II SAB/Kr 212/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie niewydania decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania skargę oddala. A. F. złożył pismem z dnia 25 września 2018 r. skargę na bezczynność Starosty T. w sprawie niewydania decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za wywłaszczenie części budynku Hotelu [...] przy ul. [...] - p.gr.l.kat. [...] gm. kat. [...] ze względu na przyjęcie do zasobu geodezyjnego operatu wywłaszczeniowego inż. A. P. z dnia [...].02.2018 r., czym podważono w drodze anarchii prawnej i nie wykonano wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z: 17.01.2005 r., sygn. akt II SA/Kr 1158/02; 14.10.2009 r., sygn. akt III SA/Kr 306/09; 10.01.2012 r., sygn. akt III SA/Kr 725/11 przez niewydanie decyzji w rozumieniu art. 104 i 109 k.p.a. o ustaleniu i wypłacie na rzecz skarżącego odszkodowania za wywłaszczaną nieruchomość. Jako podstawę prawną skarżący wskazał art. 28 w zw. z art. 221, art. 223 § 1, art. 227, art. 228, art. 229 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wywłaszczenie Hotelu [...] przy ul. [...] w [...] nastąpiło na podstawie przyjętego przez Starostę T. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu wywłaszczeniowego z dnia [...].02.2018 r., sporządzonego przez inż. A. P.. Wskazany operat pozbawił skarżącego własności części Hotelu [...], tj. głównego wejścia, klatki schodowej, urządzeń hydrotechnicznych, parkingu i galerii wystawowych. Tego rodzaju naruszenie jego praw (art. 21, 64 i 77 Konstytucji RP) skutkuje uniemożliwieniem użytkowania Hotelu [...] zgodnie z jego przeznaczeniem. Skoro bowiem skarżący pozbawiony został możliwości korzystania z głównego wejścia do budynku, to oczywistym jest, że w ten sposób nie może użytkować całego budynku, bo nie ma jak do niego wejść. Stąd za w pełni uzasadnione jest – zdaniem skarżącego - roszczenie o wypłatę odszkodowania, którego wysokość odpowiadać będzie całości wartości rynkowej dz. ewid. nr [...] obr. [...] w [...] wraz z Hotelem [...]. Burmistrz Miasta [...] dotychczas nie dostarczył skarżącemu decyzji ustalającej odszkodowanie w kwocie 67.145.013 zł, na podstawie art. 128 i 129 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 77 Konstytucji RP, przez co pozostaje w zwłoce spełniającej znamiona niedopełnienia obowiązków z art. 231 k.k.. W oparciu o to skarżący wezwał do wydania decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania w terminie z art. 35 k.p.a. W przypadku odmowy wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania na rzecz skarżącego, wezwał do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków polegającej na przywróceniu do stanu pierwotnego linii granicznej zgodnie z linią zabudowy Hotelu [...], tj. granicy pomiędzy obecną dz. ewid. nr [...], a dz. ewid. nr [...] obr. [...] w [...] (dawne p. gr. I. kat. [...] o szerokości 6,47 m i [...] gm. kat. [...]) oraz dz. ewid. nr [...] (parcela gruntowa [...] o szerokości 6,70 metra (...) przy zakładaniu ewidencji gruntów umyślnie dopuszczono się błędów geodezyjnych poprzez naniesienie na mapę granicy ewidencyjnej wg widzimisię, a nie wg prawa własności. W odpowiedzi na skargę Starosta T. wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że biorąc pod uwagę treść skargi, to złożone pismo skarżącego jest niemożliwe do jednoznacznej interpretacji, w szczególności brak jest możliwości zinterpretowania przedmiotu sprawy, rozstrzyganej i możliwej do rozpoznania w trybie procedury administracyjnej prowadzonej przed skarżonym organem, regulowanej przepisami ustaw szczególnych oraz ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku gdyby złożone pismo traktować jako skargę na bezczynność w związku z niewydaniem "decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za wywłaszczenie części budynku Hotelu [...] przy ul. [...] - p. gr. I. kat. [...] gm. kat. [...] ze względu na przyjęcie do zasobu geodezyjnego operatu wywłaszczeniowego inż. A. P. [...] z dnia [...].02.2018" organ wyjaśnił, że: a. pod sygn. [...] zarejestrowano w tut. Urzędzie ponaglenie A. F. z dnia 29 sierpnia 2018r. "do wydania decyzji o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018r. [...] przyjętej w dniu 12 marca 2018 r. i wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w [...] pod nr ewid. [...] powodującej szkodę, do której naprawienia zobowiązuje akceptującego to opracowanie Starostę T. dyspozycja art. 7b7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.". Ponaglenie to przesłane zostało do Wojewody [...] pismem tut. Urzędu z dnia 6 września 2018r., Nr [...], z informacją, iż do dnia jego wniesienia w tut. Referacie Gospodarki Mieniem Skarbu Państwa nie zarejestrowano podania A. F. o wydanie decyzji "o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018r., [...]" b. postanowieniem z dnia 17 września 2018r., [...], jakie w dniu 24 września 2018r. wpłynęło do tut. Urzędu Wojewoda [...] uznał, iż Starosta T. nie dopuścił się bezczynności w sprawie wydania decyzji o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018 r., [...] przyjętej w dniu 12 marca 2018 r. i wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w [...] pod nr ewid. [...] powodującej szkodę, do której naprawienia zobowiązuje akceptującego to opracowanie Starostę T. dyspozycja art. 778 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. c. do chwili obecnej do tut. Urzędu nie wpłynęło podanie A. F. o wydanie decyzji "o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018r., [...]", której wydania dotyczyło ponaglenie A. F. zarejestrowane w tut. Urzędzie pod sygn.: [...] Tym samym skarżony organ stwierdził, że argumenty przytoczone przez A. F. w uzasadnieniu złożonej skargi, w przypadku gdyby traktować ją jako skargę na bezczynność w związku z ponagleniem zarejestrowanym w tut. Urzędzie pod sygn.: [...] oraz kwestią ewentualnego wydania przez tut. organ decyzji "o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018r., [...]", nie znajdują swego odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie faktycznym i prawnym. W piśmie z 3 stycznia 2019 r., uzupełniając skargę na bezczynność Starosty T. , skarżący wniósł o: uwzględnienie uzupełnienia skargi i na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w związku z art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; na podstawie art. 145a § 1 i § 2 w związku z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o zobowiązanie Starosty T. do wydania w terminie do dnia 31 stycznia 2019 r. decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności w trybie art. 104 w związku z art. 108 § 1 K.p.a. i w związku z art. 142 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 5 pkt 2 u.g.n. o wypłacie odszkodowania w wysokości 67.145.013,00 zł za wywłaszczenie części [...] budynku Hotelu [...] w [...] przy ulicy [...] wraz z przynależącym do niego gruntem, albowiem jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, z jednoczesnym zobowiązaniem organu do zawiadomienia sądu w terminie siedmiu dni od dnia jej wydania, zaś w przypadku niezawiadomienia sądu, orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a. o przyznanie na rzecz skarżącego od Starosty T. sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; na zasadzie art. 200 P.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji ma na celu ochronę praw strony, przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pojęcie "bezczynność" jest zdefiniowane ustawowo w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, które zachowało aktualność, pojęcie bezczynności odnosi się przede wszystkim do niewydania w terminie decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. II OSK 1031/12, powołane orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej takim środkiem jest ponaglenie złożone w trybie art. 37 § 2 K.p.a. Będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie skarga A. F. z 25 września 2018 r. na bezczynność Starosty T. w sprawie niewydania decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za wywłaszczenie części budynku Hotelu [...] przy ul. [...] - p.gr.l.kat. [...] gm. kat. [...] ze względu na przyjęcie do zasobu geodezyjnego operatu wywłaszczeniowego inż. A. P. z dnia [...].02.2018 r., została poprzedzona ponagleniem z dnia 29 sierpnia 2018 r., złożonym przez skarżącego. Stwierdzić więc należy, że spełniony został ten formalny warunek wniesienia skargi na bezczynność. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarga nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, pod sygn. [...] zarejestrowano w skarżonym organie ponaglenie A. F. z dnia 29 sierpnia 2018 r. "do wydania decyzji o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018r. [...] przyjętej w dniu 12 marca 2018 r. i wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w [...] pod nr ewid. [...]", jednakże do dnia jego wniesienia w Referacie Gospodarki Mieniem Skarbu Państwa nie zarejestrowano podania A. F. o wydanie decyzji "o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018r., [...]" Jak podał w odpowiedzi na skargę organ, także do chwili jej sporządzenia do skarżonego organu nie wpłynęło podanie A. F. o wydanie decyzji "o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018r., [...]", której wydania dotyczyło ponaglenie A. F. z 29 sierpnia 2018 r. Powyższe oznacza zatem, że Starosta T. nie pozostaje w bezczynności, ani bezczynność nie istniała w chwili złożenia skargi. Z uwagi na to skierowana wobec Starosty T. skarga na bezczynność tego organu nie mogła odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku i jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd stoi na stanowisku, iż skarga na bezczynność podlega oddaleniu w razie stwierdzenia, że organ nie pozostawał w bezczynności w momencie wniesienia skargi do sądu. Brak bowiem podstaw do odrzucenia skargi (przepis art. 58 § 1 P.p.s.a nie daje podstaw do przyjęcia, iż taka skarga podlega odrzuceniu), a jednocześnie skarga taka jest niezasadna. W niniejszej sprawie Starosta T. nie pozostawał w bezczynności, bowiem do dnia wniesienia przedmiotowej skargi nie został przez skarżącego złożony do tego organu wniosek o wydanie stosownego aktu administracyjnego. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że z bazy orzeczeń CBOIS wynika, że w innej sprawie sądowej nieprawomocnym wyrokiem z 21 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Kr 206/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi A. F. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie wydania decyzji o wypłacie odszkodowania: zobowiązał Starostę T. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku A. F. z dnia 9 maja 2018 r. i stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z pisemnego uzasadnienia tego wyroku wynika, że A. F. wniósł do Starosty T. wniosek złożony w dniu 9 maja 2018 r. o wydanie decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania w kwocie 67.145.013,00 zł za wywłaszczenie fragmentu budynku Hotel [...] przy ulicy [...] - p. gr. l. kat. [...] gm. kat. [...]. Organ podał natomiast, że podanie A. F. o ustalenie i wypłatę odszkodowania w kwocie 67.145.013,00 zł za wywłaszczenie części budynku Hotelu [...] (działki ewid. [...] obr. [...]/p. gr. l. kat. [...] gm. kat. [...]) organ zarejestrował pod sygn. [...] Należy przy tym stwierdzić, że sprawa [...] nie jest jednak tożsama ze sprawą [...], w której zarejestrowano w skarżonym organie ponaglenie A. F. z dnia 29 sierpnia 2018 r. "do wydania decyzji o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w świetle opinii biegłego sądowego geodety mgr inż. A. P. z dnia [...] lutego 2018r. [...] przyjętej w dniu 12 marca 2018 r. i wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w [...] pod nr ewid. [...]". Mając powyższe na uwadze rozpoznawana w niniejszej sprawie sądowej skarga A. F., z powodów o których mowa wyżej, podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..