II SAB/Kr 81/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi T.S. na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 380/10 przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. skargę oddala II SAB/Kr 81/11 Uzasadnienie wyroku z dnia 23 września 2011 roku. W piśmie z dnia 16 czerwca 2011 roku T. S., z powołaniem na art. 154 § 1 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożyła skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2010 roku sygn. akt II SA/Kr 380/10. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 29 września 2010 roku przed WSA w Krakowie zapadł wyrok, w którym Sąd wyraził opinię prawną oraz wskazówki i zalecenia co do dalszego postępowania. W dalszej części uzasadnienia skarżąca przytoczyła poglądy orzecznictwa na uzasadnienie, że działania PINB w M. należy zakwalifikować jako bezczynność i wskazała na wyczerpanie wymogów formalnych do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę z dnia 11 lipca 2011 roku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przedstawił przebieg czynności dokonanych w sprawie znak: [...], dotyczącej stanu technicznego przewodów kominowych budynku mieszkalnego nr [...] w S.. Ponadto wskazał, że po wyroku WSA z dnia 29 września 2010 roku nie zostały mu przesłane akta administracyjne sprawy oraz, że mimo braku akt podjęto czynności mające na celu zebranie dodatkowego materiału dowodowego pozwalającego na wydanie w sprawie decyzji po otrzymaniu całości akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl § 6 w/w artykułu grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z uwagi na treść skargi i przytoczone w sprawie okoliczności faktyczne, fakt iż skarżąca nie wnosiła zażalenia do organu II instancji lecz wyczerpała tryb przewidziany w art. 154 p.p.s.a. oraz uwzględniając jej stanowisko procesowe, skargę T. S. należy zakwalifikować jako skargę o wymierzenie organowi grzywny za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym, wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. Należy bowiem zaznaczyć, że "nie należy utożsamiać skargi na bezczynność organu z instytucją skargi wniesionej w trybie art. 154 p.p.s.a. o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku sądu. Skargi te dotyczą różnych materii, bowiem skarga na bezczynność ma doprowadzić do określenia, czy organ jest zobowiązany w danej sytuacji do wydania aktu administracyjnego; natomiast skarga o ukaranie zmierza do wymierzenia sankcji za niewykonanie wyroku. Poza tym brak jest przepisów prawa, które wykluczałyby możliwość wystąpienia ze skargą o ukaranie organu za niewykonanie wyroku, w sytuacji gdy wcześniej strona skarżąca wykorzystuje środek w postaci skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu jej sprawy". (tak m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 października 2009 roku, II SA/Ol 784/09, LEX nr 523862). Warunkiem formalnym do wniesienia na podstawie w/w przepisu skargi, jest uprzednie pisemne wezwanie organu do załatwienia sprawy, który w przedmiotowym wypadku skarżąca wypełniła, wzywając organ w piśmie z dnia 29 kwietnia 2011 roku – z powołaniem się na art. 154 § 1 p.p.s.a. - do wykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 września 2010 roku. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 286 § 2 p.p.s.a., termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Analogiczny pogląd wyrażony został m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2008 roku (sygn. IV SA/Wa 2566/07, LEX nr 506204), w myśl którego "termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przepis 286 p.p.s.a. ustanawia zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. Organ musi dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem aktami kompletnymi. Analogicznie jakby procedował po raz pierwszy w sprawie". Podobne wnioski wynikają również z postanowienia NSA w Warszawie z dnia 23 września 2010 roku (I OSK 1485/10, LEX nr 741550), w którym wyrażono pogląd, że: "1. Procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku nie jest spełniona, jeżeli strona skarżąca wezwała właściwy organ przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. 2. Warunek skutecznego wniesienia skargi polegający na uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy jest spełniony, jeżeli wezwanie organu nastąpiło po doręczeniu organowi administracyjnemu odpisu orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem prawomocności. Natomiast ta procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego nie jest spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ administracji. Wynika to z treści samego art. 286 p.p.s.a." W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę, w takim jednak wypadku skarga nie powinna podlegać odrzuceniu jak uznał NSA, lecz oddaleniu albowiem skarga taka jest dopuszczalna z uwagi na wyczerpanie przez skarżącą trybu do jej wniesienia, a jedynie nieuzasadniona, z uwagi na brak bezczynności, czy przewlekłości w postępowaniu administracyjnym, z powodu nie rozpoczęcia terminu do wydania aktu. Przechodząc na płaszczyznę niniejszego postępowania należy wskazać, że jak wynika z akt niniejszego postępowania, prawomocność wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2010 roku sygn. akt II SA/Kr 380/10 została stwierdzona w dniu 15 stycznia 2011 roku. Następnie akta administracyjne z w/w wyrokiem i uzasadnieniem zostały przez tut. Sąd zwrócone organowi II instancji, który w dniu 23 lutego 2011 roku przekazał organowi I instancji, czyli Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M. w/w wyrok z uzasadnieniem, jednakże bez akt administracyjnych, informując go, że akta te zostały udzielone Sądowi Rejonowemu w W.. Z powyższego wynika zatem, że w przedmiotowym wypadku dla organu I instancji nie rozpoczął biegu termin do załatwienia niniejszej sprawy administracyjnej albowiem nie otrzymał on akt administracyjnych. Skoro w myśl art. 286 § 2 p.p.s.a termin ten nie rozpoczął biegu, to nie można uznać aby organ pozostawał w bezczynności lub przewlekłe prowadził postępowanie po wyroku uchylającym. W tym stanie rzeczy skarga jest nieuzasadniona. Dodać przy tym należy, że o ile art. 286 § 2 p.p.s.a nie precyzuje organu, do którego odnosi swoją dyspozycję, a regułą jest, że akta administracyjne są zwracane organowi II instancji, to bieg terminu winien się rozpoczynać z chwilą otrzymania akt przez ten organ, który jest zobowiązany do wydania aktu. W postępowaniu ze skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym, grzywnę wymierza się bowiem konkretnemu organowi. Tak więc ewentualne nieprawidłowe postępowanie organu II instancji przy przekazywaniu akt sprawy, nie może obciążać organu I instancji, gdyż każdy z organów ponosi samodzielną odpowiedzialność za swoje działania i zaniechania. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.