II SAB/Kr 53/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Koła Łowieckiego "Ż. " w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 lipca 2024 r. oddala skargę. D. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 23 stycznia 2025 r. skargę na bezczynność Koła Łowieckiego [...] w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 2 lipca 2024 r., w którym skarżąca zwróciła się do organu o udostępnienie informacji oraz ewentualnych kopii niżej wymienionych dokumentów korporacyjnych organu. W skardze skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie Koła Łowieckiego do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdzenie, że bezczynność Koła nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznanie od Koła na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1000 złotych; 4. zasądzenie od Koła na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi na bezczynność wskazano między innymi, że wnioskiem z 2 lipca 2024 r. skarżąca wystąpiła do ww. Koła Łowieckiego o udostępnienie informacji publicznej w postaci: - protokołu komisji skrutacyjnej oraz komisji uchwał i wniosków z Walnego Zgromadzenia Koła z 28 maja 2024 r., - wszystkich uchwał podjętych podczas Walnego Zgromadzenia Koła z 28 maja 2024 r.; - za okres od 1 stycznia 2020 r. do chwili obecnej, kopii protokołów posiedzeń zarządu koła, kopii uchwał zarządu koła, kopii protokołów zewnętrznych organów i instytucji kontrolnych (w tym w szczególności Zarządu Okręgowego PZŁ B. ). W uzasadnieniu zarzutów i wniosków skargi skarżąca w pierwszej kolejności wskazała na brak doręczenia decyzji oraz bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdziła, że szczególne terminy załatwienia sprawy w przedmiocie informacji publicznej zostały określone w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902); dalej: "u.d.i.p.". Dalej skarżąca podniosła, że na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, iż stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania, względnie nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada, bądź że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W każdym z tych przypadków zakreślony w cytowanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem. Z powyższego, zdaniem skarżącej, wynika, że K.p.a. znajduje zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, a więc również do doręczenia decyzji. "Zatem wskazać należy, że zgodnie z art. 109 § 1 k.p.c. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Zwykły skan to nie jest prawidłowa forma doręczenia decyzji. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy pozostawia się oryginał wydanej decyzji, a stronie doręcza się odpis decyzji. Z przepisu art. 109 § 1 k.p.a. wynika, że stronom doręcza się decyzję, a nie jej odpis lub kopię. Przez doręczenie decyzji należy zatem rozumieć doręczenie jej oryginału". Kolejno skarżąca podniosła, że organ 22 lipca 2024 r. przesłał drogą mailową do pełnomocnika skarżącej skan decyzji datowanej na dzień 20 lipca 2024 r. (załączono do skargi wydruk ww. wiadomości mailowej z załącznikiem, a także pozostałej korespondencji z organem). Zdaniem skarżącej redakcja i treść dokumentu przesłanego przez Koło wskazuje na dobrą znajomość przepisów i rozpoznawania wniosków o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedniej formie - poprzez decyzję. Zatem dziwi fakt, że Koło przesłało wbrew dyspozycji art. 109 K.p.a. decyzję w formie skanu. Tym samym Koło do chwili obecnej nie doręczyło decyzji skarżącej. W konsekwencji do chwili obecnej organ nie rozpoznał wniosku skarżącej, a jego bezczynność w tym zakresie jest rażąca. Według skarżącej organ nie podejmuje żadnych czynności aby naprawić swój błąd mimo sygnalizowania organowi przez pełnomocnika skarżącej, iż przesłanego załącznika do maila z 22 lipca 2024 r. nie można uznać za prawidłowo doręczoną decyzję, a tym samym nie można uznać, iż Koło załatwiło sprawę w terminie. Skarżąca twierdzi, że w Koło w terminie zakreślonym przez ustawę nie załatwiło wniosku skarżącej. Od daty doręczenia wniosku do chwili obecnej Koło wielokrotnie przesyłało pisma do skarżącej w formie pisemnej. Tak więc nic prócz złej woli Koła nie stało na przeszkodzie, aby wysłać do skarżącej decyzję rozpoznającą jej wniosek. Skoro zatem wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest datowany na 2 lipca 2024 r., a jej udostępnienie nie nastąpiło, to organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek nie został bowiem rozpoznany w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ani też w stosownym czasie nie powiadomiono skarżącej o powodach opóźnienia i nowym terminie udostępnienia informacji publicznej (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zdaniem skarżącej rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy jest znaczne (niemal 7 miesięcy) i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w sposób oczywisty pozbawione jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Następnie skarżąca przedstawiła wykładnię pojęcia "bezczynności organu" ("milczenia władzy"), przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreśliła, że bezczynność zachodzi nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. Podniosła, że w orzecznictwie NSA opieszałość organu trwająca 7-8 miesięcy jest już traktowana w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Wskazała, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiły jakiekolwiek obiektywne trudności, które przyczyniły się to tak znacznego opóźnienia. Koło w rozpatrywanym okresie nie zainicjowało też jakiejkolwiek czynności mającej na celu rozpatrzenie odwołania w odpowiedniej formie. Skarżąca przedstawiła także uzasadnienie żądania przyznania od organu sumy pieniężnej, wskazując przede wszystkim na funkcję dyscyplinująco-przymuszającą stosowania tego środka. Przechodząc do zagadnień związanych z obowiązkiem organu do udostępnienia informacji publicznych skarżąca wskazała na statut Polskiego Związku Łowieckiego (dalej: "PZŁ"), który jest aktem o charakterze wewnętrznym, a zatem nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej PZŁ oraz koła łowieckie są podmiotami wykonującymi zadania publiczne, a przez to są objęte regulacją z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (stanowisko ugruntowane w orzecznictwie). Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (obecnie: Dz.U. z 2025 r. poz. 539), dalej: "P.ł.", Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Zaś łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologu oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 ustawy). W art. 34 P.ł. ustawodawca przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in. prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny. Zatem, w świetle przepisów P.ł., PZŁ wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji RP obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego. Zadania te wykonują także koła łowieckie jako podstawowe ogniwo organizacyjne PZŁ w realizacji celów i zadań łowiectwa, o czym stanowi art. 33 ust. 1 P.ł. Pojęcie informacji publicznej należy według skarżącej interpretować szeroko, mając na uwadze że prawo do dostępu do informacji publicznej jest prawem podmiotowym wyrażonym w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz lit. f u.d.i.p., informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności, kompetencjach oraz majątku, którym dysponują. Ponadto informację publiczną, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i lit. e, stanowią informacje o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym sposobach załatwiania spraw. Stąd nie tylko informacja dotycząca realizacji wspomnianych obowiązków z zakresu administracji publicznej, ale także dotyczących funkcjonowania tego podmiotu oraz kwestii organizacyjnych stanowi informację publiczną. Analizując zadania przekazane PZŁ wynikające m.in. z art. 34 P.ł. NSA wyraził pogląd, że jest on podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wykonującym zadania publiczne. Skoro koła łowieckie stanowią stosownie do art. 33 ust. 1 P.ł. podstawowe ogniwo organizacyjne w PZŁ w realizacji celów i zadań łowiectwa, to również uznać trzeba, że wykonują te same zadania co Związek. Koła łowieckie w rozumieniu omawianej ustawy i analizowanego przepisu są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" i mogą być zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane informacje mają walor informacji publicznych. Skarżąca szczególnie podkreśliła, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną w rozumieniu ustawy stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w doktrynie i orzecznictwie pojęcie informacji publicznej traktowane jest bardzo szeroko. Zgodnie z ustabilizowanym stanowiskiem będzie nią każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreśla się przy tym, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, lub podmiotu wykonującego zadania publiczne związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez te organy lub podmioty wytworzonych, jak i te, których używają się przy realizacji przewidzianych prawem zadań. W tym kontekście skarżąca podniosła, że informacja dotycząca funkcjonowania oraz kwestii organizacyjnych koła, co do zasady, jest informacją publiczną. Sporządzanie protokołów przez zarząd koła i walne zgromadzenie oraz podejmowanie uchwał przez te organy z pewnością mieści się w pojęciu "działalności" podmiotu, jakim posługuje się art. 4 u.d.i.p. Pojęcie to odnosi się bowiem do każdej sfery działań podmiotu, tj. ustawowej i statutowej, w tym właśnie dotyczących zarządzania funduszami i majątkiem koła oraz podejmowanych decyzji w zakresie posiadanych przez zarząd i walne zgromadzenie kompetencji. Zatem oczywistym jest, że na zarządzie ciąży obowiązek zapewnienia dostępu do dokumentów łączących się z działalnością koła, jeżeli nie ma ustawowych wyłączeń, a takimi są protokoły posiedzeń i uchwały wspomnianych organów. Realizacja uprawnień do uzyskania informacji winna nastąpić przez podanie określonej wiadomości lub udostępnienie w stosownym trybie żądanych dokumentów. Skarżąca uzasadniła również stanowisko, że przeszkody w udostępnieniu nie może stanowić jedynie przypuszczenie, że w żądanych dokumentach mogą znajdować się informacje o osobach fizycznych. Podmiot zobowiązany do udzielania informacji o swojej działalności dokonując oceny, czy udzielenie odpowiedzi wkracza w dziedzinę chronionego prawem życia prywatnego, nie może pojęcia tego absolutyzować, odmawiając a priori udostępnienia dokumentów zawierających dane osobowe osób fizycznych będących lub nie członkami koła. Obowiązek udzielenia informacji publicznej nie ogranicza się tylko do PZŁ, który posiada osobowość prawną, ale obejmuje również jego organy krajowe i okręgowe powołane zarówno P.ł. jak i statutem PZŁ. Zatem również każdy z organów koła, które także posiada osobowość prawną, jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zarząd koła sporządza protokoły zebrań zarządu, prowadzi zbiór protokołów walnych zgromadzeń i zarządu oraz rejestr uchwał walnych zgromadzeń i zarządu. Zarząd dysponuje także uchwałami podejmowanymi przez walne zgromadzenie, co wynika z treści Statutu PZŁ. Zasadnym zdaniem skarżącej jest również żądanie udostępnienia kopii protokołów pokontrolnych zewnętrznych organów i instytucji kontrolnych. Art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a u.d.i.p. jednoznacznie wskazuje, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów je przeprowadzających. Podsumowując skarżąca wskazała, że wniosek z 2 lipca 2024 r. dotyczył materii regulowanej przez u.d.i.p., w zw. z czym organ (reprezentowany przez jego zarząd), zobowiązany był do rozstrzygnięcia wniosku w sposób przewidziany ustawą, tj. albo udzielić informacji albo wydać decyzję o odmowie udzielenie informacji publicznej w formie i terminie określonej ustawą. Odmowa udzielenia informacji publicznej w formie kopii (skanu) i przesłanie jej drogą mailową oznacza, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącej zgodnie z przepisami powołanej ustawy w wymaganym terminie, a zatem dopuścił się bezczynności. Przy tym bezczynność ta ma cechy lekceważącego traktowania skarżącej i obowiązków nałożonych ustawą. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej nieuwzględnienie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał przede wszystkim, że skarżąca jest członkiem Koła Łowieckiego "Ż. " w L. . Wobec tego zdaniem Koła w relacjach członek koła - koło łowieckie obowiązują przepisy wewnątrzorganizacyjne, tj. Statut PZŁ określający szczegółowo prawa i obowiązki myśliwych zrzeszonych w PZŁ i kołach łowieckich oraz tryb postępowania w zakresie działania organów koła, takich jak walne zgromadzenie członków danego koła, zarząd koła i komisja rewizyjna. W związku z powyższym zdaniem organu nie sposób uznać, że członek koła, który bierze udział w walnym zgromadzeniu, z którego jest sporządzany protokół, zatwierdzany przez zgromadzonych w głosowaniu, jest przedstawiany protokół z prac komisji rewizyjnej wybranej przez walne zgromadzenie i również zatwierdzany przez zgromadzonych członków, nie zna treści tych informacji w nich zawartych i jest zmuszony do wystąpienia o ich udostępnienie w trybie u.d.i.p. Organ załączył listę obecności z walnego zgromadzenia z 28 maja 2024 r. (skarżąca była obecna). Organ wskazał na przepisy Statutu PZŁ, tj. § 43 ust. 4, który określa prawo członka koła łowieckiego do przeglądania protokołu z walnego zgromadzenia oraz § 50 zobowiązujący zarząd do okazywania na żądanie członka koła obowiązujących uchwał jedynie do wglądu. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy zdaniem organu jest również fakt, że skarżąca pozostaje w głębokim konflikcie z zarządem koła, czego wyrazem jest również przedmiotowa skarga oraz inne sprawy kierowane przeciwko Kołu lub poszczególnym jego członkom. Otóż 10 sierpnia 2024 r. po obowiązkowym szkoleniu z zakresu bezpieczeństwa podczas wykonywania polowania, które odbyło się w domku myśliwskim, skarżącej została zgodnie z obowiązującymi przepisami udostępniona żądana dokumentacja dotycząca uchwał walnego zgromadzenia, a ona odmówiła jej przeglądania. Zarząd koła zaproponował uzgodnienie kolejnego terminu wykazując w tym zakresie dobrą wolę, mimo niezrozumiałej postawy skarżącej. Powyższe zachowanie skarżącej jednoznacznie wskazuje, według organu, na jej złą wolę i brak chęci korzystania ze swoich statutowych uprawnień jako członka koła i próbę dyscyplinowania zarządu w trybie żądanym w skardze, tak jakby to występował wobec koła podmiot zewnętrzny, np. dziennikarz próbujący zgromadzić do materiału prasowego niezbędne informacje jemu nieznane, a dotyczące wskazanych we wniosku wykonywanych zadań publicznych przez koło łowieckie w ramach prowadzonej działalności. Organ podkreślił, że skarżąca, mimo iż zna doskonale treść żądanej dokumentacji, nie podaje co jej zdaniem miałoby stanowić informację publiczną, a jedynie posługuje się ogólnymi stwierdzeniami. Tymczasem koło łowieckie stoi na stanowisku, że wskazane dokumenty nie stanowią informacji publicznej w ogóle, a już na pewno nie wobec żądania jego członka, któremu treść tych dokumentów jest znana. Wobec tego nie zostało również zdaniem organu spełnione wymagane kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, które stanowić by miało informację publiczną, co zostało podane i doręczone skarżącej w pisemnym stanowisku Koła z 20 lipca 2024 r. Wobec głównego przedmiotu skargi, to jest żądania stwierdzenia bezczynności koła dokonanej z rażącym naruszeniem prawa argumentowanej doręczeniem stanowiska koła z 20 lipca 2024 r. poprzez email, organ wskazał, że po pierwsze sama skarżąca we wniosku z 2 lipca 2024 r. żąda takiego sposobu doręczenia jako jednego z dwóch możliwych, pozostawiając wybór doręczającemu, a po drugie wobec wyżej wykazanej chęci zapoznania skarżącej z dokumentami przez zarząd koła i jej odmową, nie sposób uznać, że koło łowieckie było wobec niej bezczynne. Organ wskazał też, że dodatkowo zostało skarżącej doręczone pismo z 25 lipca 2024 r. Skarżąca w datowanej na 15 kwietnia 2025 r. replice na odpowiedź na skargę podniosła, że niezasadne jest twierdzenie Koła, iż dostęp do informacji publicznej nie jest dostępny dla każdego i członek koła nie może wystąpić jak "media" z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą - przepisy podstawowe, a tym bardziej niemające waloru powszechnie obowiązującego regulacje wewnętrzne, nie mogą wykluczać czy ograniczać dostępu do informacji publicznej przysługującego każdemu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. Czynić to mogą bowiem tylko przepisy konstytucyjne lub zgodne z nimi przepisy ustawowe. Z faktu posiadania uprawnienia skarżącej do żądania "udostępnienia" (czyt. wglądu pod nadzorem osoby z zarządu, bez możliwości robienia notatek, kserokopii, fotokopii - gdyż członkowie zarządu koła zabraniają tego swoim członkom) wynikającego ze Statutu PZŁ, nie można więc wywodzić, że skarżąca nie może uzyskać informacji w trybie i na zasadach określonych u.d.i.p. Statut PZŁ jest bowiem aktem o charakterze wewnętrznym, a zatem nie może modyfikować, czy wyłączać, stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. Zatem nieuprawnione jest zdaniem skarżącej zawężanie przez Koło kręgu osób (podmiotów) mogących wystąpić o informacje publiczną w trybie u.d.i.p., bowiem katalog podmiotów, które mogą żądać udostępnienia informacji publicznej, określa art. 2 ust. 1 ww. ustawy, przewidujący, że prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu. Używając pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje obywatelskie uprawnienie zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP stanowiąc, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach, przy czym pojęcie to należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Irrelewantny z punktu oceny zobowiązania Koła do udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. jest zdaniem skarżącej fakt trwającego konfliktu pomiędzy skarżącą a członkami zarządu koła. A z pewnością fakt ten nie usprawiedliwia Koła - reprezentowanego przez zarząd - do nieudostępniania dokumentów i braku należytego doręczania decyzji. Na potrzeby niniejszego postępowania skarżąca wskazała, że nie będzie szczegółowo odnosić się do notatki prezesa zarządu koła W. K., która stanowi wyłącznie subiektywną ocenę W. K. - sprawa ta jest wyjaśniana. Jedynie, aby wykazać dokumentem – zdaniem skarżącej – niezależnym - niestworzonym przez strony postępowania, ani indywidualne osoby zainteresowane odmiennym rozstrzygnięciem sprawy - do repliki skarżąca załączyła pismo Okręgowego Rzecznika Dyscyplinarnego z 26 listopada 2024 r., który wszczął dochodzenie dyscyplinarne m.in. w sprawie: nieudostępnienia skarżącej na mocy pisemnych wniosków skierowanych do koła, protokołów z posiedzeń Walnych Zgromadzeń Koła wraz z podjętymi uchwałami na tych posiedzeniach, tj. o przewinienie łowieckie określone w art. 35b ust. 1 pkt 2 P.ł., przy zast. § 43 ust. 4 Statutu PZŁ. Mając na uwadze powyższe skarżąca wskazała, iż nie dość, że zarząd Koła odmawia udzielenia informacji publicznej twierdząc, że jako członek koła ma ona do żądanych informacji dostęp, to również odmawia realizacji prawa członka koła do dostępu do dokumentów, do których rzekomo ma mieć dostęp. Podkreśliła, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej pełnomocnik skarżącej wskazał sposób, w jaki koło może udostępnić informację publiczną. Nie wniosła o doręczenie odpowiedzi odmownej - decyzji administracyjnej - drogą mailową. Składając wniosek skarżąca nie oczekiwała odmowy, tylko udzielenia informacji publicznej, a sam sposób - czyli czynność techniczna - udzielenia informacji mógł nastąpić poprzez przesłanie informacji i dokumentów drogą elektroniczną. Skarżąca zarzuciła, że zarząd koła nie rozróżnia czynności technicznej - przesłania informacji i dokumentów, jakie obejmował wniosek z 2 lipca 2024 r., od wydanej przez Koło merytorycznej decyzji o odmowie udzielenia informacji, która stanowi decyzję administracyjną, wobec której stosuje się przepisy o doręczeniach określone w K.p.a. Określona we wniosku forma przekazania (przesłania) informacji wiąże organ jedynie co do czynności materialno-technicznej, w wyniku której następuje udostępnienie żądanej informacji. Natomiast w przypadku, gdy organ dopatrzył się podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zastosowanie będą miały przepisy K.p.a. Skoro tak, to wówczas decyzja taka, aby stanowiła wiążące rozstrzygnięcie, winna być doręczona stronie na zasadach określonych przepisami K.p.a., ze wszystkimi tego konsekwencjami. To zaś oznacza, że brak prawidłowego doręczenia decyzji, przy jednoczesnym braku innych czynności ze strony organu zmierzających do załatwienia wniosku, przesądzałby o bezczynności tego organu . Skarżąca zaznaczyła też, że treść załączonego pisma zarządu koła z 25 lipca 2024 r. "wygenerowanego z poczty gmail o tytule ODPOWIEDŹ PISMO.jpeg, wskazuje na brak woli udostępnienia skarżącej dokumentów koła i potwierdza brak współpracy zarządu koła w tym zakresie. Dokument ten nie potwierdza okoliczności na jaki został załączony (...)". Skarżąca zarzuciła również, że Koło w odpowiedzi na skargę nie sprecyzowało, na jaką okoliczność został dołączony dowód nadania z numerem ([...], niemniej jednak z uwagi na to, że zostało włączone niejako do sprawy, skarżąca wskazała, że jest to dowód nadania do pełnomocnika skarżącej listu poleconego, w którym znajdowała się uchwała nr 14/2024 Zarządu Koła z 26 lipca 2024 r. wraz z pismem przewodnim koła. Korespondencja ta nie obejmowała pisma zarządu koła z 25 lipca 2024 r., które to pismo, tak jak wcześniejsza korespondencja dotycząca wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zostało przesłane w formie mailowej. Zdaniem skarżącej, w dacie złożonej skargi istniał - kwestionowany przez Koło - stan bezczynności wobec braku wysłania i doręczenia sporządzonej decyzji na zasadach określonych przepisami K.p.a., a więc niepodjęcia tych czynności, które warunkują stan związania decyzją unormowany w art. 110 K.p.a. Decyzja, aby stanowiła wiążące rozstrzygnięcie, winna być doręczona stronie na zasadach określonych przepisami K.p.a. ze wszystkimi tego konsekwencjami. To zaś oznacza, że brak prawidłowego doręczenia decyzji przesądza o bezczynności tego organu. Koło nadal pozostaje w zwłoce z prawidłowym rozpoznaniem wniosku skarżącej, gdyż nawet po złożeniu skargi koło nie naprawiło swojego błędu i nie doręczyło decyzji na zasadach określonych przepisami K.p.a. Czynność polegająca na doręczeniu decyzji mieści się w zakresie przepisu art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., bowiem dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w przepisach K.p.a. Co do zasady skarga na tego rodzaju bezczynność organu administracji publicznej mieści się więc wedle skarżącej w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi należy podkreślić, że skarga była dopuszczalna. Jej wniesienie nie było ograniczone terminem, nie musiało być również poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia (w tym ponagleniem). Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była zatem dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Odpowiadając na argumentację skargi wyjaśnić trzeba, że stosownie do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że przepisy K.p.a. nie mają zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji. Tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a., nawet w przypadku, gdy organ kwestionuje, że przedmiotem wniosku jest dostęp do informacji publicznej. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Jednocześnie należy podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 P.p.s.a. Jeżeli natomiast na moment wyrokowania bezczynność nadal istnieje, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. W sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, skargę należy oddalić. Zgodnie bowiem z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części. Przechodząc do meritum sprawy należy wyjaśnić, że bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznych, jak co do zasady trafnie opisała skarżąca, zachodzi wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., to jest bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Co należy jednak podkreślić w okolicznościach niniejszej sprawy, organ nie w formie decyzji, a zwykłego pisma, informuje wnioskodawcę w przypadku, gdy uznaje, że nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, ponieważ dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Nie ulega przy tym wątpliwości, że gdyby zaistniały w sprawie podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., to istotnie, tak jak podnosi skarżąca, należałoby oczekiwać jej doręczenia zgodnego z przepisami K.p.a. W stwierdzonej jednak przez Sąd w niniejszej sprawie sytuacji, brak zgodnego z K.p.a. doręczenia skarżącej pisma zatytułowanego "decyzja", nie przesądza jeszcze o bezczynności organu, ze względu na brak zaistnienia obowiązku wydania takiej decyzji w sprawie. Warto przypomnieć, że w sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zakres podmiotowy określony w u.d.i.p. Podmiotami bowiem zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (por. wyrok NSA z 6 marca 2008 r., sygn. I OSK 1918/07, LEX nr 505424). W orzecznictwie rzeczywiście ugruntowane jest stanowisko, że takim podmiotem jest również Polski Związek Łowiecki, w tym jego organy oraz komórki (ogniwa) organizacyjne w postaci kół łowieckich. Zgodnie z art. 32 ust. 1 P.ł., PZŁ jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza zaś ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zatem w świetle przepisów P.ł., PZŁ wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (por. uzasadnienie wyroku TK z 6 listopada 2012 r. (K 21/11, opubl. OTK-A 2012/10/119). Szczegółowy zakres zadań publicznych powierzonych PZŁ ustawodawca określił w art. 34 P.ł. Stosownie zaś do art. 33 ust. 1 P.ł. zadania te wykonują także koła łowieckie, które posiadają osobowość prawną nabywaną w momencie uzyskania członkostwa w PZŁ. W konsekwencji uznaje się, że koła łowieckie również są "podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., w związku z realizowaniem zadań administracji państwowej związanych z łowiectwem w rozumieniu art. 1 P.ł. (por. postanowienia NSA z: 31 lipca 2014 r., sygn. I OZ 490/14; dnia 10 lipca 2015 r., sygn. I OZ 835/15 – powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji mogą być co do zasady zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej (por. postanowienie NSA z 28 listopada 2013 r. sygn. I OZ 1155/13), w zakresie dotyczącym: - obowiązku realizacji na dzierżawionym przez siebie obwodzie celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej (art. 8 ust. 1 P.ł.) rozumianej jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej, - współpracy z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe dotyczącej rocznych planów łowieckich sporządzanych przez koła - dzierżawców, które po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), podlegają zatwierdzeniu przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r. sygn. III OSK 1141/22). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że niesporna była w niej okoliczność, iż Koło Łowieckie odpowiedziało pisemnie na wniosek skarżącej z 2 lipca 2024 r. m.in. pismami z 22 i 25 lipca 2024 r. Co do zasady przy tym należy przyznać rację skarżącej, że ewentualna możliwość uzyskania przez skarżącą – z tytułu pozostawania członkiem Koła Łowieckiego - wglądu do określonych dokumentów będących w posiadaniu tego Koła na podstawie Statutu PZŁ, nie wyłącza jej uprawnienia do uzyskania dostępu do tych dokumentów w trybie u.d.i.p. – o ile posiadają one walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w sytuacji, gdy inny akt rangi ustawowej reguluje kwestie zasad i trybu dostępu do informacji publicznej, nie stosuje się w tym zakresie przepisów u.d.i.p. A contrario, jeżeli odmienne niż w tej ustawie zasady lub tryb dostępu do informacji publicznej zostają uregulowane w rozporządzeniu, akcie prawa miejscowego, czy też dowolnym akcie prawa wewnętrznego, to pierwszeństwo zachowuje u.d.i.p. Oznacza to, że Statut PZŁ nie może określać "odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji" w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym nie może wyłączać stosowania przepisów u.d.i.p. w odniesieniu do informacji publicznych pozostających w dyspozycji PZŁ, w tym poszczególnych kół łowieckich (por. wyroki NSA z: 15 kwietnia 2016 r., sygn. I OSK 3101/14; 10 października 2017 r., sygn. I OSK 3516/15). Zatem okoliczność, że skarżąca jest członkiem Koła, pozostawała - wbrew stanowisku organu - bez wpływu na ewentualny obowiązek załatwienia przez Koło wniosku skarżącej o udostępnienie w trybie u.d.i.p. informacji publicznej. O braku zaistnienia po stronie Koła takiego obowiązku decydował natomiast charakter informacji objętych ww. wnioskiem skarżącej, nie dotyczącym w istocie rzeczy informacji publicznej. To, że żądane przez skarżącą dokumenty nie miały w rozumieniu u.d.i.p. charakteru informacji publicznej, zwalniało Koło Łowieckie od obowiązku załatwienia przedmiotowego wniosku w sposób określony przepisami tej ustawy. Przypomnieć należy, że przedmiotowym wnioskiem skarżąca zwróciła się do Koła o udostępnienie dokumentów z Walnego Zgromadzenia Koła z 28 maja 2024 r. oraz kopii protokołów posiedzeń zarządu koła, kopii uchwał zarządu koła, kopii protokołów zewnętrznych organów i instytucji kontrolnych (w tym w szczególności Zarządu Okręgowego PZŁ B. ), wskazując, że kopie protokołów pokontrolnych zewnętrznych organów i instytucji kontrolnych przechowywane są w siedzibie Koła. W związku z powyższym skarżąca poprosiła o wyznaczenie terminu do zapoznania się z ww. dokumentami przez nią w siedzibie Koła - dot. protokołu ostatniego walnego zgromadzenia członków koła z 28 maja 2024 r. - co do pozostałych dokumentów skarżąca wniosła o udostępnienie ich w formie papierowej [kopii] lub w formie skanu przesłanego na: [...]. Odnosząc się do tak zakreślonego żądania podkreślić należy przede wszystkim, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zrzeszeniu osób fizycznych i prawnych, jakim stosownie do art. 32 ust. 1 P.ł. jest PZŁ, nie sposób stawiać analogicznego standardu wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji lub odnosząca się do funkcjonowania PZŁ, czy też poszczególnych kół łowieckich (będących podstawowym ogniwem organizacyjnym w PZŁ - art. 33 ust. 1 P.ł.), będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej. Pozostałą zaś materię, a contrario, należy uznać za niestanowiącą informacji publicznej, a zatem - stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - za niebędącą informacją publiczną (por. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 23 października 2024 r., sygn. II SAB/Bk 101/24). Znajduje to potwierdzenie w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, będącym normatywnym źródłem prawa dostępu do informacji publicznej. Przepis ten stanowi bowiem, że: "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa." Przyjęcie zatem, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej, czy gospodarowania mieniem publicznym – byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny (por. wyroki NSA z: 7 października 2015 r., sygn. I OSK 1928/14; 13 stycznia 2016 r., sygn. I OSK 285/15; 26 lipca 2016 r., sygn. I OSK 1645/15). Jak już wcześniej wskazano, zadania PZŁ o charakterze publicznym ustawodawca określił w art. 34 P.ł., wymieniając wśród nich: 1) prowadzenie gospodarki łowieckiej; 2) troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; 3) pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa; 4) ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; 5) czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich;6) prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego; 7) organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego; 8) prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej; 9) współpraca z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi; 10) wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną; 11) prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych; 11a) podejmowanie działań mających na celu zwalczanie i zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt łownych; 12) realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska. W odniesieniu do gospodarki finansowej PZŁ wskazać natomiast należy na treść art. 35 ust. 1 i 2 P.ł., który stanowi, że działalność PZŁ jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej, zaś dochód z działalności gospodarczej PZŁ oraz kół łowieckich służy wyłącznie realizacji ich celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Przy tym mienie PZŁ i kół łowieckich nie podlega podziałowi między członków. W świetle powyższych aspektów działalności PZŁ, Sąd uznał, że objęte wnioskiem skarżącej dokumenty nie stanowiły informacji publicznej, bowiem nie są informacjami bezpośrednio odnoszącymi się do wykonywanych przez Koło Łowieckie zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym, a tym samym nie dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2016 r., sygn. I OSK 415/16, LEX nr 2142172, sygn. I OSK 702/16, LEX nr 2142176, sygn. I OSK 295/16, LEX nr 2100681; 27 czerwca 2017 r., sygn. I OSK 2245/15, LEX nr 2350318). Ogólnie rzecz biorąc protokoły Walnych Zgromadzeń Członków Koła Łowieckiego oraz podjęte na nich uchwały, a także protokoły z posiedzeń Zarządu tego Koła, mogą stanowić informację publiczną, o ile zawierają w swej treści informacje dotyczące realizacji przez to Koło zadań publicznych. Zatem rzeczą Koła Łowieckiego jest ocena, które protokoły i uchwały zawierają informację publiczną i w zależności od poczynionych ustaleń udostępnienie ich w trybie dostępu do informacji publicznej, ewentualnie poinformowanie wnioskodawcy, że wniosek dotyczy informacji niepublicznej lub informacji publicznej przetworzonej (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2022 r. sygn. II SAB/Wa 665/21). Innymi słowy, wbrew argumentacji skargi, nie każda informacja o podmiocie wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz jego funkcjonowaniu, organizacji, działalności, kompetencjach, majątku i sposobach załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz lit. f, a także pkt 3 lit. d oraz lit. e, stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a jedynie informacje związane z wykonywanymi przez Koło zadaniami publicznymi wskazanymi w przepisach prawa. Warto przypomnieć, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tryb udzielania informacji określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji RP). Przepisy u.d.i.p. regulują zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych; wskazują, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Charakter i cele prawa do informacji publicznej powinny determinować sposób wykładni przepisów u.d.i.p. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącej z 2 lipca 2024 r., Sąd uznał, że podjęte wobec wniosku działania organu nie naruszają prawa. Organ nie pozostał bezczynny wobec wniosku skarżącej. W mailu z 22 lipca 2024 r., do którego załączono pismo z 20 lipca 2024 r. zatytułowane "decyzja", a także w mailu z 25 lipca 2024 r., przedstawił skarżącej własne stanowisko, zgodnie z którym żądane treści nie stanowią informacji publicznej. Organ w wystarczająco komunikatywny sposób przedstawił swoją argumentację i jej konsekwencje (dodatkowo skarżąca była już reprezentowana przez adwokata), że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Jak wskazuje utrwalone orzecznictwo, podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ta związana jest z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, jednocześnie, określony podmiot me występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (por. wyroki NSA z: 27 lipca 2017 r., sygn. I OSK 2917/15, 13 lutego 2019 r. sygn. I OSK 242/17). Zatem Sąd akcentuje, że nie każda informacja będąca w dyspozycji Koła Łowieckiego bądź odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez to koło w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Informacje żądane przez skarżącą, jako należące do pozostałej materii spraw, należało uznać za dane niebędące informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wobec tak określonego żądania wniosku, organ wypełnił obowiązki nałożone przepisami prawa, informując skutecznie skarżącą (i jej profesjonalnego pełnomocnika) w akceptowany przez nią sposób, że żądane przez nią wnioskiem informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Na marginesie tylko Sąd wskazuje, że z przedstawionych Sądowi akt wynika, że żądane przez skarżącą dokumenty były jej przez skarżony organ kilkakrotnie oferowane do wglądu (w tym np. 10 sierpnia 2024 r.), a skarżąca odmawiała ich przeglądania. Podsumowując, ze względu na powyżej przedstawioną argumentację, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na jednoznaczną treść art. 200 P.p.s.a. wniosek organu o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania nie mógł być przez Sąd uwzględniony.