II SAB/Kr 217/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi J. C. na bezczynność "T" S.A w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku J. C. z dnia 11 kwietnia 2013 r. II. stwierdza, że bezczynność "T" S.A w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "T" S.A w K. na rzecz skarżącego J. C. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 20 czerwca 2014 r. J.C. wniósł skargę na bezczynność [....] S.A. w K. polegającą na: 1) nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 11 kwietnia 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) 2) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności [....] S.A. z siedzibą w K. w tym zakresie oraz o zobowiązanie spółki do udzielenia informacji w żądanej formie i zakresie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że kwestią wymagającą komentarza jest zagadnienie obowiązku stosowania przez skarżoną spółkę prawa handlowego, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe - miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego - i oznacza ono, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. W dalszej części skargi wskazano, że wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2013 r. skarżący wystąpił do [....] S.A. z siedzibą w K. m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy linii energetycznych. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 9 maja 2013 r. znak: [....] , które nie zawierało jednakże rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku. Wobec przedłużającej się bezczynności przedsiębiorcy przesyłowego w dniu 28 maja 2013 r. wystąpiono z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przesłania decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych stanowiących własność [....] S.A., w tym protokoły z odbioru budowany linii przesyłowych oraz plany z mapkami. W powyższym piśmie zostały szczegółowo wskazany zakres przedmiotowy wniosku. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 21 czerwca 2013 r., w którym przedsiębiorca przesyłowy stwierdził, iż "warunkiem udostępnienia kompletnej dokumentacji jest jej posiadanie", wskazując tym samym, iż posiada dokumentację objętą wnioskiem skarżącego, jednakże w jego ocenie jest ona niekompletna. [....] S.A. nie wyjaśnił natomiast, na czym polega owa "niekompletność" oraz jakie dokumenty są w jego posiadaniu. Nie przedstawił także rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku, dlatego też w toku sprawy wystosowano pismo z dnia 26 lipca 2013 r., którym zwrócono się z wnioskiem o przesłanie kserokopii wnioskowanej dokumentacji. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 6 sierpnia 2013 r. w którym [....] S.A. bezpodstawnie zakwestionował precyzyjność złożonego wniosku, nie dostrzegając, iż skarżący przedstawił wszelkie niezbędne dane do odnalezienia wnioskowanej dokumentacji oraz szczegółowo wskazał zakres przedmiotowy złożonego wniosku. Skarżący podniósł, że zarówno we wniosku z dnia 11 kwietnia 2013 r., jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 28 maja i 26 lipca 2013 r. w sposób wyraźny została wskazana forma i sposób oczekiwanego rozpatrzenia wniosku tj. przesłanie kserokopii. Aż do dnia sporządzenia skargi, skarżący nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem skarżącego w tych okolicznościach w świetle dyspozycji art. 13 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy stwierdzić, że skarga na bezczynność [....] S.A. z siedzibą w K. jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę [....] S.A. w K. wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu pisma podniesiono, że w świetle art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), w myśl którego "obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty (...) będące w posiadaniu takich informacji", niniejsza skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Pismem z dnia 21 czerwca 2013 r. Spółka poinformowała skarżącego, iż udostępnienie dokumentów jest możliwe w sytuacji gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest w ich posiadaniu, odsyłając jednocześnie skarżącego do właściwego archiwum. W dalszej korespondencji, chcąc uczynić zadość żądaniu, zwracano się o doprecyzowanie wniosku, co pomogłoby w dalszych poszukiwaniach w stosownych archiwach. Pomimo powyższego skarżący wniósł niniejszą skargę, na skutek której uczestnik ponownie pismem z dnia 4 lipca 2014 r. poinformował, iż nie posiada żądanych dokumentów. Jednocześnie w sprawie nie sposób twierdzić, że strona przeciwna nie udostępniła żadnych informacji publicznych, bowiem w prowadzonej korespondencji informowano skarżącego o tym jakie urządzenia posadowione są na wskazanej we wniosku nieruchomości i o związanych z tym okolicznościach (żadne pismo skarżącego nie pozostało bez odpowiedzi), nie przekazując dokumentów stanowiących informację publiczna, w szczególności decyzji których nie odnalazł. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r. (sygn. l OSK 444/14), stwierdzono, iż "nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy podmiot określony w art. 4 u.d.i.p., po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie reaguje na niego w żaden sposób uzewnętrzniony wnioskodawcy. Nawet jeśli taki podmiot nie posiada żądanej informacji publicznej, wówczas powinien poinformować o tym wnioskodawcę - choćby w najprostszy sposób - uwalniając się w tym samym od zarzutu bezczynności. Niedopuszczalne jest zaś jedynie pozostawienie wniosku w aktach bez rozpoznania". W świetle cytowanego orzeczenia, uczestnik nie popadł zatem w bezczynność poprzez nie udostępnienie dokumentów z jednoczesną informacją, iż warunkiem udostępnienia informacji publicznej jest jej posiadanie. W piśmie procesowym z dnia 3 września 2014 r. strona skarżąca podniosła, że jej wniosek dotyczył udostępnienia wszystkich informacji publicznych stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Informacje publiczne to nie tylko decyzje administracyjne, ale także inne stosowne dokumenty techniczno-prawne związane z wykonywanymi przez przedsiębiorstwo energetyczne zadaniami publicznymi, a w szczególności protokoły odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokoły zdawczo - odbiorcze, protokoły zdawczo - odbiorcze środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienniki budów, decyzje wydane przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp. ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzje zatwierdzające plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itd. Posiadanie infrastruktury elektroenergetycznej i profesjonalne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji energii elektrycznej wymaga rzetelnego prowadzenia dokumentacji techniczno-prawnej infrastruktury przesyłowej. Gdyby podzielić twierdzenia Uczestnika, należałoby przyjąć, iż sporna infrastruktura de iure nie istnieje -bowiem przedsiębiorstwo energetyczne nie posiada dokumentacji zezwalającej na budowę, uruchomienie oraz eksploatację wskazanej linii niskiego napięcia. Dodatkowo, w związku z brakiem dokumentacji dotyczącej eksploatacji i przebudowy, w tym także remontów, należałoby przyjąć, iż linia w czasie swojego istnienia nie była ani razu remontowana, a nawet nie prowadzono prac konserwatorskich. Tym samym, gdyby powyższa sytuacja rzeczywiście miała miejsce - [....] S.A. naruszałaby przepisy prawa karnego, powodując istotne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, znajdujących się lub mogących się znajdować w pobliżu spornych, a nieremontowanych, urządzeń elektroenergetycznych. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2013 r. zatytułowanym "Wezwanie do zawarcia umowy, Wezwanie przedsądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej" zwrócił się do [....] S.A. w K. o udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń przesyłowych usytuowanych na działce należącej do J.C. , w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami. W odpowiedzi udzielonej skarżącemu pismem z dnia 9 maja 2013 r. [....] S.A. poinformował go, że urządzenia posadowione na działce skarżącego stanowią fragment sieci nN wybudowanej w latach 60-tych ubiegłego wieku na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów, a której remont został przeprowadzony w 2002 roku. Zdaniem spółki nabyła ona służebność gruntową w drodze zasiedzenia i za bezpodstawne uważa roszczenia związane z wynagrodzeniem za korzystanie ze służebności. Do żądania udostępnienia informacji publicznej spółka się nie odniosła. Kwestia, czy żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych - była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i została przesądzona w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w licznym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje, bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010). Z uwagi na powyższe uznać należy, że przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej, jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. [....] S.A. z siedzibą w K. , jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.) . Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt l OSK 638/11). Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury elektroenergetycznej są dokumentami, w posiadaniu, których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011). Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że [....] S.A. z siedzibą w K. , jako podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 11 kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie w jego pełnym zakresie. Powyższe oznacza albo udzielenie informacji publicznej i udostępnienie kserokopii dokumentacji dotyczącej urządzeń usytuowanych na działce skarżącej albo wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu Spółki – udzielenie wnioskodawczyni odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, w sytuacji kiedy podmiot do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., II SAB/Wa 103/12). W niniejszej sprawie opisany wyżej wniosek skarżącego zmierzał do udostępnienia wszystkich informacji publicznych stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Informacje publiczne to nie tylko decyzje administracyjne ale także inne dokumenty dotyczące budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń takie jak protokoły techniczne, zdawczo odbiorcze, protokoły eksploatacyjne, dzienniki budów, decyzje ustalające miejsce i warunki realizacji robót, zatwierdzające plany wraz z planami. Do tak szerokiego wniosku skarżącego z dnia 11 kwietnia 2013 r. (k. – 9-11) ponowionego w dniu 28 maja 2013 r. (k. - 13) i 26 lipca 2013 r. (k. – 15 - 16) [....] nie odniósł się w sposób należyty i jednoznaczny. W pierwszej odpowiedzi (pismo z dnia 9 maja 2013 r. – k. 12) spółka w ogóle pominęła żądanie udostępnienia informacji publicznej. W piśmie z dnia 21 czerwca 2013 r. (k. – 14) przedsiębiorca przesyłowy nie wyjaśnił, czy [....] posiada żądane informacje, czy też nie; zawarł jedynie sformułowanie że "warunkiem udostępnienia kompletnej dokumentacji jest jej posiadanie, a zatem radzimy o zwrócenie się w tej sprawie do właściwych archiwów". Z kolei w piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. (k. – 17) wyjaśniono, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest zbyt ogólny, co uniemożliwia spółce zajęcie stanowiska i do chwili dokładnego sprecyzowania żądanych dokumentów nie jest możliwe stwierdzenie, czy są one w posiadaniu spółki. Wreszcie w piśmie z daty 4 lipca 2014 r. (k. – 33) - a więc sporządzonego tego samego dnia co odpowiedź na skargę w niniejszej sprawie - przedsiębiorca przesyłowy wskazuje jedynie że "nie zostały odnalezione dokumenty w szczególności decyzje, które stanowiłyby informacje publiczną". Taka reakcja spółki [....] nie może być uznana za prawidłowe wykonanie obowiązków ciążących na niej z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z pierwotnego wniosku jednoznacznie wynikał rodzaj dokumentów, o udostępnienie, których wystąpił skarżący. Skarżący w wystarczający sposób określiła, zatem rodzaj i zakres interesującej go dokumentacji. Złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został prawidłowo rozpoznany. [....] winien albo udzielić informacji w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem albo jednoznacznie odpowiedzieć że nie posiada żadnych informacji publicznych dotyczących pełnego zakresu żądania wniosku bądź wydać decyzję odmawiająca udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącego dotyczący udostępnienia informacji publicznej do chwili obecnej nie został rozpoznany w całości. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art.13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przepis art.13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W realiach niniejszej sprawy wniosek J.C. z dnia 11 kwietnia 2013 r. nie został zrealizowany, bowiem strona przeciwna nie przesłała stronie skarżącej żadnych dokumentów objętych wnioskiem. Spółka [....] S.A. w K. niewątpliwie znacząco przekroczyła tym samym terminy udostępnienia informacji, o jakich mowa w ww. art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. W tym miejscu należy podkreślić, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 185/12). Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że [....] S.A. w K. pozostaje nadal w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącej. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I wyroku zobowiązał Spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku J.C. z dnia 24 czerwca 2013 r. Stwierdzając w pkt II wyroku, że bezczynność w rozpoznawanej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim fakt, że w spółka [....] odpowiadała (choć z opóźnieniem i w sposób nieprawidłowy) na kolejne pisma strony skarżącej. W trakcie stwierdzonej bezczynności miała miejsce korespondencja pomiędzy stronami i różnice w rozumieniu samego wniosku. Spółka Nie pozostawała w całkowitej bezczynności, lecz odnosiła się do żądań skarżącego. Z tego też względu brak podstaw do nałożenia grzywny. Z tego względu orzeczono na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. Zasądzając od [....] S.A. w K. na rzecz skarżącego kwotę 357 zł, Sąd wliczył w nią koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłatę skarbową za pełnomocnictwo procesowe w łącznej wysokości 17 zł .