II SAB/Kr 62/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. P. i Z. P. na bezczynność "T" S.A. w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A. w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku K. P. i Z. P. z dnia 29 marca 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza "T" S.A. w K. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); IV. zasądza od "T" S.A. w K. na rzecz skarżących K. P. i Z. P. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. K.P. i Z.P. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika r.pr. M.N. , pismem z dnia 13 lutego 2014r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [.....] S.A. w K. , polegającą w ich ocenie na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 29 marca 2013r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 cyt. ustawy. W uzasadnieniu skargi podano, że pojęcie "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Dystrybucja energii i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym sam urzeczywistniania dobra wspólnego, są "zadaniami publicznymi". Według skarżących żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy sprawy publicznej i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Skarżący podali, że wezwaniem z dnia 29 marca 2013r. wystąpili do [.....] S.A. w K. m.in. o udostępnienie kserokopii decyzji oraz innych dokumentów, na podstawie których na nieruchomości skarżących została posadowiona infrastruktura elektroenergetyczna. W odpowiedzi otrzymała pismo z dnia 23 kwietnia 2013r., w którym [.....] S.A. odmówił udostępnienia powyższych informacji, radząc, by skarżący zwrócili się do właściwych archiwów. W dniu 13 sierpnia 2013 wystąpiono do [.....] S.A. Z ponownym wnioskiem o udostępnienie , w przypadku ich istnienia, dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę budowy, posadowienia, przebudowy i eksploatacji linii elektroenergetycznych, jednocześnie zobowiązując się pokryć koszt ich wykonania. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 30 sierpnia 2013r, w którym spółka podniosła, że żądane dokumenty nie zostały precyzyjnie określone. Do dnia sporządzenia skargi skarżący nie otrzymali jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę [.....] S.A. w K. , wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Spółka powołała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2004r., sygn. akt II SAB/Wa 63/04 zgodnie, z którym "bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany jest do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.", podkreślając, że odpowiedź organu, w której nie podaje on precyzyjnych informacji, ponieważ ich nie ma, należy potraktować jako udzielenie informacji. [.....] S.A. wskazał również, że wskazał w piśmie podstawę prawną do dysponowania nieruchomością wnioskodawcy i w związku z tym nie ciąży na nim obowiązek udzielenia informacji publicznej z uwagi na treść art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten odsyła bowiem do ustaw szczególnych. Spółka podniosła również, że w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 wskazała na możliwość braku posiadania wnioskowanych dokumentów, a w kolejnym piśmie wezwała skarżących do sprecyzowania o udostępnienie jakich dokumentów występują. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny "nie każdy dokument znajdujący się w posiadaniu uczestnika ma walor dokumentacji publicznej, dlatego też koniecznym może być wezwanie wnioskodawcy do uściślenia wniosku, tzn. do wskazania jakich konkretnie dokumentów żąda" (wyrok z dnia 17 lipca 2013, sygn. akt I OSK 642/13). Skarżący nie udzielił odpowiedzi na pismo, a bez sprecyzowania wniosku nie było możliwe zweryfikowanie, czy [.....] S.A. w ogóle dysponuje stosowną informacją publiczną. Spółka zaznaczyła, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakładają na nią obowiązku poszukiwania i przechowywania dokumentacji związanej z procesami inwestycyjnymi, a różnego rodzaju archiwa wymagają sprecyzowania żądanych informacji, bez którego odmawiają uwzględnienia wniosku. Tym samym [.....] S.A. nie pozostaje w bezczynności, ale oczekuje na uzupełnienie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznawanej sprawy zainicjowanej skargą K.P. i Z.P. jest bezczynność spółki prawa handlowego - [.....] SA z siedzibą w K. - dotycząca nieudostępnienia informacji publicznej. Postępowanie administracyjne we wskazanym zakresie wszczęte zostało wnioskiem skarżących z dnia 29 marca 2013r. Treść żądania zawartego we wskazanym piśmie dotyczyła udostępnienia kserokopii decyzji oraz innych dokumentów, na podstawie których na nieruchomości skarżącej została posadowiona infrastruktura energetyczna. Rozważenia zatem w kontrolowanej sprawie wymagało, czy dokumenty żądane przez K.P. i Z.P. od [.....] SA w K. - stanowią informację publiczną oraz, czy wskazana spółka akcyjna - jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Problem ten był już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i został przesądzony w wyroku tego sądu dnia 30.08.2013r., II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do przedstawionych zagadnień należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. l pkt 4 lit. a ustawy). W świetle powołanego przepisu nie ulega zatem wątpliwości, że wnioskowane przez skarżących kopie decyzji administracyjnych związanych z procesem inwestycyjnym obejmującym budowę linii energetycznej na jego działce - posiadają status informacji publicznej. Stanowisko to nie budzi także wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008r. sygn. akt IV SA/Po 545/2007; LexPolonica nr 2054145 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011r.; sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011; LexPolonica nr 3937797). Odnosząc się natomiast do kwestii, czy [.....] SA w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010r.; sygn. akt I OSK 851/2010; LexPolonica nr dok.: 2552873). Mając powyższe na uwadze, ocenić zatem należało, czy przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym. W powołanym orzeczeniu NSA zauważono, że — zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są nadaniami publicznymi", o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. Zaprezentowany pogląd, sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. W tej sytuacji należało więc uznać, że [.....] SA w K. był podmiotem, zobowiązanym - co do zasady - do udzielenia informacji, stanowiącej informację publiczną, objętej wnioskiem K.P. i Z.P. z 29 marca 2013r. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie spółka nie kwestionowała okoliczności, iż wnioskowaną informację "posiada". Świadczy o tym stanowisko spółki wyrażone w piśmie skierowanym do pełnomocnika strony skarżącej z dnia 23 kwietnia 2013. Bezsporne jest przy tym w sprawie, że do dnia wydania wyroku [.....] SA nie zakończyła postępowania zainicjowanego ww. wnioskiem skarżącego w formie przewidzianej przepisami u.d.i.p. (por. art. 10, art. 16, art. 17 tej wymienionej). Zatem spółka powinna albo udzielić żądanej informacji albo wydać decyzję o odmowie jej udzielenia, ewentualnie poinformować wnioskodawców, że żądanych informacji nie posiada. Kierowane do skarżących, w toku postępowania pisma, nie spełniają tych wymogów i nie mają charakteru decyzji administracyjnej. Należy zatem stwierdzić, że [.....] SA, dopuścił się i nadal pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia ww. wniosku. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn.: Dz, U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.), zobowiązał [.....] SA w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek K.P. i Z.P. (punkt l sentencji wyroku). W pkt II sentencji, sąd, na podstawie art. art. 149 § 1 stwierdził, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stanowisko to wynika z faktu, iż stan bezczynności trwa od marca 2013r., a więc ponad rok. Wprawdzie spółka informowała wnioskodawców (w pismach 23.04.2013r., 30.08.2013r.) o swoim stanowisku w tej sprawie, ale żądanej informacji nie udzieliła. Nadto piśmie z 23.04.2013r. bez żadnych wątpliwości wskazała jakie urządzenie zostały posadowione na działkach skarżących. Jednocześnie w kolejnym piśmie podniosła, że potrzebne jest bliższe skonkretyzowanie wniosku tj. wskazanie organu, który wydał akt, daty jego wydania, poprzedników prawnych skarżących, ówczesnego oznaczenia tejże nieruchomości. Jednak wnioskodawcy jednoznacznie wskazali, że chodzi im o wszelkie decyzje administracyjne dotyczące budowy urządzeń przesyłowych na działce skarżących, jeżeli zobowiązany podmiot je ma, a jak wskazano wyżej nie ma żadnych trudności z umiejscowieniem tych działek w terenie i określeniem urządzeń należących do zobowiązanego a zlokalizowanych na tych działkach. Dlatego też Sąd orzekł o wymierzeniu zobowiązanemu grzywny w wysokości 500 zł na podstawie art.149 § 2 p.p.s.a. O kosztach zaś orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. i art.205 § 2 p.p.s. ----------------------- 6