II SAB/Kr 62/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Sędziowie WSA Jacek Bursa WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do wydania w terminie 14 dni aktu administracyjnego lub dokonania czynności celem załatwienia pytań nr 3- 8 zawartych we wniosku Stowarzyszenia [...] w K. z dnia 6 marca 2013 r. ; II. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do udostępnienia informacji publicznej objętej pytaniami nr 1- 2 zawartymi we wniosku Stowarzyszenia [...] w K. z dnia 6 marca 2013 r.; III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. wymierza Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie grzywnę w wysokości 1000 / tysiąc/ złotych; V. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na rzecz Stowarzyszenia [...] w K. kwotę 100 / sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie [...] pismem z dnia 6 marca 2013 r. zwróciło się do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wydania Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie i innym prokuraturom zezwoleń upoważniających do wjazdu w ograniczonego ruchu i zwalniających z opłat na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi na powyższy wniosek Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w piśmie z dnia 4 kwietnia 2013 r. znak: [...] poinformował wnioskodawcę, że w zakresie kwestii podniesionej w pkt 1 wniosku, po całościowym przeanalizowaniu dokumentacji znajdującej się w zasobach jednostki stwierdzono, że Prokuratura Apelacyjna w Krakowie nie wystąpiła do ZIKiT o wydanie przedmiotowych zezwoleń. Tym samym udzielenie odpowiedzi na pytania zamieszczone punktach 2 do 4 wniosku stało się bezprzedmiotowe. W zakresie kwestii zamieszczonych w punktach 5 do 8 wniosku stwierdzono, że w zasobach ZIKiT nie znajduje się dokumentacja pozwalająca na udzielenie żądanej formacji, w związku z tym organ do którego skierowano wniosek o udostępnienie formacji, w faktycznym wymiarze, nie pozostaje jej dysponentem. W dniu 8 kwietnia 2013 r. Stowarzyszenie "[...] " wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 6 marca 2013 r. o udzielenie informacji publicznej. Skarżące stowarzyszenie wniosło o: 1) zobowiązanie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia 6 marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2) stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierzenie Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na podstawie art. 149 § 2 ww. ustawy grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art.154 § 6 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 6 marca 2013 r. Stowarzyszenie wniosło do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wydania Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie i innym prokuraturom zezwoleń upoważniających do wjazdu w ograniczonego ruchu i zwalniających z opłat na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Do dnia wniesienia skargi nie otrzymało ani wnioskowanej informacji ani też decyzji o odmowie jej udostępnienia. W ocenie skarżącego stowarzyszenia Dyrektor ZIKiT notorycznie lekceważy obowiązek udostępniania informacji publicznej, o czym mogą świadczyć prawomocne wyroki wydane przez WSA w Krakowie o sygn. akt II SAB/Kr 48/12, sygn. akt II SAB/Kr i sygn. akt II SAB/Kr 131/11. W wyroku o sygn. akt II SAB/Kr 131/11 Sąd wymierzył Dyrektorowi ZIKiT grzywnę wysokości 1.000 złotych, stwierdzając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro wymienione wyroki nie spełniły swojej funkcji dyscyplinującej, wobec tego wniosek o wymierzenie tym razem Dyrektorowi ZIKiT grzywny w maksymalnej przewidzianej przepisami art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wysokości jest, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, w pełni uzasadniony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu w zakresie rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia z dnia 6 marca 2013 r. nie doszło do bezczynności organu. Podniesiono, że w zakresie pkt 1-pkt 4 wniosku informacja została udzielona skarżącemu. Odnośnie zaś kwestii wskazanych w pkt 5 – pkt 8 wniosku wyjaśniono, że jeżeli organ odpowiada na wniosek o udzielenie informacji publicznej, nie może jednak jej udzielić, bo nie jest w jej posiadaniu, to nie można zarzucić mu pozostawania w bezczynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt I OSK 1405/11). Jednocześnie podniesiono, że w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia kwietnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 157/09). Organ nie pozostaje w bezczynności w sytuacji, gdy poinformuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 32/12). Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) do udzielenia formacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Należy przyjąć, obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego jest konsekwencją faktu dysponowania informacją. Abstrahując od powyższego podniesiono, że w sytuacji prawnej, w której przewlekłości postępowania ustał przed dniem rozstrzygnięcia sprawy, czyli w czasie wyrokowania postępowanie toczy się sprawnie, albo nawet sprawę zakończono, w katalogu potencjalnych rozstrzygnięć sądu administracyjnego brakuje możliwości zobowiązania organu na podstawie art. 149 P.p.s.a. do podjęcia pożądanej aktywności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Kr 13/12), zaś skarga winna zostać oddalona (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/G1 1/12). Zatem wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego ich wydania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt SAB/Wa 173/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy w tej sprawie zachodzi bezczynność w zakresie braku udostępnienia informacji publicznej. Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznych w zakresie pytań 1 i 2 zawartych we wniosku skarżącego Stowarzyszenia "[...]" w związku z cofnięciem w tym zakresie na rozprawie skargi. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. strona skarżąca może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W niniejszej sprawie żadna z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek uniemożliwiających uznanie cofnięcia skargi w zakresie bezczynności na udzielenie odpowiedzi na pytania 1-2 przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie nie zachodzi. Zatem cofnięcie skargi w tym zakresie należy uznać za dopuszczalne i skuteczne. Przechodząc do meritum sprawy należy uznać, że podstawą domagania się w tej sprawie (w zakresie pytań 3-8 zawartych we wniosku z dnia 6 marca 2013 r.,) przez stronę skarżącą informacji publicznej jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.d.i.p.". Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb i procedurę udostępniania informacji publicznej. We wniosku z dnia 6 marca 2013 r. Stowarzyszenia "[...], zwanego dalej w skrócie Stowarzyszeniem, zawarto szereg pytań dotyczących udostępnienia informacji. Pytania te dotyczyły wydanych przez jednostkę organizacyjną powołaną celem wykonywania zarządu drogami publicznymi (zarządcę) – Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie zezwoleń Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie upoważniających do wjazdu do stref ograniczonego ruchu i zwalniających z opłat należnych za postój w takich strefach w roku 2013 oraz za lata 2010-2012, a także kopii takich zezwoleń, o ile zostały wydane, dokumentu potwierdzającego odbiór tak wydanych zezwoleń oraz wydawanych Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie abonamentów postojowych rocznych służbowych S0 w latach 2010-1013. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wnioskowane informację stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną będzie także treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1009/05, opub. w LEX nr 188310). Skoro Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie stanowiąc jednostkę organizacyjną Gminy Miasto Kraków, został powołany celem wykonywania w imieniu zarządcy dróg publicznych (Prezydenta Miasta Krakowa) zadania publiczne związane z drogami publicznymi, to nie ulega żadnym wątpliwościom, że wydawanie zezwoleń na wjazd do stref ograniczonego parkowania, abonamentów postojowych lub zwalnianie z opłat przewidzianych ustawą o drogach publicznych stanowi wykonywanie zadań publicznych i co do zasady takie dokumenty podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej. Obejmuje to również wnioski o wydanie takich zezwoleń lub abonamentów, ponieważ dotyczą one w sposób integralny wykonywania zadań publicznych. Informację publiczną stanowi bowiem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 2043/05, opub. w LEX nr 196314). Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia w różnych przypadkach. Taka bezczynność ma miejsce nie tylko wówczas, gdy organ lub podmiot będący w jej posiadaniu milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, względnie udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku, lub informacji niejasnej albo niepełnej, jak również gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. i zgodnie z tym przepisem udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie działa na podstawie Statutu nadanego uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XLVIII/594/08 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Krakowski Zarząd Komunalny w Krakowie, zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 511, poz. 3306) oraz regulaminu organizacyjnego zatwierdzonego zarządzeniem nr 1332/2012 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 maja 2012 r. w sprawie zatwierdzenia "Regulaminu Organizacyjnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie". Zgodnie z § 1 powołanego wyżej Statutu, Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie (dalej w skrócie "ZIKiT") jest samodzielną jednostką organizacyjną Gminy Miasto Kraków, nie posiadającą osobowości prawnej, działającą jako wyodrębniona jednostka budżetowa. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 pkt 1 i 4 powołanego wyżej statutu, przedmiotem działalności ZIKIT jest pełnienie funkcji zarządu dróg publicznych krajowych (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) wojewódzkich, powiatowych, gminnych, wynikających z ustawy o drogach publicznych oraz dróg wewnętrznych, położonych na terenach stanowiących własność i pozostających we władaniu Gminy Miasto Kraków lub Skarbu Państwa, oraz zarządzanie strefą płatnego parkowania. Zgodnie natomiast z § 9 ust. 1 pkt.3 lit a i b powołanego wyżej regulaminu organizacyjnego, "Strefa Płatnego Parkowania" mieści się w strukturze organizacyjnej Działu Utrzymania Infrastruktury, a w ramach "Strefy Płatnego Parkowania" działa Sekcja Windykacji oraz Biuro Obsługi Strefy Płatnego Parkowania. Zgodnie z § 21 regulaminu organizacyjnego, do zakresu działania sekcji windykacji Strefy Płatnego Parkowania należy prowadzenie spraw związanych z windykacją należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, przygotowywanie dokumentów do windykacji zewnętrznej, podejmowanie działań zmierzających do ustalenia sytuacji majątkowej dłużnika, prowadzenie spraw związanych z umorzeniem lub udzieleniem innych ulg w spłacie należności. Natomiast zakres działania Biura Obsługi Strefy Płatnego Parkowania to prowadzenie całości spraw związanych z obsługą klienta strefy płatnego parkowania, rozpatrywanie skarg na funkcjonowanie strefy płatnego parkowania oraz na podwyższone opłaty za brak karty postojowej, rozpatrywanie wniosków o wydanie abonamentów postojowych oraz ich wydawanie zgodnie z przepisami prawa miejscowego sprawowanie nadzoru nad pracą operatora strefy płatnego parkowania oraz przechowywanie dokumentacji strefy płatnego parkowania, w tym przesyłane przez operatora druki ścisłego zarachowania, wydanych abonamentów, dokumenty dotyczące nie wpłaconych opłat, rozliczeń finansowych i dokonanych przelewów przez operatora strefy na konto ZIKiT, prowadzenie spraw związanych z utrzymaniem i obsługą parkomatów. Dalej wskazać należy na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm.), a w szczególności art. 13 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 13b ust. 1 – 3 wynika z nich, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Od opłat tych są zwolnione pojazdy: Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Celnej, służb ratowniczych, zarządów dróg, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi, wykorzystywane w ratownictwie lub w przypadku klęski żywiołowej, autobusy szkolne przewożące dzieci do szkoły. Opłatę, o której mowa wyżej pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Kompetencja do ustalenia strefy płatnego parkowania należy do rady gminy (rady miasta), zaś stosowna uchwała podejmowana jest na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach. Zarządcą drogi, w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, z tym że zarząd ten może zostać powierzony specjalnie utworzonej w tym celu jednostce organizacyjne. W świetle przywołanych wyżej regulacji, nie ma zdaniem Sądu wątpliwości, że zarządzanie drogami publicznymi w tym ustanawianie stref płatnego parkowania należy do realizacji zadań publicznych, zaś dodatkowo ma wymiar majątkowy albowiem opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, są źródłem dochodów własnych gminy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 2 lit. f ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 z późn. zm.). Żądana przez skarżące Stowarzyszenie informacja dotycząca wydawania zezwoleń i abonamentów upoważniających do wjazdu w strefy ograniczonego ruchu i zwalniające z opłat, ma charakter informacji publicznej, zaś Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie jako organ reprezentujący tę jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego winien posiadać żądaną przez skarżącego informację publiczną, co wynika choćby z wyżej powołanego regulaminu. Tymczasem odpowiedź, która została udzielona w odpowiedzi na pytania skarżącego Stowarzyszenia nie tylko udzielona została po upływie 14 dniowego terminu do jej udzielenia, jak również była wymijająca i lakoniczna. Zdaniem Sądu nie jest do zaakceptowania sytuacja, w której podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, którą powinien posiadać w związku ze swoimi kompetencjami oświadcza, że dokumenty zostały prawdopodobnie zagubione i informacji nie udzieli. W ten sposób realizacja dostępu do informacji publicznej bardzo szybko stałaby się iluzoryczna. Oświadczenie, że dokumenty będące nośnikiem informacji zostały zagubione przez organ obowiązany do ich posiadania, stałoby się niezwykle łatwym sposobem uchylania się od realizacji zagwarantowanego Konstytucją prawa. Wskazać też należy na następujące okoliczności, które w niniejszej sprawie miały istotny wpływ na treść wyroku. Z urzędu jest Sądowi wiadomym, że bezczynność Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w zakresie udzielania informacji publicznej dotyczącej wydawania bezpłatnych abonamentów postojowych czy też zezwoleń na wjazd do strefy płatnego parkowania zwalniających z opłaty - jest notoryczna. Jeżeli zaś organ nie pozostaje w bezczynności to odmawia udzielania tych informacji. Wynika to między innymi z wyroków tutejszego Sądu z których część jest już prawomocna (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr 50/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt. II SAB/Kr 48/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SAB 131/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1517/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1518/11). Nadto wskazać należy, że informacje żądane przez Stowarzyszenie nie dotyczą odległego czasu ale roku bieżącego (2013) oraz trzech poprzednich lat (2010 – 2012), więc zaginięcie całej dokumentacji powinno wiązać się z okolicznościami w jakiś sposób wyjątkowymi. Rodzi się także pytanie, czy udzielona odpowiedź przez Dyrektora ZIKiT na skargę, jakoby w 2013 r. nie wydawano zezwoleń na wjazd do strefy ograniczonego parkowania rzeczywiście jest prawdziwa, skoro na rozprawie Stowarzyszenie ujawniło fakt wydania takiego zezwolenia właśnie na 2013 r? Wątpliwości budzi także kategorycznie sformułowanie Dyrektora ZIKiT, jakoby żadnych dokumentów potwierdzających wydanie (lub stwierdzających brak wydawania) wnioskowanych zezwoleń i abonamentów na rzecz Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie na lata 2010-2012 r. nie udało się odnaleźć, chociażby informacje zawarte na elektronicznych nośnikach informacji (bazach danych). Stopień lakoniczności odpowiedzi powoduje, że "prawdopodobne zagubienie" dokumentów staje się mało wiarygodne, nie jest wiadome nawet czy miała miejsce choćby pobieżna kwerenda bieżącej lub archiwalnej dokumentacji, w jakich okolicznościach i z jakiego powodu dokumentacja zaginęła, czy podjęto próby jej odtworzenia. Dodać należy, że wszelkiego rodzaju zwalnianie z opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania prowadzi do uszczuplenia dochodów Gminy Miasto Kraków, tym bardziej zatem dokumentacja taka, jako związana ze środkami publicznymi, winna być przechowywana celem kontroli prawidłowości wykonywania zadań publicznych. Z przedłożonych na rozprawie dokumentów, których walor na rozprawie nie był kwestionowany przez żadną ze stron, przy piśmie stanowiącym "załącznik do protokołu rozprawy" wynika, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie ewidencjonuje wydawane abonamenty i zezwolenia poprzez chociażby nadanie wnioskom o ich wydanie numerów spraw. Powyższe okoliczności wzięto pod uwagę zarówno orzekając w pkt. III wyroku, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa jak i w pkt IV sentencji wyroku o wymierzeniu Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., grzywny w wysokości 1000 złotych. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (M.P. z 2013r., poz.89), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012r. wyniosło 3.521,67 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 35.216,70 zł. Zdaniem Sądu za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy, należy uznać grzywnę w wysokości 1000,00 zł (jeden tysiąc złotych). Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 149 § 1 P.p.s.a., a w pkt II na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a