I OZ 835/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SO/Lu 55/14 o odmowie wymierzenia grzywny w sprawie ze skargi S. P. o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]" w H. za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w spawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem, z dnia 1 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wymierzenia Kołu Łowieckiemu Nr [...] "P." w H. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., za nieprzekazanie w terminie skargi S. P. z dnia 13 czerwca 2014 r. dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w sprawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. W dniu 15 lipca 2014 r. S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek w przedmiocie wymierzenia grzywny Kołu Łowieckiemu Nr [...] "P." w H. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że pomimo upływu piętnastodniowego terminu na przekazanie skargi przez koło łowieckie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarga nie została sądowi przekazana do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny. Dnia 28 lipca 2014 r. Koło Łowieckie Nr [...] "P." wniosło o oddalenie wniosku S. P. o wymierzenie grzywny, wskazując, że skargę na bezczynność w sprawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej otrzymało 18 czerwca 2014 r. (k. 5 akt II SAB/Lu 276/14), zaś nadało ją wraz z odpowiedzią na skargę i załącznikami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 30 czerwca 2014 r. Wspomniana skarga na bezczynność koła została przekazana Sądowi w dniu 4 lipca 2014 r. (k. 18 akt II SAB/Lu 276/14). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SO/Lu 55/14 odmówił wymierzenia grzywny. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 1 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że wprawdzie organ przekroczył piętnastodniowy termin do przekazania skargi sądowi administracyjnemu to jednak rozmiar zwłoki w tym przypadku nie jest znaczny, bowiem wynosi jedynie jeden dzień. Co więcej uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowy przebieg postępowania i nie wywołało negatywnych skutków po stronie S. P. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność składania przez wnioskodawcę do koła łowieckiego znacznej ilości wniosków o udzielenie informacji publicznej. Dnia 17 kwietnia 2015 r. skarżący złożył zażalenie na odmowę wymierzenia grzywny organowi. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części nieuwzględniającej zasądzenia kosztów sądowych uiszczonych w całości w dniu 24 lutego 2015 r. i zasądzenia od Koła Łowieckiego Nr [...] "P." w H. kosztów postępowania I i II instancji. S. P. podniósł, że w okresie dwóch lat złożył do Koła pięć wniosków o udostępnienie informacji publicznej, "z czego żadnej nie załatwił w sposób zgodny z wymogami prawa". Zatem, w ocenie skarżącego, błędne jest uznanie przez Sąd, że liczba wniosków była znacząca i mogła doprowadzić do nieterminowego wypełnienia obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto zdaniem skarżącego nastąpiło naruszenie norm prawnych, bowiem termin przekazania skargi nie został dotrzymany. Koło Łowieckie Nr [...] "P.", w dniu 1 czerwca 2015 r., w odpowiedzi na zażalenie odniosło się do zarzutu skarżącego dotyczącego stwierdzenia, że żaden z 5 wniosków o udostępnienie informacji publicznej nie został załatwiony w sposób zgodny z wymogami prawa, stwierdzając, że jest to nieprawdą, bowiem skarżący został zaproszony do siedziby koła w dniu 2 marca 2014 r., gdzie zostały mu przedstawione wszystkie wymagane dokumenty dotyczące tych pięć wniosków, z którymi się zapoznał. Następnie w dniu 24 marca 2014 r. skarżący złożył w Sądzie pismo, w którym oświadczył, że cofa skargę i dnia 27 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił umorzyć postępowanie oraz zwrócić S. P. kwotę 100 zł (sygn. akt II SAB/Lu 23/14). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W świetle natomiast art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pamiętać przy tym należy, że art. 55 § 1 p.p.s.a. pozostawia po stronie Sądu pewną dozę uznania, bowiem użyty w treści przytoczonego artykułu zwrot "może" nie wskazuje na obligatoryjny charakter grzywny w tym przypadku. Dokonując oceny zasadności zaskarżonego postanowienia, w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że organ do którego skierowany został wniosek dotyczący udzielenia informacji, czyli koła łowieckie, podlegają regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem należy je kwalifikować jako "inne podmioty wykonujące zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 tej ustawy, które co do zasady zobowiązane są do udostępniania informacji publicznej. Zatem Koło Łowieckie Nr [...] "P." w H., za pośrednictwem którego złożono skargę na bezczynność w przedmiocie nierozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej, zobowiązane było, stosownie do art. w art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy do sądu w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1155/13). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Koła Łowieckiego Nr [...] "P." w H. i wprawdzie przekazanie to nastąpiło z uchybieniem piętnastodniowego terminu, wynikającego z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże – jak zauważył Sąd I instancji – uchybienie to było nieznaczne, ponieważ ów ustawowy termin do przekazania skargi sądowi administracyjnemu upływał 3 lipca 2014 r., a organ spełnił swój obowiązek w dniu 4 lipca 2014 r. Zatem, jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, jednodniowa zwłoka nie uzasadniała wymierzenia organowi grzywny, bowiem nie realizowałaby ona swojej funkcji dyscyplinująco-restrykcyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 582/15). Ponadto należy podkreślić, że wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że Sąd powinien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi. Przy skróconym ustawowo terminie przekazania skargi do 15 dni, przekroczenie tego terminu zaledwie o jeden dzień, zasadnie Sąd I instancji uznał za nieznaczne. Nie można więc przyjąć, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, a tylko stwierdzenie takiego uchybienia mogłoby spowodować jego uchylenie (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 841/11). Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach (art. 209 p.p.s.a.). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.