II SAB/Kr 262/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi M. W. K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w załatwieniu wniosku z dnia 16 czerwca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe; III. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącego M. W. K. kwotę 124,50 / sto dwadzieścia cztery/ złote / pięćdziesiąt/ groszy tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] lipca 2014 r. M. K. złożył za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2014 r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w której wnosił : - o stwierdzenie bezczynności organu i nakazanie mu zgodnego z prawem rozpatrzenia całego wniosku poprzez przesłanie w terminie 3 dni pełnej, informacji; - o stwierdzenie, że stanowią informację publiczną informacje i ich zakres podany we wniosku; - o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe skarżący podawał, że złożył do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., na jego skrzynkę e-PUAP, przedmiotowy wniosek z dnia [...] czerwca 2014 r. Pomimo upływu miesiąca nie otrzymał ani żądanej informacji publicznej, ani też odpowiedniego aktu administracyjnego lub jakiegokolwiek innego wystąpienia dotyczącego wniosku. W dnu [...] lipca 2014 r. skarżący wniósł o usunięcie naruszenia prawa, ale bezskutecznie. M. K. zawarł nadto skardze uzasadnienie prawne dotyczące terminu i możliwych sposobów rozpoznania jego wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wnosił o jej oddalenie. Przedstawiając stan sprawy organ wyjaśniał, że jak wynika z raportu wygenerowanego w ramach elektronicznej platformy usług administracji publicznej, w dniu [...] czerwca 2014 r. odebrane zostało pismo M. K. dotyczące udzielenia informacji publicznej w sprawie m.in. treści i sposobu wykonania umów zawieranych przez ZIKIT w okresie po [...] stycznia 2009 r., a dotyczących obsługi komunikacyjnej planowanych inwestycji od drogi ul. [...] w K. (m.in. umowy z [...] października 2009 r. nr [...]). Odpowiedź na to pismo i zawarte w nim żądania została udzielona pismem znak [...] z dnia [...] lipca 2014r., za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu [...] lipca 2014 r., i jak wynika z raportu wygenerowanego w ramach elektronicznej platformy usług administracji publicznej dokument posiada status doręczonego, przy czym wskazania wymaga, iż dokument nie odebrany przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego urzędowego poświadczenia doręczenia, zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a., uznaje się za doręczony. Ze względu na konieczność analizy dokumentacji i zebrania materiałów z kilku zespołów merytorycznych ZIKiT, w celu kompleksowej realizacji żądania, na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej zaistniała konieczność przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek. W ramach prowadzonego przez ZIKiT postępowania wyjaśniającego przygotowane zostało pismo znak [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. (w dacie zaistniała oczywista omyłka pisarska błędnie wskazano rok 2013 r. zamiast roku 2014) powiadamiające o konieczności przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi na złożone żądanie. Niemniej jednak ustalono, że wyżej wymienione pismo nie zostało do skarżącego przesłane. Powodem zaistniałej sytuacji była najprawdopodobniej pomyłka związana z potraktowaniem pisma, jako już wysłanego przez z-cę kierownika jednostki odpowiedzialnego za podpisanie jego treści. Za doznane niegodności ZIKiT przeprosił skarżącego w piśmie znak [...], stanowiącym odpowiedź na pismo z dnia [...] lipca 2014 r. W dniu [...] lipca 2014 r. skarżący złożył za pośrednictwem ePUAP tutejszej jednostki przedmiotową skargę. Odnosząc się do zarzutów skargi Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. podkreślał udzielenie dopowiedzi na wniosek skarżącego oraz fakt uprzedniego niezrealizowanego powiadomienia. Podawał, że w toku przeprowadzanego postępowania stwierdzono, iż bezpośrednią przyczyną nieudzielenia terminowej odpowiedzi na wniosek była duża ilość pism przeznaczonych do wysłania, co spowodowało pomyłkowe pominięcie odpowiedzi na pismo skarżącego. W dalszych rozważaniach organ powoływał fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05, zaś interpretując cytowaną tezę stwierdzał, że konsekwencją ustania stanu bezczynności jednostki poprzez zadośćuczynienie wnioskodawcy, przed datą rozpoznania skargi będzie bezprzedmiotowość postępowania sądowego, co z kolei stwarza podstawę do oddalenia skargi. W sytuacji prawnej, w której stan przewlekłości postępowania ustał przed dniem rozstrzygnięcia sprawy, czyli w czasie wyrokowania postępowanie toczy się w sprawie, albo nawet sprawę zakończono, w katalogu potencjalnych rozstrzygnięć sądu administracyjnego brakuje możliwości zobowiązania organu na podstawie art. 149 p.p.s.a. do podjęcia pożądanej aktywności (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Kr 13/12), zaś skarga winna zostać oddalona (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/G1 1/12). Zatem wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 173/11). Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wyjaśniał nadto, że nieprzesłanie do skarżącego pisma powiadamiającego o konieczności przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi nie stanowiło celowego działania, czy też przejawu złej woli ze strony organu. Zostało bowiem przygotowane pismo znak [...], jednakże na skutek pomyłki pracownika ZIKiT, spowodowanej nadmiarem spraw przeznaczonych do wysłania za pośrednictwem platformy ePUAP, nie zostało ono skutecznie przekazane. Jednostka nie zmierzała bowiem do celowego przewlekania sprawy poprzez wykonywanie czynności pozornych, zawiódł jedynie czynnik ludzki. Zgodnie z Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 191/12, "z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie". Skoro organ uczynił zadość żądaniu skarżącego, to nie można postawić mu zarzutu bezczynności. Na rozprawie dnia 9 października 2014 r. M. K. potwierdził fakt realizacji jego wniosku już po wniesieniu skargi, podkreślając jednak, że jedna z żądanych przez niego umów mogła zostać niezwłocznie udostępniona. Skarżący podał dodatkowe okoliczności dotyczące kwoty żądanej tytułem zwrotu kosztów postępowania. W pozostałości, strony podtrzymały zgłaszane uprzednio na piśmie wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania ( art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 - art. 17 u.d.i.p. oraz art. 23g ust. 11 i 12 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. Artykuł 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia" o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu ( tak m.in. NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, zam. zb. Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 208 r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, zam. zb. LEX nr 505258). W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodziłyby przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. co nie było wprost kwestionowane. Skarga została należycie opłacona, zaś brak także przesłanek do wydania takiego orzeczenia z innych przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Również w wyżej wskazanych przypadkach brak zarzutów w odpowiedzi na skargę. Skarga w niniejszej sprawie jest skargą na bezczynność w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Specyficzna sytuacja, uniemożliwiająca wydanie wyroku co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność albo przewlekłość zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo podjęcia stosownej czynności choćby z przekroczeniem terminów ustawowych. Stan taki zachodzi w niniejszej sprawie, z tym że wystąpienie przesłanek do umorzenia postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odnośnie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, nie zwalnia od orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie ( m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, zam. zb. Lex nr 491969 – nadal aktualne), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zaś z jego treści wstępnej wynika w ogólnym ujęciu, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Takim podmiotem, świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., jest Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., będącego jednostką organizacyjną samorządu terytorialnego, wykonującą powierzone jej obowiązki zarządcy dróg m.in. na zasadach określonych w Rozdziale 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednol. Dz.U. z 2013, poz. 260 ). Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Uwzględniając normy konstytucyjne oraz fakt, że powyższy katalog ma charakter otwarty należy stwierdzić, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą zarówno dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, jak i pozostałe, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r., II SA/Wa 2043/05, opub. w LEX nr 196314). W orzecznictwie ugruntowany jest również pogląd, że dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, umowy) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., IV SA/Po 545/07, LEX nr 516697, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., II SA/Go 595/07, LEX nr 459987). Stosownie bowiem do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej bezspornym było, że żądana we wniosku informacja ma charakter informacji publicznej, do udostępnienia której zobowiązany jest Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., jak również iż znajdował się on w posiadaniu takich informacji, które ostatecznie zostały skarżącemu udostępnione. Zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p.: 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Uwzględniając powyższą regulacje w stanie faktycznym niniejszej sprawy należy uznać, że do dnia 17 lipca 2014 r. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie pozostawał w bezczynności w realizacji wniosku skarżącego z dnia 16 lipca 2014 r., któremu do tego momentu ani nie udzielono żądanej informacji, ani nie poinformowano go o terminie realizacji wniosku oraz przyczynach niezachowania terminu instrukcyjnego, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stan taki oznacza bezczynność organu, która ustała dopiero po wniesieniu skargi. Bez znaczenia dla takiej kwalifikacji pozostaje fakt, istnienia okoliczności mających usprawiedliwiać niezachowanie terminu 14 dni dla realizacji przedmiotowego pisma, czy sporządzenia pisma do M. K. znak [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. ( zawierającego omyłkę w dacie, gdzie winien figurować rok 2014), zawierającego wymagane w myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadomienie, skoro nie zostało ono wysłane do skarżącego. Wskazane okoliczności czynią bezzasadnym wniosek o oddalenie skargi, natomiast są podstawą do umorzenia postępowania sądowego. Ustalony stan faktyczny nakazuje jednak uznać, że bezczynność Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w .K. nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894 ). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym. Zważyć należy bowiem, że rzetelne wykonanie żądania udostępnienie informacji publicznej co do treści i sposobu wykonania umów zawieranych przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w okresie po [...] stycznia 2009 r., a dotyczących obsługi komunikacyjnej planowanych inwestycji od drogi publicznej ul. [...] w K. (m.in. umowy z [...] października 2009 r. nr [...]) nie wymaga dokonania prostej czynności, lecz powoduje daleko idące zaangażowanie organu. Z wniosku wynika też, że żądano jego całościowego wykonania, nie zaś li tylko przesłania umowy z [...] października 2009 r. nr [...]. Nie istnieją powody, by poddać w wątpliwość rzetelność wyjaśnień udzielonych w odpowiedzi na skargę co do faktu sporządzenia pisma do skarżącego, powiadamiającego o przyczynach opóźnienia i terminie realizacji wniosku, które znajduje się w akt sprawy. Nie można także nie dostrzegać, że wniosek o usunięcie naruszenia prawa spotkał się z natychmiastową reakcja organu, a informacji publicznej udzielono niezwłocznie, w sposób kompletny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w pkt I. sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, natomiast w pkt II., na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym wydania nakazów związanych ze stanem bezczynności albowiem ustał on w toku postępowania. Skarżący nie składał wniosku o wymierzenie organowi grzywny, zaś podstaw do zastosowania takiej sankcji z urzędu brak w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwłaszcza w przypadku, gdy bezczynność organu ustała, nie mając cech rażącego naruszenia prawa. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, zawartego w pkt III. sentencji wyroku, stanowi art. 200 p.p.s.a., art. 201 §1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.