II SAB/Kr 217/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E.L. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje [...] S.A. z siedzibą w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku E.L. z dnia 8 marca 2013 r. – w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącej E.L. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia 29 sierpnia 2013 r. E. L. wniosła skargę na bezczynność "A" S.A. w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jej wniosek z dnia 8 marca 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej w skrócie u.d.i.p.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy. Uzasadniając wniesioną skargę, skarżąca wskazała na obowiązek stosowania przez skarżoną spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jej zadaniem argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżąca podniosła, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżąca podkreśliła, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji. W dalszej kolejności skarżąca odniosła się do kwestii dopuszczalności niniejszej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazali tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Na końcu skarżąca podkreśliła, że w wezwaniu z dnia 8 marca 2013 r. wystąpiła do "A" S.A. z siedzibą w K. m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy urządzeń linii energetycznych usytuowanych na jej działce. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca otrzymała pismo z dnia 21 marca 2013 r. znak: [...], w którym "A" S.A. poinformował o konieczności dłuższego oczekiwania na rozpatrzenie wniosku, nie precyzując jednocześnie kiedy wniosek zostanie rozpatrzony. Wobec przedłużającej się bezczynności organu skarżąca, pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. zwróciła się ponownie z wnioskiem o udostępnienie żądanych dokumentów. "A" S.A. udzielił skarżącej odpowiedzi na ww. wniosek pismem, które skarżąca, jak podaje, otrzymała w dniu 11 czerwca 2013 r., oraz kolejnym datowanym na 17 czerwca 2013 r. W pismach tych "A" S.A. poinformował m.in., iż kserokopie materiałów archiwalnych, które posłużyły do zajęcia niniejszego stanowiska pozostają do wglądu w siedzibie Spółki. W ocenie skarżącej prawo do udostępnienia jej informacji publicznych, poprzez wprowadzenie warunku osobistego stawiennictwa w siedzibie spółki, narusza przepisy u.d.i.p. Należy stanowisko przedsiębiorcy przesyłowego jest sprzeczne z regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Nie budzi natomiast wątpliwości fakt, iż żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Na końcu skarżąca podniosła, iż do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie otrzymała jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę "A" S.A. w K. wniósł o jej oddalenie. Spółka poinformowała, iż pismem z dnia 11 września skarżącej została udostępniona znajdująca się w dyspozycji "A" S.A. dokumentacja związana z budową urządzeń energetycznych w postaci dokumentów dołączonych do przedmiotowego pisma tj. kopii decyzji administracyjnych z dnia 8 kwietnia 1980 r. zatwierdzającej plan realizacyjny, kopii decyzji z dnia 13 września 1980 r. o pozwoleniu na budowę, a także kopii decyzji z 11 marca 1982 r. uzupełniającej pozwolenie na budowę, oraz polecenia załączenia pod napięcie i wyciągu z planu realizacyjnego (rysunek powykonawczy). Z uwagi na powyższe "A" S.A. wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżąca wnioskiem z dnia 8 marca 2013 r. zatytułowanym "Wezwanie do zawarcia umowy. Wezwanie przedsądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej" zwróciła się do "A" S.A. o udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na działce skarżącej, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami. Kwestia, czy żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej, a także, to czy skarżona Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i została przesądzona w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13). Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010). Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. Tym samym należy stwierdzić, że "A" S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnośnie tego, czy żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy. W szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11). Jak wskazuje się w orzecznictwie decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury gazowej, a więc analogiczne także infrastruktury energetycznej, są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że na wniosek skarżącej datowany na 8 marca 2013 r., w przedmiocie udostępnienia informacji dotyczących urządzeń energetycznych posadowionych na jej działce, "A" S.A. udzielił odpowiedzi pismem datowanym na 21 marca 2013 r. W piśmie tym Spółka poinformowała skarżącą, że ze względu na dużą ilość podobnych wniosków oraz potrzebę analizy dokumentacji archiwalnej dotyczącej urządzeń na przedmiotowej nieruchomości, odpowiedzi zostanie udzielona niezwłocznie po dokonaniu analizy dokumentacji dotyczącej przedmiotu sprawy. Kolejne pismo skarżącej złożone w sprawie datowane jest na 5 czerwca 2013 r. W piśmie tym skarżąca ponownie wezwała "A" S.A. do przekazania kserokopii decyzji administracyjnych i innych dokumentów dotyczących urządzeń posadowionych na jej nieruchomości tj. działach nr [...] oraz nr [...] w miejscowości G.. Odpowiedź na powyższe pismo została udzielona skarżącej pismem datowanym na 6 czerwca 2013 r. W piśmie tym Spółka poinformowała, iż nie znajduje podstaw do spełnienia żądań wskazanych w wezwaniu. Równocześnie wyjaśniła, że przeanalizowanie stanu faktycznego i zachowanej dokumentacji pozwala na ustalenie, iż przez działki nr [...] i nr [...] w G. przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna 15 kV, która została wybudowana w 1982 roku w celu zasilania stacji transformatorowej. Spółka wyraził pogląd, iż z uwagi na upływ czasu od momentu posadowienia (remontu) spełnia przesłanki niezbędne do sądowego stwierdzenia nabycia służebności przez zasiedzenie, stosownie do art. 292, w związku z art. 172 kodeksu cywilnego. Nadto wskazała, że biorąc pod uwagę obowiązujące ówcześnie i obecnie przepisy prawa, przedmiotowe urządzenia elektroenergetyczne nie wymagają regulowania, zatem żądania ustanowienia służebności przesyłu oraz zapłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie znajduje uzasadnienia. Równocześnie Spółka wskazała, że kserokopie materiałów archiwalnych, które posłużyły do zajęcia niniejszego stanowiska pozostają do wglądu w siedzibie "A" S.A. Oddział w B.. Następnie pismem datowanym na 17 czerwca 2013 r. Spółka ponownie poinformowała, że kserokopie materiałów archiwalnych, które stanowiły podstawę do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie pozostają do wglądu w siedzibie "A" S.A. Kolejnym pismem z dnia 10 września 2013 r. "A" S.A., w związku z wniesieniem skargi na bezczynność, przesłał skarżącej kserokopie odnalezionej dokumentacji techniczno-prawnej, która posłużyła do zajęcia stanowiska wyrażonego w piśmie ww. Spółki z dnia 6 czerwca 2013 r. Z kolei w piśmie datowanym na 7 listopada 2013 r. skarżąca wskazała, że w konsekwencji wniesienia skargi do sądu, "A" S.A. przesłał jedynie dokumentację techniczno-prawną, która posłużyła do zajęcia stanowiska wyrażonego przez spółkę w piśmie z dnia 6 czerwca 2013 r. Powyższa dokumentacja nie wyczerpuje zakresu wniosku skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że w dniu 19 września 2013 r. wystosowała do spółki pismo z zapytaniem, czy dokumentacja przesłana wraz z pismem z dnia 10 września 2013 r. to wszystkie informacje posiadane przez przedsiębiorstwo. Odpowiedź jaką spółka udzieliła w piśmie z dnia 1 października 2013 r. (przesyłając dokumentację załączoną do pisma z dnia 10 września 2013 r.) nie stanowi w ocenie skarżącej odpowiedzi na jej pytanie. Odnosząc się do powyższego, w piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2013r. "A" S.A. wskazał, że już w odpowiedzi na skargę z 16 września 2013 r. nie tylko stwierdzono, że przekazano już znajdującą się w dyspozycji Spółki dokumentację źródłową w postaci posiadanych przez Spółkę decyzji administracyjnych, dotyczącą budowy linii energetycznej na nieruchomości stanowiącej obecnie własność skarżącej, ale po raz drugi przy odpowiedzi na skargę przekazano stosowne kopie dokumentów. Ponadto, "A" S.A. już w pismach z dnia 6 czerwca 2013 r. oraz z dnia 17 czerwca 2013 r. wskazał, że istnieje również możliwość przeglądania posiadanej przez Spółkę dokumentacji w siedzibie Oddziału w B.. Nadto "A" S.A. wskazał, że obok dokumentów stanowiących informację publiczną w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, znajduje się w posiadaniu szeregu dokumentów, w tym archiwalnych, dotyczących różnych aspektów związanych z budową i eksploatacją różnego rodzaju linii energetycznych. Do takich dokumentów Spółki, które w rozumieniu przepisów prawa nie stanowią informacji publicznej, zaliczyć można np. księgi inwentarzowe zawierające spisy i wartość składników majątku Spółki, faktury za zakupione urządzenia i za usługi, umowy z wykonawcami, projektantami itp. Takie dokumenty w żadnym razie nie stanowią informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione. Spółka wskazała, że skarżącej zostały wydane wszystkie posiadane przez Spółkę decyzje dotyczące linii energetycznej znajdującej się na nieruchomości skarżącej. W ocenie Spółki za pozbawione podstaw prawnych należy uznać żądanie skarżącej, aby w trybie przepisów u.d.i.p. osoby reprezentujące Spółkę na zewnątrz składały oświadczenie, co do tego, czy przesłana dokumentacja to całość dokumentacji, czy też jej część. Spółka powołała się w tym miejscu na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2011 r. sygn. akt II SAB/Kr 225/213. Mając na uwadze przedstawiony powyżej przebieg postępowania oraz treść pism kierowanych do skarżącej stwierdzić należy, iż "A" S.A. nie zrealizował wniosku skarżącej z dnia 8 marca 2013r. o udostępnienie informacji publicznej, jaki zainicjował przedmiotowe postępowanie. Przede wszystkim wskazać należy, iż w pismach "A" S.A. z dnia 17 czerwca 2013 r., czy też z dnia 10 września 2013 r. znalazło się stwierdzenie Spółki dotyczące posiadanych przez nią kserokopii materiałów archiwalnych, które cyt. "stanowiły podstawę do zajęcia stanowiska w piśmie z dnia 6 czerwca 2013 r." Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż skarżąca nie zwracała się do Spółki o "zajęcie stanowiska", lecz o udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy, urządzeń przesyłu energii elektrycznej usytuowanych na jej działce, w tym protokołu z odbioru budowlanych linii przesyłowych oraz planu z mapkami.. To treść wniosku skarżącej wyznaczyła przedmiot niniejszego postępowania. Zadaniem Spółki było zatem odniesienie się do pełnego zakresu wniosku skarżącej. Oznacza to, że spółka powinna była albo udzielić informacji publicznej i udostępnić wszystkie kserokopie decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy sieci energetycznych albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu spółki – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Dalej wskazać należy, iż z odpowiedzi Spółki udzielonej skarżącej pismem z dnia 10 września 2013 r. nie wynika, czy przesłane (przy tym piśmie) kserokopie odnalezionej dokumentacji stanowią wszystkie dokumenty o jakich mowa we wniosku z dnia 8 marca 2013r. czy też jest to tylko część posiadanej przez Spółkę dokumentacji. Należy nadto zauważyć, iż skarżąca dodatkowo w piśmie z dnia 19 września 2013 r. zwróciła się z zapytaniem, czy przesłana jej dokumentacja to wszystkie informacje publiczne posiadane przez przedsiębiorstwo przesyłowe w związku z budową, posadowieniem, przebudową, remontami, i eksploatacją linii elektroenergetycznych posadowionych na jej nieruchomości. Odpowiadając (pismem z dnia 1 października 2013 r.) na powyższe wezwanie, Spółka nie zajęła jasnego stanowiska, lecz wskazała jedynie, iż wniosek skarżącej został załatwiony pozytywnie, a dokumentacja przesłana. Podobnie strona przeciwna do skarżącej pomimo wezwania tut. Sądu z dnia 18 listopada 2013r., w którym zobowiązano "A" S.A. m.in. do jednoznacznego oświadczenia czy nadesłana przy piśmie z dnia 10.09.2013r. w uwzględnieniu skargi dokumentacja to całość dokumentacji , o której mowa we wniosku pełnomocnika skarżącej z dnia 8.03.2013r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - w piśmie procesowym datowanym na 27 listopada 2013 r. nadal nie odpowiedziała jednoznacznie na tak sformułowane wezwanie. We wskazanym piśmie procesowym strona przeciwna do skarżącej poinformowała tut. Sąd m.in., iż skarżącemu wydane zostały wszystkie posiadane przez Spółkę decyzje administracyjne dotyczące linii energetycznej na nieruchomości skarżącego. Należy jednak podkreślić, iż skarżąca w swoim wniosku z dnia 8 marca 2013r. domagała się obok udostępnienia jej wspomnianych decyzji także innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń przesyłu energii elektrycznej zlokalizowanych na jej działce, w tym protokołu z odbioru budowlanych linii przesyłowych oraz planu z mapkami. Tak sformułowany wniosek zarówno do chwili wniesienia skargi, a także wyrokowania w niniejszej sprawie pozostawał nadal w całości nierozpoznany przez "A" S.A. w K.. Tymczasem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art.13 ust. 1-2 ustawy, który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Przepis art.13 ust.2 ustawy stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W realiach niniejszej sprawy strona przeciwna do skarżącej wniosek E. L. z 8 marca 2013r. otrzymała w dniu 14 marca 2013r. , natomiast częściowo zrealizowała go dopiero po wniesieniu skargi przesyłając wnioskodawczyni przy piśmie z dnia 10 września 2013r. wymienioną w nim dokumentację. Sąd nie traci przy tym z pola widzenia faktu, iż "A" S.A. po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej przy piśmie z dnia 21 marca 2013r. poinformował wnioskodawczynię o konieczności dłuższego oczekiwania na zajęcie przez Spółkę stanowiska, tłumacząc to dużą ilością podobnych wniosków oraz koniecznością dokonania analizy dokumentacji archiwalnej. Powyższe pismo strony przeciwnej do skarżącej pomimo, iż wskazuje na przyczyny opóźnienia w rozpoznaniu jej wniosku , to jednak nie wskazuje terminu jego załatwienia, o którym mowa w przywołanym powyżej art. 13 ust.2 u.d.i.p.. Częściowe zrealizowanie wniosku przez "A" S.A. przekroczyło także termin 2 miesięcy o którym również mowa w we wspomnianym artykule. W tym miejscu należy podkreślić, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych swej bezczynności organ nie może również tłumaczyć trudnościami kadrowymi, czy też dużą ilością podobnych wniosków. Obowiązkiem organu jest bowiem tak zorganizować pracę, by na bieżąco załatwiać sprawy będące w jego kompetencji. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16.05.2013r. II SAB/Łd 29/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.01.2013r. sygn. akt II SAB/Kr 185/12. – publ. - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że "A" S.A. dopuścił się bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 8 marca 2013 r. Z uwagi na powyższe Sąd w pkt I wyroku zobowiązał spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu administracyjnego lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku E. L. z dnia 8 marca 2013 r. Stwierdzając w pkt II wyroku, że zaistniała w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim fakt, iż jak wynika z akt sprawy skarżona spółka częściowo, choć z przekroczeniem ustawowych terminów zrealizowała wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto stwierdzając, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd wziął pod uwagę fakt, iż zachowanie Spółki, o czym świadczy treść udzielanych przez nią odpowiedzi, wynikała z błędnego przekonania o załatwieniu sprawy zgodnie z przepisami ustawy. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a..