II SAB/Kr 214/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M.W.K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Grodzki w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala M.K. pismem z dnia 25 maja 2012 r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej określonej w punkcie 4 i 5 wniosku jako informacja polegająca na: - "udostępnieniu do wglądu i wykonania fotokopii dokumentacji sprawy [....] , a w szczególności wszelkich dokumentów urzędowych, aktów administracyjnych, stanowisk funkcjonariuszy publicznych lub projektów takich aktów i stanowisk" (pkt 4 wniosku); - "udostępnieniu do wglądu i wykonania fotokopii dokumentacji sprawy [....] , a w szczególności wszelkich dokumentów urzędowych, aktów administracyjnych, stanowisk funkcjonariuszy publicznych lub projektów takich aktów i stanowisk" (punkt 5). W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, w zakresie punktu czwartego i piątego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 8 czerwca 2012 r. poinformował wnioskodawcę, że określone w tych punktach dokumenty są dostępne do wglądu w siedzibie Inspektoratu. W dniu 13 czerwca 2012 r. wnioskodawca zapoznał się z materiałami przygotowanymi przez organ jako zadośćuczynienie żądaniu jego wniosku z dnia 25 maja 2012 r. w punktach 4 i 5. W piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki wnioskodawca wnosił o usunięcie naruszenia prawa podnosząc, że udostępniono mu do wglądu jedynie 3 karty akt, przy czym żadna z nich nie była oznaczona sygnaturą postępowań, o jakie wnosił. W ocenie wnioskodawcy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia całych akt postępowań wskazanych we wniosku z dnia 25 maja 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 13 grudnia 2012 r., że zgodnie z danymi ujawnionymi w rejestrach PINB w K. – Powiat Grodzki akta sprawy znak: [....] zostały przerejestrowane i otrzymały znak: [....] , a następnie włączone do akt znak: [....] . Zarchiwizowane akta znak: [....] zostały przekazane w dniu 27 czerwca 2012 r. do MWINB w K. do sprawy znak: [....] , w której wnioskodawca występuje jako strona i może się zapoznać z całością akt sprawy w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co wyłącza zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu 12 grudnia 2012 r. M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 25 maja 2012 r. w zakresie punktu 4 i 5. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności i zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 3 dni poprzez zobowiązanie organu do przesłania w tym terminie pełnej wnioskowanej informacji, stwierdzenie, że żądane informacje stanowią informację publiczną nieprzetworzoną, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 25 maja 2012 r. skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej i pomimo upływu 14 dni od dnia złożenia wniosku nie otrzymał całej wnioskowanej informacji publicznej, ani też odpowiedniego aktu administracyjnego dotyczącego całej wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący podniósł, że informacja publiczna udostępniana jest w formie i w sposób zgodny z wnioskiem (art. 14 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) chyba że organ nie ma możliwości technicznych udostępnienia jej we wskazany we wniosku sposób. W takim przypadku zobowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy o innym sposobie udostępnienia informacji publicznej. Organ nie powołał się na przesłankę techniczną oraz nie poinformował o innej możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Wskazano, że organ może odmówić udostępnienia informacji publicznej tylko w przypadku określonym ustawą. Winien tego dokonać w formie decyzji administracyjnej. O czynnościach tych w podanym terminie winien być powiadomiony wnioskujący. Skarżący podał, że bezskutecznie wezwał w dniu 5 grudnia 2012 r. organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieprzesłaniu skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej. Podniósł też, że informacja, udzielenia której się domagał nie została dołączona do akt administracyjnych udostępnionych mu w trybie k.p.a. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił przebieg sprawy. Odnośnie pkt 4 i pkt 5 przedmiotowego wniosku organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 8 czerwca 2012 r. poinformował wnioskodawcę, że zanonimizowane dokumenty wydane przez organ nadzoru budowlanego w zakresie wskazanym wnioskiem, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy dostępne są do wglądu w siedzibie PINB w K. - Powiat Grodzki. Organ podał, że wnioskodawca zapoznał się z informacją publiczną we wnioskowanym zakresie w dniu 13 czerwca 2012 r. W związku z uwagami wniesionymi do protokołu z przyjęcia stron z dnia 13 czerwca 2012 r. dotyczącymi sposobu załatwienia przez organ wniosku z dnia 25 maja 2012 r., w szczególności jego punktu 4 i 5, PINB w K. - Powiat Grodzki zajął stanowisko w piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r., znak: [....] . Natomiast w odpowiedzi na wezwanie wnioskodawcy M.K. do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie prawidłowego rozpatrzenia pkt 4 i pkt 5 wniosku z dnia 25 maja 2012 r., PINB w K. - Powiat Grodzki zajął stanowisko w piśmie z dnia 13 grudnia 2012 r. znak: [....]. W podsumowaniu organ stwierdził, że informacja publiczna żądana przez wnioskodawcę M.K. w zakresie punktu 4 i punktu 5 wniosku została udzielona zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiotowym postępowaniu nie zachodziła i nadal nie zachodzi bezczynność organu wobec czego wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269)), a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także podejmowania innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wiążącym Sąd przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 25 maja 2012 r. w zakresie punktu 4 i 5, przy czym skarżący określa swoją skargę jako skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga jest dopuszczalna, gdyż – niezależnie od wezwań kierowanych przez skarżącego do organu - skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 LEX nr 236545). Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a § 3 określa terminy załatwiania spraw: załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Naruszenie powyższych norm regulujących terminy rozstrzygania spraw w postępowaniu administracyjnym może stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Przesłanka złożenia skargi do sądu administracyjnego również na przewlekłość postępowania została dodana nowelizacją Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzoną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18). Ustawodawca przyjmując to rozwiązanie jednocześnie nie określił na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania" przez organ administracji, ani też jak należy obecnie rozumieć "bezczynność organu". Uregulowanie instytucji przewlekłego prowadzenia postępowania podyktowane było występowaniem takich przypadków, w których organy administracji publicznej prowadziły postępowanie w sposób nieefektywny, wykonując, np. czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonując czynności pozorne, co skutkowało tym, że właściwie nie można było im skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Przed wejściem w życie przedmiotowej nowelizacji w doktrynie przyjmowano, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie aktu administracyjnego lub nie podjął stosownej czynności (zob.: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005 r. str. 86). Aktualnie w związku z wprowadzeniem dwóch pojęć odnoszących się do zwłoki w postępowaniu organów administracji publicznej, w ocenie Sądu, przyjąć należy, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (czy to na skutek nie podjęcia żadnych czynności czy też prowadzenia postępowania i nie zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego lub podjęciem stosownej czynności), natomiast ze stanem przewlekłości mamy do czynienia wówczas, gdy organ podejmuje czynności w toku postępowania w sposób nieefektywny lub pozorny, nie przekraczając jednocześnie terminu załatwienia sprawy (najczęściej będą to przypadki nieuzasadnionego korzystania z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy). Wniosek taki można wyprowadzić z treści art. 37 § 1 k.p.a. zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie kształtuje się zasadny - w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - pogląd, zgodnie z którym nie należy utożsamiać pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania" z pojęciem "bezczynności". Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi zatem wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku, w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. Jak zauważono w piśmiennictwie przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 k.p.a., powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego., Państwo i Prawo 2011/6/30). Nie każda jednak zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości, lecz jedynie zwłoka nieuzasadniona. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru dokonywanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Długi czas trwania postępowania nie może być automatycznie utożsamiany z przewlekłością postępowania. Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu w sprawie, względnie od niewykonania wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność, jest zatem pojęciem względnym, albowiem przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 marca 2012 r., II SAB/Łd 2/12, LEX nr 1139147, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2012 r., II SAB/Bk 15/12, LEX nr 1145969). Postępowanie prowadzone przez organ administracji publicznej, które nie zakończyło się w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. może być zatem rozważane zarówno w aspekcie przewlekłości, jak i bezczynności, z tym że przed upływem terminu załatwienia sprawy można je analizować wyłącznie z punktu widzenia przewlekłości, a po upływie terminu wyłącznie z punktu widzenia bezczynności. W konsekwencji możliwe jest stwierdzenie zarówno przewlekłości, jak i bezczynności organu w postępowaniu, które nie zakończyło się w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. Przystępując do analizy postępowania w konkretnej sprawie konieczne jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, w którym z terminów, o których mowa w art. 35 k.p.a. sprawa ta powinna być rozpoznana. W tym kontekście należy mieć na uwadze treść § 4 k.p.a., zgodnie z którym przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 oraz specyfikę postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Niewątpliwie wniosek skarżącego z dnia 25 maja 2012 r. zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej. Postępowanie to zostało uregulowane przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie to ma charakter postępowania administracyjnego, które obejmuje zarówno postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, jak i postępowanie w sprawie odmowy udzielenia takiej informacji. Okoliczność, że tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 i 2 cyt. ustawy), nie uprawnia do twierdzenia, że pierwszy etap postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, tj. do momentu wszczęcia postępowania w sprawie jej odmowy, nie ma charakteru postępowania administracyjnego. W doktrynie wskazuje się zasadnie, że artykuł 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadza regulację drugiego, obok postępowania w sprawie udostępnienia informacji, postępowania administracyjnego: postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest ono wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (zob.: M. Jaśkowska: Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60, M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do art.16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.01.112.1198), LEX/el 2003). Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest zatem postępowaniem administracyjnym, uregulowanym zasadniczo przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do którego – w określonym zakresie mają również zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest zasadne stanowisko, że postępowaniem administracyjnym można nazwać jedynie takie postępowanie, o jakim mowa w art. 1 i 2 k.p.a. Art. 1 i 2 k.p.a. wskazują na postępowania, w których ma zastosowanie kodeks postępowania administracyjnego, z czego nie można wyprowadzać wniosku, że są to jedyne postępowania administracyjne. Jako przykład można wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i poglądami doktryny postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter postępowania administracyjnego, do którego nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Podobnie, do postępowań administracyjnych w sprawach podatkowych nie stosuje się kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki powinien zakończyć postępowanie wszczęte z wniosku z dnia 25 maja 2012 r. w sposób przewidziany prawem, tj. zasadniczo albo udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też w razie uznania, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej – udzielić wnioskodawcy odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Zgodnie z poglądami prezentowanymi orzecznictwie sądowym w sprawach załatwianych na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej bezczynność właściwego organu polega na tym, że organ obowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Tak więc bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie konkretnej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08 – Lex nr 491969). Dla stwierdzenia bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ zobowiązany był, na podstawie przepisów prawa, do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności Zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Mając na uwadze treść wniosku skarżącego z dnia 25 maja 2012 r. w zakresie punktu 4 i 5, który dotyczył "udostępnienia do wglądu i wykonania fotokopii" dokumentacji z akt spraw administracyjnych prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – Powiat Grodzki oraz z jednej strony okoliczność, że udostępnienie akt do wglądu nie wymaga podjęcia przez organ działań na tyle niestandardowych, że mogłyby modyfikować ustawowy termin udzielania informacji publicznej, a z drugiej strony potrzebę przygotowania akt – zwłaszcza akt archiwizowanych (jak wynika z pism organu) należy przyjąć, że postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego powinno zakończyć się nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a udostępnienie informacji w tym terminie byłoby udostępnieniem "bez zbędnej zwłoki". Mając na uwadze powyższe spostrzeżenia należy stwierdzić, że skarga na bezczynność jest nieuzasadniona, nie doszło również do przewlekłego prowadzenia postępowania. Postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 25 maja 2012 r. powinno zakończyć się najpóźniej z dniem 8 czerwca 2012 r. Jak wynika z akt sprawy właśnie w tym dniu wystosowano do skarżącego pismo informujące go o tym, że wnioskowane dokumenty są dostępne do wglądu w siedzibie Inspektoratu we wskazanych dniach i godzinach, a skarżący z możliwości tej następnie skorzystał w dniu 13 czerwca 2012 r. W ocenie Sądu udzielenie takiej informacji stanowiło wystarczającą odpowiedź na wniosek sformułowany jako żądanie "udostępnienia do wglądu i wykonania fotokopii" dokumentacji z akt spraw administracyjnych prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – Powiat Grodzki. Żądanie "udostępnienia do wglądu i wykonania fotokopii" prawidłowo zostało odczytane przez organ jako wniosek udostępnienia akt do zapoznania się z nimi w siedzibie urzędu również w celu ewentualnego wykonania fotokopii, przy czym zasadnie organ nie potraktował tego rodzaju informacji jako informacji przetworzonej. Wgląd do akt spraw publicznoprawnych mający służyć uzyskaniu informacji dotyczącej sposobu działania organu administracji publicznej (z wniosku skarżącego wynika, że dąży on do wyjaśnienia prawdopodobnych przestępstw, o których informował organ w piśmie z dnia 11 maja 2012 r.) jest - zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem - realizacją prawa do informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.) jako każda informacja o sprawach publicznych. Informacja publiczna odnosi się do faktów, jednak pojęcie "faktu" należy rozumieć szeroko. Analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wykazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem należy objąć każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Organy publiczne, a precyzyjniej określając organy uprawnione do wykonywania zadań publicznych z założenia nie podejmują innych czynności jak załatwianie spraw publicznych. Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, opub. w LEX nr 78062) informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje a także inne podmioty, które tę władzę realizują w zakresie tych kompetencji. Prawo do informacji publicznej jest więc zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, opub. w LEX nr 144641). W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że "poszczególne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych mogą być przedmiotem informacji publicznej, lecz jedynie wówczas, gdy dotyczą określonych sfer życia publicznego. Nie są zaś sprawami publicznymi konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 655/02, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SAB 105/02 - publ. w: J. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, "Dostęp do informacji publicznej", Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2007, wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 marca 2009 r., IV SAB/Po 24/08, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt: I OSK 947/09, postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., I OSK 771/11). Przy tak ogólnie sformułowanym wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak wniosek z dnia 25 maja 2012 r. w zakresie punktu 4 i 5, gdzie następnie z jednej strony organ deklaruje zapewnienie wglądu do akt objętych wnioskiem, a z drugiej strony wnioskodawca twierdzi, że akta są niekompletne, zachowanie organu jest nieweryfikowalne. Nawet skarżący nie jest w stanie wykazać niekompletności akt, skoro ogólny wniosek dotyczący wglądu do akt skierowany jest w istocie na zapoznanie się ze zgromadzoną dokumentacją, aby dotrzeć do konkretnych dokumentów, które w tych aktach powinny się znajdować. Podkreślić należy, że skarżący w swoim wniosku z dnia 25 maja 2012 r. nie wskazywał na konkretne dokumenty, z których treścią chciał się zaznajomić. Nawet zatem udostępnienie akt niekompletnych (w przekonaniu wnioskodawcy) – niezależnie od przyczyny takiego stanu rzeczy – ma charakter zapewnienia wglądu do tych akt, jeżeli organ jest w posiadaniu jedynie takich właśnie niekompletnych akt. W aktach sprawy brak pisma z dnia 17 lipca 2012 r., na które skarżący powołuje się w skardze, a mającego stanowić sprecyzowanie wniosku. Okoliczność ta jednak nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, skoro organ zareagował na wniosek z dnia 25 maja 2012 r. w ustawowym terminie. Pismo z dnia 17 lipca 2012 r. mogłoby być ewentualnie potraktowane jako odrębny wniosek, którego załatwienie pozostaje już jednak poza granicami niniejszej sprawy. W ocenie Sądu organ udzielając wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie nie wszedł w stan bezczynności, który rozpoczynałby się z dniem 9 czerwca 2012 r., a udostępnienie w realiach niniejszej sprawy informacji publicznej do dnia 8 czerwca 2012 r. w postaci poinformowania o sposobie wglądu do akt, z czego zresztą skarżący skorzystał, nie ma znamion przewlekłego prowadzenia postępowania. Stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że podmiot, którego bezczynność zaskarżono, nie pozostaje bezczynny stwarza podstawę do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt: I OSK 947/09).