarzowym" spełniał wszelkie wymogi przewidziane w u.d.i.p. i podmiot, do którego został skierowany był zobowiązany udzielić skarżącemu żądanej informacji. W dniu 2 czerwca 2016 r., a zatem po dniu wniesienia skargi do sądu, organ wydał decyzję nr [...] , którą odmówił udostępnienia informacji publicznej polegającej na wskazaniu informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego. Decyzja ta jest ostateczna. Tym samym należało stwierdzić, iż na dzień rozpoznania niniejszej sprawy organ nie pozostawał w bezczynności, a w związku z tym brak było podstaw do zobowiązania Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. do załatwienia w stosownym terminie wskazanym przez sąd, wniosku skarżącego w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podjęta przez Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. decyzja nr [...] z dnia 2 czerwca 2016 r., choć wydana po wniesieniu skargi do sądu, uczyniła w tym zakresie bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne, które jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Niemniej jednak analiza okoliczności sprawy, w odniesieniu do przywołanych powyżej przesłanek przemawiających za stwierdzeniem bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej prowadzi do konstatacji, iż na dzień złożenia skargi do sądu Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. pozostawał w bezczynności. Nie podjął on bowiem żadnego działania zmierzającego do udzielenia skarżącemu Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji publicznej, w tym m.in. nie wystosował on jakiegokolwiek pisma do skarżącego, w którym wskazałby powody lub wątpliwości, dla których informacja ta nie może zostać mu udzielona w określonym terminie albo też, dlaczego nie podlega ona w ogóle udostępnieniu. Stąd też na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało stwierdzić, iż podmiot ten dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku. Jednocześnie w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność w rozpoznaniu wniosku wynikała bowiem z oczywistego naruszenia przepisów u.d.i.p. Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w T. w ogóle nie zareagował na wniosek skarżącego Stowarzyszenia. Wniosek, do dnia wydania decyzji nr [...] z dnia 2 czerwca 2016 r. pozostał bez odpowiedzi. W ocenie Sądu, mając na uwadze sekwencję zdarzeń zaistniałą w sprawie niniejszej, jak i sprawie o sygn. II SO/Kr 9/16, organ nie podjął działań świadczących o woli współpracy z wnioskodawcą. Za rażące naruszenie prawa należy uznać, w ocenie Sądu, przede wszystkim brak aktywności podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz czas rozpoznania takiego wniosku. W niniejszej sprawie wynosił on ponad rok (wniosek z dnia 18 lutego 2015 r.; decyzja odmowna z dnia 2 czerwca 2016 r.). Stosownie natomiast do przepisu art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Analiza wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż na jego podstawie sąd rozpoznający daną sprawę uzyskał kompetencję do dokonania oceny, czy w konkretnej sprawie zachodzą uzasadnione przypadki, których wystąpienie pozwoliłoby odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. W takiej sytuacji sąd powinien dokonać wszechstronnej analizy konkretnej sprawy, biorąc przy tym pod uwagę zarówno okoliczności związane z przebiegiem danego postępowania, jak też okoliczności spoza danego postępowania, odnoszące się m.in. do stanu majątkowego stron oraz specyfiki i statusu prawnego organu. W ocenie Sądu przywołany powyżej przepis p.p.s.a., pozwalający m.in. odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części, ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Po pierwsze wskazać należy, iż na koszty niniejszego postępowania poza wpisem sądowym w wysokości 100 zł, składały się przede wszystkim koszty związane z reprezentacją strony skarżącej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu P.P. (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej) oraz koszty zastępstwa procesowego skarżącego Stowarzyszenia (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu). Kluczowym dla oceny zasadności poniesienia wskazanych powyżej kosztów postępowania pozostaje w tym przypadku fakt, iż reprezentujący stronę skarżącą radca prawny P.P. pełni zarazem funkcję Prezesa Zarządu skarżącego Stowarzyszenia i już z tego tytułu – jako podmiot upoważniony do samodzielniej reprezentacji – był on uprawniony do wniesienia skargi do sądu oraz reprezentowania tego Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu – co ważne – bez żadnego uszczerbku dla interesów tego Stowarzyszenia. Jednocześnie wybór takiej formy reprezentacji Stowarzyszenia w przedmiotowej sprawie pozwoliłby uniknąć sztucznego generowania kosztów postępowania, a zarazem w równie skuteczny sposób zapewnić realizację celów zainicjowanego wniesioną skargą postępowania. Skarżące Stowarzyszenie posiada bowiem osobowość prawną, którą stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1393 z późn. zm.) uzyskało z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, stając się tym samym podmiotem praw i obowiązków. Na marginesie podkreślenia wymaga, iż wnioskowana przez stronę skarżącą kwota 4,20 zł, jako związana z prowadzeniem korespondencji (w tym przypadku wynikająca z kosztów przesłania skargi do organu) w ogóle nie mieści się w katalogu kosztów postępowania podlegających zasądzeniu. Po drugie, na uwagę zasługuje fakt, iż reprezentacja strony skarżącej przez radcę prawnego P.P. sprowadzała się w tym przypadku jedynie do wniesienia skargi do sądu. Z tych też przyczyn Sąd, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w pełnej wysokości, zasądził od Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w T. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 100 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania, odpowiadającą wysokością kwocie uiszczonego wpisu od skargi, o czym orzeczono w pkt IV sentencji wyroku.