II SAB/Kr 95/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. do udzielenia informacji publicznej; II. stwierdza, że [...] Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. dopuściła się bezczynności, przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. na rzecz skarżącego K. W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 27 marca 2017 r. przesłanym pocztą elektroniczną K. W. - dalej wnioskodawczyni wystąpiła do Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. – dalej spółka o udostępnienie informacji publicznej w zakresie urządzeń przesyłowych, posadowionych na działkach o numerach: [...], [...], [...], województwo [...] powiat [...], gmina D., obręb D.. Wnioskodawczyni wniosła o wskazanie: rodzaju urządzeń, ich położenia i granic przestrzennych, parametrów technicznych oraz daty posadowienia, a także nadesłanie w formie elektronicznej wszelkiej dokumentacji dotyczącej przedmiotowych urządzeń – aktów administracyjnych, dokumentacji technicznej, a także dokumentacji eksploatacyjnej. Pismem z dnia 21 grudnia 2020 r., spółka poinformowała wnioskodawczynię, że zanim odniesie się do jej żądania według obowiązujących procedur, ma ona obowiązek wykazać swoje prawo do nieruchomości, bowiem tylko z osobą legitymującą się prawem własności nieruchomości spółka może prowadzić rozmowy. Taka procedura w ocenie spółki gwarantuje, że informacje zawarte w odpowiedzi nie zostaną wykorzystane przez osoby nieuprawnione. Spółka zobowiązała wnioskodawczynię do przedłożenia aktualnych dokumentów potwierdzających jej prawo własności lub współwłasności wskazanej nieruchomości, tj. wypisu z ewidencji gruntów, aktualnego odpisu zwykłego księgi wieczystej oraz mapy zasadniczej działek. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wnioskodawczyni pismem z dnia 21 grudnia 2020 r., podniosła, że udzielona przez spółkę odpowiedź nie jest dla niej satysfakcjonująca, gdyż wnioskowane przez nią dane stanowią informację publiczną, a zatem nie ma podstaw by wykazywać w jakikolwiek sposób prawo do dysponowania nieruchomością celem otrzymania stosownej dokumentacji. Zaznaczyła nadto, że informacje winny być udostępnione w ustawowym, 14 dniowym terminie. Pismem z dnia 5 stycznia 2021 r. spółka ponownie powołała się na okoliczności zawarte w piśmie z dnia 21 grudnia 2020 r. Stwierdziła, że udzieli pisemnej odpowiedzi po wykazaniu prawa własności lub współwłasności przedmiotowych nieruchomości przez wnioskodawczynię. W dniu 29 marca 2021 r. K. W. – dalej skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem organu skargę na bezczynność [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 9 listopada 2020 r. o udostępnienie żądanej informacji publicznej i wniosła o: 1. zobowiązanie [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 9 listopada 2020 r., w terminie 14 dni, 2. stwierdzenie, że spółka dopuściła się bezczynności, 3. stwierdzenie, że bezczynność spółki nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, 5. zasądzenie od spółki na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej o pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że spółka bezpodstawnie uzależnia udzielenie jakiejkolwiek odpowiedzi w sprawie od wykazania tytułu prawa własności do nieruchomości. Zdaniem skarżącej ustanowienie dodatkowych rygorów i wymagań w tym zakresie stanowi ograniczenie publicznego prawa podmiotowego do uzyskiwania informacji o działalności podmiotów wykonujących zadania publiczne z art. 61 Konstytucji RP oraz pozostaje w sprzeczności z treścią art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) - dalej jako "u.d.i.p.", zgodnie z którym, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w art. 5, każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a nadto wprowadzającego normę zakazującą organom i innym podmiotom wykonującym zadania publiczne żądania wykazania od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej interesu prawnego lub faktycznego. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o umorzenie postępowania, natomiast w przypadku uwzględnienia skargi wniosła o stwierdzenie, że bezczynność [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu spółka wskazała, że wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej został omyłkowo zakwalifikowany jako związany z roszczeniami właściciela nieruchomości wobec spółki w związku z posadowieniem urządzeń przesyłowych w gruncie. Spółka podniosła, że w tego typu sprawach dochodzi do ustalenia informacji na temat urządzeń przesyłowych. Natomiast ewentualna korespondencja, zgodnie z procedurami wewnętrznymi spółki, uzależniona jest od wykazania prawa własności do nieruchomości i identyfikacji osoby wnioskującej. W uzupełnieniu odpowiedzi na skargę, spółka poinformowała, że w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej, którego dotyczy niniejsza sprawa, [...] Spółka Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. udostępniła w dniu 7 maja 2021 r. informację i dokumenty stanowiące informację publiczną. Do pisma z dnia 12 maja 2021 r. spółka przedłożyła wydruk wiadomości elektronicznej wraz z załącznikami, stanowiącej odpowiedź na wniosek skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz.137) Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Gazowniczy w K. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpiła K. W. we wniosku z dnia 9 listopada 2020 r. Na samym początku należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącą ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność spółki w przedmiocie rozparzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarga na bezczynność organu, w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Brak jest tutaj podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt II SAB/Op 40/16, LEX nr 2086528; wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2016 r., II SAB/Kr II SAB/Kr 84/16, LEX nr 2069027). Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). Wstępna kwestia, którą należy wyjaśnić, dotyczy ustalenia czy przedsiębiorstwo energetyczne [...] Spółka Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Gazowniczy w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej o jakim mowa w treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Z treści niniejszego przepisu wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, Lex 737513, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych oznacza bowiem realizację podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu cyt. art. 4 u.d.i.p. ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP stanowi "zadania publiczne" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2014 r. II SAB/Kr 319/13, LEX nr 1502600). Bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r. II SAB/Łd II SAB/Łd 259/16, LEX nr 2187962). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I OSK 1177/12, Lex nr 1265660): "Z bezczynnością organu na gruncie u.d.i.p. mamy do czynienia tylko wtedy gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnienia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia". Ponadto okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Dla uznania, że organ nie pozostaje w bezczynności, nie jest wystarczające wdanie się w korespondencję wyjaśniającą wątpliwości, bez podejmowania czynności proceduralnych. Tego rodzaju pogląd koresponduje z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu jest jego prawnym obowiązkiem. Posiadając kompetencję w określonym zakresie organ administracji ma obowiązek czynić z niej użytek, a niezrealizowanie tego obowiązku jest jednoznaczne z bezczynnością organu (J. Boć, Prawo administracyjne, W. 2004 r., J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Wyd. Zakamycze, K. 2005 r.). Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Op 32/16, Lex nr 2086522). Jak wynika z akt sprawy, spółka w dniu 7 maja 2021 r. udostępniła skarżącej informację i dokumenty stanowiące informację publiczną, a zatem już po wpłynięciu skargi, co miało miejsce w dniu 29 marca 2021 r. (data prezentaty). W związku z powyższym stwierdzić należy, że stan bezczynności organu administracji publicznej ustał po wniesieniu skargi i nie występował w chwili orzekania przez Sąd. Okoliczność udostępnienia żądanej informacji już po wniesieniu skargi nie powodowała jednak bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Z uwagi na udostępnienie informacji po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność do Sądu, bezprzedmiotowym stało się jedynie orzekanie w zakresie zobowiązania [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział Gazowniczy w K. do udzielenia informacji publicznej i w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej jednak niezbędnym było stwierdzenie, czy organ pozostawał w bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Termin w jakim informacja publiczna powinna zostać udostępniona na żądanie uprawnionego podmiotu określa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej we wskazanym art. 13 tej ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności (wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, CBOSA). Bez wątpienia udostępnienie żądanej w niniejszej sprawie informacji nie nastąpiło we wskazanym powyżej terminie. Jak wynika z akt sprawy organ do chwili wniesienia skargi tj. do dnia 29 marca 2021 r. nie rozpoznał pozytywnie wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej. W analizowanej sprawie wniosek skarżącej został omyłkowo zakwalifikowany jako związany z roszczeniami właściciela nieruchomości wobec spółki w związku z posadowieniem urządzeń przesyłowych w gruncie, dlatego też spółka w dniu 21 grudnia 2020 r. (data wysłania pisma w formie wiadomości elektronicznej) zobowiązała skarżącą, zgodnie z wewnętrznymi procedurami, do przedłożenia aktualnych dokumentów potwierdzających jej prawo własności lub współwłasności do przedmiotowej nieruchomości. Formułując niniejsze wezwanie spółka działała już zatem z naruszeniem terminów określonych w u.d.i.p., wniosek skarżącej został bowiem złożony w dniu 9 listopada 2020 r. W tym miejscu wskazać należy, że bezczynności podmiotu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie usuwa błędne przekonanie co do jego statusu jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia, jak i jej charakteru (zob. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2018 r. syg. akt II SAB/Rz 62/18, LEX nr 2529106). W związku z powyższym, spółka pozostawała w bezczynności w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej od dnia 24 listopada 2020 r. do dnia udostępnienia informacji publicznej tj. do dnia 7 maja 2021 r. Z kolei oceniając charakter stwierdzonej bezczynności, Sąd uznał, że nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK I OSK 675/12, Lex nr 1218894). W ocenie tutejszego sądu, takie okoliczności nie miały miejsca na gruncie przedmiotowej sprawy. Uwzględniając bowiem motywy działania spółki oraz podejmowane czynności zmierzające do rozpoznania wniosku skarżącej, nie można dopatrzeć się jednoznacznej złej woli podmiotu w procesie udostępniania skarżącej żądanej informacji. Stanowisko spółki podyktowane było faktem omyłkowego zakwalifikowania wniosku skarżącej. Sąd uwzględnił również fakt, że po otrzymaniu skargi, spółka rozpoznała wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Nie można zatem przyjąć, że jej bezczynność była spowodowana lekceważeniem skarżącej, czy też celowym przedłużeniem postępowania. Tym samym okoliczność ta nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania grzywny określonych z art. 149 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie, mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania spółki do udzielenia informacji publicznej, w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdzając przy tym w punkcie II, że spółka dopuściła się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa stosownie do art. 149 § 1a ww. ustawy. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od spółki na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz 17 zł, tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa rozstrzygnięto w pkt III sentencji na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).